Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν εξηγεί πώς έχει καταρρεύσει το διεθνές δίκαιο και γιατί η πάλη μεταξύ μονοπολικής κυριαρχίας και πολυπολικής παγκόσμιας τάξης οδεύει ήδη προς έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Είμαι βέβαιος ότι τώρα —βλέποντας τι εκτυλίσσεται στην παγκόσμια πολιτική— όλοι έχουν επιτέλους καταλάβει ότι το διεθνές δίκαιο δεν υπάρχει πια. Δεν υπάρχει πια.
Το διεθνές δίκαιο είναι μια συνθήκη μεταξύ μεγάλων δυνάμεων, ικανών να υπερασπιστούν την κυριαρχία τους στην πράξη. Αυτές είναι που καθορίζουν τους κανόνες για τις ίδιες και για όλους τους άλλους: τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται. Και τους ακολουθούν. Ένα τέτοιο δίκαιο λειτουργεί σε φάσεις (ρυθμούς) — εφόσον διατηρείται η ισορροπία μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων.
Το Βεστφαλικό σύστημα, το οποίο αναγνωρίζει την κυριαρχία των εθνών-κρατών, διαμορφώθηκε λόγω ενός αδιεξόδου στην ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Καθολικών και Προτεσταντών (στους οποίους προστέθηκε και η αντι-αυτοκρατορική Γαλλία). Εάν οι Καθολικοί κέρδιζαν, η Ρωμαϊκή Έδρα και η Αυστριακή Αυτοκρατορία θα είχαν εγκαθιδρύσει μια εντελώς διαφορετική ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική. Πιο συγκεκριμένα, θα είχαν διατηρήσει την προηγούμενη, μεσαιωνική.
Κατά μία έννοια, οι Προτεστάντες του ευρωπαϊκού Βορρά ήταν αυτοί που επωφελήθηκαν από την Ειρήνη της Βεστφαλίας το 1648, καθώς αρχικά είχαν στραφεί προς εθνικές μοναρχίες εναντίον του Πάπα και του Αυτοκράτορα. Χωρίς να πετύχουν ολοκληρωτική νίκη, παρόλα αυτά εξασφάλισαν τον στόχο τους.
Τυπικά, το σύστημα της Βεστφαλίας έχει επιβιώσει μέχρι σήμερα, καθώς κατασκευάζουμε το διεθνές δίκαιο με βάση την αρχή των εθνών-κρατών - ακριβώς αυτό στο οποίο επέμειναν οι Προτεστάντες στον Τριακονταετή Πόλεμο. Αλλά ουσιαστικά, τον 17ο αιώνα, αυτό αφορούσε μόνο τα κράτη της Ευρώπης και τις αποικίες τους, και αργότερα, δεν κατείχε κάθε έθνος-κράτος πραγματική κυριαρχία. Όλα τα έθνη είναι ίσα, αλλά τα ευρωπαϊκά έθνη (οι Μεγάλες Δυνάμεις) είναι «πιο ίσα» από τα άλλα.
Υπήρχε ένα ορισμένο στοιχείο υποκρισίας στην αναγνώριση της εθνικής κυριαρχίας για τις αδύναμες χώρες, αλλά αυτό αντισταθμίστηκε πλήρως από τη θεωρία του Ρεαλισμού. Αποκρυσταλλώθηκε πλήρως μόνο τον 20ό αιώνα, ωστόσο αντανακλούσε μια εικόνα των διεθνών σχέσεων που είχε διαμορφωθεί πολύ καιρό πριν. Εδώ, η ανισότητα των χωρών εξισορροπείται από τη δυνατότητα δημιουργίας συνασπισμών και την «σκακιστική» τάξη συμμαχιών - τα αδύναμα κράτη συνάπτουν συμφωνίες με τα ισχυρότερα για να αντισταθούν στην πιθανή επιθετικότητα άλλων ισχυρών δυνάμεων. Αυτό συνέβη και συνεχίζει να συμβαίνει στην πράξη.
Η Κοινωνία των Εθνών επιχείρησε να δώσει στο διεθνές δίκαιο που βασίζεται στο σύστημα της Βεστφαλίας έναν πιο σταθερό χαρακτήρα, επιδιώκοντας να περιορίσει εν μέρει την κυριαρχία και να καθιερώσει παγκόσμιες αρχές - βασισμένες στον δυτικό φιλελευθερισμό, τον πασιφισμό και την πρώτη εκδοχή του παγκοσμιισμού - τις οποίες όλες οι χώρες, μεγάλες και μικρές, υποτίθεται ότι ακολουθούσαν. Στην ουσία, η Κοινωνία των Εθνών σχεδιάστηκε ως μια πρώτη προσέγγιση μιας Παγκόσμιας Κυβέρνησης. Τότε ήταν που η σχολή του Φιλελευθερισμού στις Διεθνείς Σχέσεις τελικά διαμορφώθηκε, ξεκινώντας τη μακρά διαμάχη της με τους Ρεαλιστές. Οι φιλελεύθεροι πίστευαν ότι το διεθνές δίκαιο αργά ή γρήγορα θα εκτόπιζε την αρχή της πλήρους κυριαρχίας των εθνών-κρατών και θα οδηγούσε στη δημιουργία ενός ενιαίου διεθνούς συστήματος. Οι ρεαλιστές στις Διεθνείς Σχέσεις συνέχισαν να επιμένουν στη θέση τους, υπερασπιζόμενοι την αρχή της απόλυτης κυριαρχίας - την άμεση κληρονομιά της Ειρήνης της Βεστφαλίας.
Ωστόσο, τη δεκαετία του 1930, κατέστη σαφές ότι ούτε ο φιλελευθερισμός της Κοινωνίας των Εθνών ούτε καν το ίδιο το Βεστφαλικό σύστημα αντιστοιχούσαν στην ισορροπία δυνάμεων στην Ευρώπη και τον κόσμο. Η άνοδος των Ναζί στην εξουσία στη Γερμανία το 1933, η εισβολή της φασιστικής Ιταλίας στην Αιθιοπία το 1937 και ο πόλεμος της ΕΣΣΔ με τη Φινλανδία το 1939 ουσιαστικά την κατέστρεψαν, έστω και τυπικά. Αν και διαλύθηκε επίσημα μόλις το 1946, η πρώτη προσπάθεια καθιέρωσης του διεθνούς δικαίου ως ενός γενικού, υποχρεωτικού συστήματος είχε ήδη ναυαγήσει τη δεκαετία του 1930.
Στην ουσία, η δεκαετία του 1930 είδε την ανάδυση τριών πόλων κυριαρχίας—αυτή τη φορά σε καθαρά ιδεολογικούς λόγους. Τώρα, αυτό που είχε σημασία δεν ήταν η τυπική κυριαρχία, αλλά οι πραγματικές δυνατότητες κάθε ιδεολογικού μπλοκ. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ακριβώς μια δοκιμασία για τη βιωσιμότητα και των τριών στρατοπέδων.
- Ένα στρατόπεδο ένωνε τις αστικοκαπιταλιστικές χώρες - κυρίως την Αγγλία, τη Γαλλία και τις ΗΠΑ. Αυτό ήταν το φιλελεύθερο στρατόπεδο, το οποίο, ωστόσο, ακούσια απογυμνώθηκε από τη διεθνιστική του διάσταση. Οι φιλελεύθεροι αναγκάστηκαν να υπερασπιστούν την ιδεολογία τους απέναντι σε δύο ισχυρούς αντιπάλους: τον φασισμό και τον κομμουνισμό. Αλλά συνολικά - αν εξαιρέσουμε τον «αδύναμο κρίκο», τη Γαλλία, η οποία συνθηκολόγησε γρήγορα μετά την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου - το αστικοκαπιταλιστικό μπλοκ επέδειξε ένα επαρκές επίπεδο κυριαρχίας: η Αγγλία δεν έπεσε στις επιθέσεις της Γερμανίας του Χίτλερ και οι ΗΠΑ πολέμησαν (σχετικά) αποτελεσματικά εναντίον της Ιαπωνίας στον Ειρηνικό.
- Το δεύτερο στρατόπεδο ήταν ο ευρωπαϊκός φασισμός, ο οποίος ενισχύθηκε ιδιαίτερα κατά την κατάκτηση της Δυτικής Ευρώπης από τον Χίτλερ. Σχεδόν όλες οι ευρωπαϊκές χώρες ενώθηκαν υπό τη σημαία του Εθνικοσοσιαλισμού. Σε μια τέτοια κατάσταση, δεν μπορούσε να γίνει λόγος για κυριαρχία — ακόμη και στην περίπτωση καθεστώτων φιλικών προς τον Χίτλερ (όπως η φασιστική Ιταλία ή η Ισπανία του Φράνκο). Το πολύ-πολύ, ορισμένες χώρες (η Πορτογαλία του Σαλαζάρ, η Ελβετία κ.λπ.) ήταν σε θέση να εξασφαλίσουν μια υπό όρους ουδετερότητα. Μόνο η Γερμανία ήταν κυρίαρχη — ή, πιο συγκεκριμένα, ο Χιτλερισμός ως ιδεολογία.
- Το τρίτο στρατόπεδο εκπροσωπούνταν από την ΕΣΣΔ και, παρόλο που ήταν μόνο ένα κράτος, βασιζόταν συγκεκριμένα σε μια ιδεολογία: τον Μαρξισμό-Λενινισμό. Και πάλι, δεν αφορούσε τόσο ένα έθνος όσο μια ιδεολογική οντότητα.
Η ΕΣΣΔ πίστευε στην Παγκόσμια Επανάσταση και την κατάργηση των κρατών (ως αστικό φαινόμενο), η οποία αντιπροσώπευε μια μαρξιστική εκδοχή της παγκοσμιοποίησης και του προλεταριακού διεθνισμού. Ο Χίτλερ διακήρυξε ένα «Χιλιετές Ράιχ» με την πλανητική κυριαρχία της ίδιας της Γερμανίας και της «Άριας φυλής». Δεν υπήρχε καμία κυριαρχία για κανέναν εκτός από τον παγκόσμιο Εθνικοσοσιαλισμό. Και μόνο η αστική-καπιταλιστική Δύση -ουσιαστικά καθαρά αγγλοσαξονική- διατήρησε τη συνέχεια με το βεστφαλιανό σύστημα, υπολογίζοντας μια μελλοντική μετάβαση στον φιλελεύθερο διεθνισμό και, πάλι, σε μια Παγκόσμια Κυβέρνηση. Στην πραγματικότητα, η Κοινωνία των Εθνών, η οποία τυπικά παρέμεινε αν και μη λειτουργική, ήταν εκείνη την εποχή ένα απομεινάρι του παλιού παγκοσμιισμού και ένα πρωτότυπο για τον μελλοντικό.
Σε κάθε περίπτωση, το διεθνές δίκαιο «ανεστάλη» — ουσιαστικά καταργήθηκε. Ξεκίνησε μια μεταβατική εποχή όπου όλα κρίθηκαν αποκλειστικά από τη σχέση ιδεολογίας και βίας, η οποία έμεινε να αποδειχθεί στο πεδίο της μάχης. Έτσι, προσεγγίσαμε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ως την κορύφωση αυτής της αντιπαράθεσης μεταξύ ιδεολογιών βίας. Το διεθνές δίκαιο δεν υπήρχε πια.
Το συγκεκριμένο αποτέλεσμα της αντιπαράθεσης εξουσίας-ιδεολογίας μεταξύ φιλελευθερισμού, φασισμού και κομμουνισμού οδήγησε στην κατάργηση ενός από τους πόλους - του ευρωπαϊκού εθνικοσοσιαλισμού. Η αστική Δύση και η αντι-αστική σοσιαλιστική Ανατολή δημιούργησαν τον αντιχιτλερικό συνασπισμό και από κοινού (με το μεγαλύτερο μερίδιο να ανήκει στην ΕΣΣΔ) κατέστρεψαν τον φασισμό στην Ευρώπη.
Το 1945, δημιουργήθηκαν τα Ηνωμένα Έθνη ως το θεμέλιο ενός νέου συστήματος διεθνούς δικαίου. Σε κάποιο βαθμό, αυτό ήταν μια αναβίωση της Κοινωνίας των Εθνών, αλλά η απότομη αύξηση της επιρροής της ΕΣΣΔ, η οποία εγκαθίδρυσε τον απόλυτο ιδεολογικό και πολιτικό έλεγχο στην Ανατολική Ευρώπη (και τη Δυτική Πρωσία - τη Γερμανική Λαϊκή Δημοκρατία), εισήγαγε ένα έντονο ιδεολογικό χαρακτηριστικό στο σύστημα των εθνικών κυριαρχιών. Ο πραγματικός φορέας της κυριαρχίας ήταν το σοσιαλιστικό στρατόπεδο, του οποίου τα κράτη ενώθηκαν από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας και, οικονομικά, από την COMECON [Συμβούλιο Αμοιβαίας Οικονομικής Βοήθειας]. Κανείς σε αυτό το στρατόπεδο δεν ήταν κυρίαρχος εκτός από τη Μόσχα και, κατά συνέπεια, το ΚΚΣΕ [Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης].
Στον αστικοκαπιταλιστικό πόλο, έλαβαν χώρα ουσιαστικά συμμετρικές διαδικασίες. Οι ΗΠΑ έγιναν ο πυρήνας της κυρίαρχης φιλελεύθερης Δύσης. Στον αγγλοσαξονικό κόσμο, το κέντρο και η περιφέρεια αντάλλαξαν θέσεις - η ηγεσία πέρασε από τη Μεγάλη Βρετανία στην Ουάσιγκτον. Οι χώρες της Δυτικής Ευρώπης και, ευρύτερα, το καπιταλιστικό στρατόπεδο βρέθηκαν στη θέση υποτελών της Αμερικής. Αυτό εδραιώθηκε με τη δημιουργία του ΝΑΤΟ και τη μετατροπή του δολαρίου στο παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα.
Έτσι, ο ΟΗΕ θεμελίωσε επίσης ένα σύστημα διεθνούς δικαίου—που τυπικά βασιζόταν στην αναγνώριση της κυριαρχίας, αλλά στην πραγματικότητα στην ισορροπία δυνάμεων μεταξύ των νικητών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Μόνο η Ουάσινγκτον και η Μόσχα ήταν πραγματικά κυρίαρχες. Κατά συνέπεια, το μεταπολεμικό μοντέλο διατήρησε μια σύνδεση με την ιδεολογία, έχοντας καταργήσει τον Εθνικοσοσιαλισμό αλλά ενδυναμώσει σημαντικά το σοσιαλιστικό στρατόπεδο.
Αυτός είναι ο διπολικός κόσμος, ο οποίος προέβαλε την επιρροή του σε όλες τις άλλες περιοχές του πλανήτη. Κάθε κράτος -συμπεριλαμβανομένων των πρόσφατα απελευθερωμένων αποικιών του Παγκόσμιου Νότου- αντιμετώπιζε μια επιλογή: ποιο (από τα δύο!) ιδεολογικά μοντέλα να υιοθετήσει. Αν επέλεγαν τον καπιταλισμό, μετέφεραν την κυριαρχία τους στην Ουάσιγκτον και το ΝΑΤΟ. Αν επέλεγαν τον σοσιαλισμό, τότε στη Μόσχα. Το Κίνημα των Αδεσμεύτων προσπάθησε να δημιουργήσει έναν τρίτο πόλο, αλλά του έλειπαν τόσο οι ιδεολογικοί όσο και οι πόροι ισχύος για να το πράξει.
Η μεταπολεμική εποχή καθιέρωσε ένα σύστημα διεθνούς δικαίου βασισμένο στον πραγματικό συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ δύο ιδεολογικών στρατοπέδων. Τυπικά, η εθνική κυριαρχία αναγνωρίστηκε· στην πράξη, όχι. Η αρχή της Βεστφαλίας διατηρήθηκε κατ' όνομα. Στην πραγματικότητα, όλα κρίθηκαν μέσω της ισορροπίας δυνάμεων μεταξύ της ΕΣΣΔ και των ΗΠΑ και των δορυφόρων τους.
Το 1989, κατά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ —που προκλήθηκε από τις καταστροφικές μεταρρυθμίσεις του Γκορμπατσόφ— το Ανατολικό μπλοκ άρχισε να καταρρέει και το 1991, η ΕΣΣΔ διαλύθηκε. Οι πρώην σοσιαλιστικές χώρες υιοθέτησαν την ιδεολογία του αντιπάλου τους του Ψυχρού Πολέμου. Ξεκίνησε ο μονοπολικός κόσμος.
Αυτό σήμαινε ότι το διεθνές δίκαιο άλλαξε ποιοτικά. Μόνο μία κυρίαρχη αρχή παρέμεινε, η οποία έγινε παγκόσμια - οι ΗΠΑ ή η συλλογική Δύση. Μία ιδεολογία, μία δύναμη. Καπιταλισμός, φιλελευθερισμός, ΝΑΤΟ. Η αρχή της κυριαρχίας των εθνών-κρατών και ο ίδιος ο ΟΗΕ έγιναν λείψανο του παρελθόντος, όπως ακριβώς είχε γίνει κάποτε και η Κοινωνία των Εθνών.
Το διεθνές δίκαιο πλέον θεσπιζόταν μόνο από έναν πόλο - τους νικητές του Ψυχρού Πολέμου. Οι ηττημένοι (το πρώην σοσιαλιστικό στρατόπεδο και, κυρίως, η ΕΣΣΔ) αποδέχτηκαν την ιδεολογία των νικητών, αναγνωρίζοντας ουσιαστικά μια υποτελή εξάρτηση από τη συλλογική Δύση.
Σε αυτή την κατάσταση, η φιλελεύθερη Δύση είδε μια ιστορική ευκαιρία να συγχωνεύσει τη διεθνή φιλελεύθερη τάξη με την αρχή της ηγεμονίας της εξουσίας. Αυτό απαιτούσε την προσαρμογή του διεθνούς δικαίου στην πραγματική κατάσταση πραγμάτων. Έτσι, από τη δεκαετία του 1990, ξεκίνησε ένα νέο κύμα παγκοσμιοποίησης. Σήμαινε την άμεση υποταγή των εθνών-κρατών σε ένα υπερεθνικό σώμα (και πάλι, μια Παγκόσμια Κυβέρνηση) και την εγκαθίδρυση άμεσου ελέγχου πάνω σε αυτά από την Ουάσιγκτον, η οποία είχε γίνει η πρωτεύουσα του κόσμου. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργήθηκε με αυτό το πνεύμα ως μοντέλο ενός τέτοιου υπερεθνικού συστήματος για όλη την ανθρωπότητα. Οι μετανάστες άρχισαν να έρχονται μαζικά ακριβώς για αυτόν τον σκοπό - για να δείξουν πώς θα έπρεπε να μοιάζει η παγκόσμια διεθνής ανθρωπότητα του μέλλοντος.
Σε μια τέτοια περίπτωση, ο ΟΗΕ έχασε το νόημά του:
- Καταρχάς, χτίστηκε με βάση την αρχή της εθνικής κυριαρχίας (η οποία δεν αντιστοιχούσε πλέον σε τίποτα απολύτως).
- Δεύτερον, οι ειδικές θέσεις της ΕΣΣΔ και της Κίνας και η θέση τους στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ αντιπροσώπευαν ένα λείψανο της διπολικής εποχής.
Ταυτόχρονα, εντός των ίδιων των ΗΠΑ, η παγκοσμιοποίηση χωρίστηκε σε δύο ρεύματα:
- Ιδεολογικός φιλελευθερισμός, καθαρός διεθνισμός (ο Σόρος με την «ανοιχτή κοινωνία» του, η USAID, ο wokeισμός κ.λπ.)·
- Άμεση αμερικανική ηγεμονία βασισμένη στο ΝΑΤΟ, την οποία υπερασπίζονταν οι Νεοσυντηρητικοί.
Ουσιαστικά συνέκλιναν, αλλά ο πρώτος επέμενε ότι η κύρια προτεραιότητα ήταν η παγκοσμιοποίηση και η εμβάθυνση της φιλελεύθερης δημοκρατίας σε κάθε χώρα του πλανήτη, ενώ ο δεύτερος επέμενε ότι οι ΗΠΑ θα ελέγχουν άμεσα ολόκληρη την επικράτεια της γης σε στρατιωτικοπολιτικό και οικονομικό επίπεδο.
Ωστόσο, η μετάβαση από ένα διπολικό μοντέλο διεθνούς δικαίου σε ένα μονοπολικό δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ πλήρως, ακόμη και παρά την εξαφάνιση ενός από τους ιδεολογικούς πόλους ισχύος. Αυτό εμποδίστηκε από την ταυτόχρονη άνοδο της Κίνας και της Ρωσίας υπό τον Πούτιν, όταν άρχισαν να εκδηλώνονται ξεκάθαρα τα περιγράμματα μιας εντελώς διαφορετικής παγκόσμιας αρχιτεκτονικής - της πολυπολικότητας. Στην αντίθετη πλευρά των παγκοσμιοποιητών (τόσο των αριστερών, καθαρά φιλελεύθερων-διεθνιστών, όσο και των δεξιών νεοσυντηρητικών), εμφανίστηκε μια νέα δύναμη. Αν και δεν έχει ακόμη οριστεί σαφώς ιδεολογικά, απορρίπτει παρόλα αυτά το ιδεολογικό πρότυπο της φιλελεύθερης-παγκοσμιοποιητικής Δύσης. Αυτή η αρχικά αόριστη δύναμη άρχισε να υπερασπίζεται τον ΟΗΕ και να αντισταθμίζει την τελική επισημοποίηση της μονοπολικότητας - δηλαδή, τη μετατροπή της ισχύος και του ιδεολογικού status quo (της πραγματικής κυριαρχίας της συλλογικής Δύσης) σε ένα αντίστοιχο νομικό σύστημα.
Έτσι, βρισκόμαστε σε μια κατάσταση που μοιάζει με χάος. Αποδεικνύεται ότι πέντε λειτουργικά συστήματα διεθνών σχέσεων λειτουργούν σήμερα στον κόσμο ταυτόχρονα, τόσο ασύμβατα όσο και το λογισμικό από διαφορετικούς κατασκευαστές:
- Αδρανώς, ο ΟΗΕ και οι κανόνες του διεθνούς δικαίου αναγνωρίζουν την κυριαρχία των εθνών-κρατών, η οποία στην πραγματικότητα έχασε τη δύναμή της πριν από σχεδόν εκατό χρόνια και υπάρχει ως «φάντασμα». Παρ' όλα αυτά, η κυριαρχία εξακολουθεί να αναγνωρίζεται και μερικές φορές γίνεται επιχείρημα στη διεθνή πολιτική.
- Επίσης, λόγω αδράνειας, ορισμένοι θεσμοί διατηρούν ίχνη του διπολικού κόσμου που έχει συναφθεί εδώ και καιρό. Αυτό δεν αντιστοιχεί σε τίποτα απολύτως, ωστόσο γίνεται αισθητό κατά καιρούς — για παράδειγμα, στο ζήτημα της πυρηνικής ισοτιμίας μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ.
- Η συλλογική Δύση συνεχίζει να επιμένει στην παγκοσμιοποίηση και στο κίνημα προς μια Παγκόσμια Κυβέρνηση. Αυτό σημαίνει ότι όλα τα έθνη-κράτη καλούνται να παραχωρήσουν την κυριαρχία τους υπέρ υπερεθνικών οργάνων - όπως το Διεθνές Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ή το Δικαστήριο της Χάγης. Η ΕΕ επιμένει να αποτελεί πρότυπο για ολόκληρο τον κόσμο όσον αφορά τη διαγραφή όλων των συλλογικών ταυτοτήτων και τον αποχαιρετισμό από την εθνική κρατική υπόσταση.
- Οι ΗΠΑ —ειδικά υπό τον Τραμπ— υπό την επιρροή των Νεοσυντηρητικών, συμπεριφέρονται ως ο μοναδικός ηγεμόνας, θεωρώντας τον «νόμο» ως οτιδήποτε είναι προς το συμφέρον της Αμερικής. Αυτή η μεσσιανική προσέγγιση αντιτίθεται εν μέρει στον παγκοσμιισμό, αγνοεί την Ευρώπη και τον διεθνισμό, αλλά επιμένει εξίσου έντονα στην αποκυριαρχία όλων των κρατών —με το δικαίωμα της βίας.
- Και τέλος, τα περιγράμματα ενός πολυπολικού κόσμου αναδύονται όλο και πιο καθαρά, όπου ο φορέας της κυριαρχίας είναι το κράτος-πολιτισμός - όπως η σύγχρονη Κίνα, η Ρωσία ή η Ινδία. Αυτό απαιτεί ένα ακόμη σύστημα διεθνούς δικαίου. Το πρωτότυπο για ένα τέτοιο μοντέλο θα μπορούσε να είναι οι χώρες BRICS ή άλλες πλατφόρμες περιφερειακής ολοκλήρωσης - χωρίς τη συμμετοχή της Δύσης (καθώς η Δύση φέρνει μαζί της τα δικά της, πιο αρθρωτά και άκαμπτα μοντέλα).
Και τα πέντε συστήματα λειτουργούν ταυτόχρονα και, φυσικά, αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, προκαλώντας συνεχείς αποτυχίες, συγκρούσεις και αντιφάσεις. Συμβαίνει ένα λογικό βραχυκύκλωμα του δικτύου, δημιουργώντας την εντύπωση χάους ή απλώς την απουσία οποιουδήποτε διεθνούς δικαίου. Αν υπάρχουν πέντε ταυτόχρονοι διεθνείς νόμοι που αλληλοαποκλείονται, τότε, στην ουσία, δεν υπάρχει κανένας.
Το συμπέρασμα από μια τέτοια ανάλυση είναι αρκετά ανησυχητικό. Τέτοιες αντιφάσεις σε παγκόσμιο επίπεδο, μια τόσο βαθιά σύγκρουση ερμηνειών, σχεδόν ποτέ στην ιστορία (ειλικρινά, ποτέ καθόλου) δεν έχει επιλυθεί ειρηνικά. Όσοι αρνούνται να αγωνιστούν για την παγκόσμια τάξη τους, βρίσκουν αμέσως την ήττα τους. Και θα πρέπει να αγωνιστούν για την παγκόσμια τάξη κάποιου άλλου, ήδη με την ιδιότητα του υποτελούς.
Κατά συνέπεια, ένας Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος είναι κάτι παραπάνω από πιθανός. Και το 2026, είναι πιο πιθανός από ό,τι το 2025 ή νωρίτερα. Αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε καταδικασμένοι σε αυτόν. Σημαίνει μόνο ότι βρισκόμαστε σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση. Εξ ορισμού, ένας παγκόσμιος πόλεμος αφορά τους πάντες ή σχεδόν τους πάντες. Γι' αυτό ονομάζεται παγκόσμιος πόλεμος. Αλλά παρόλα αυτά, σε κάθε παγκόσμιο πόλεμο, υπάρχουν πρωταρχικά θέματα. Σήμερα, αυτά είναι:
- Η συλλογική Δύση και στις δύο ενσαρκώσεις της (φιλελεύθερη-παγκοσμιοποιητική και ηγεμονική).
- Οι ανερχόμενοι πόλοι του πολυπολικού κόσμου (Ρωσία, Κίνα, Ινδία).
Ταυτόχρονα, η Δύση έχει ιδεολογία, ενώ ο πολυπολικός κόσμος δεν έχει. Η ίδια η πολυπολικότητα έχει ήδη εκδηλωθεί γενικά, αλλά ιδεολογικά δεν έχει ακόμη επισημοποιηθεί. Σχεδόν καθόλου.
Αν δεν υπάρχει διεθνές δίκαιο και είναι εξ ορισμού αδύνατο να υπερασπιστούμε τον κόσμο της Γιάλτας, τον παλιό ΟΗΕ και την αδράνεια της διπολικότητας, τότε πρέπει να προτείνουμε το δικό μας νέο σύστημα διεθνούς δικαίου. Η Κίνα κάνει ορισμένες προσπάθειες προς αυτή την κατεύθυνση («Κοινότητα Κοινού Πεπρωμένου»), εμείς σε μικρότερο βαθμό (με εξαιρέσεις τη Θεωρία του Πολυπολικού Κόσμου και την Τέταρτη Πολιτική Θεωρία). Αλλά αυτό σαφώς δεν είναι αρκετό. Ίσως φέτος θα πρέπει να συμμετάσχουμε σε έναν πλανητικό «αγώνα όλων εναντίον όλων», κατά τον οποίο θα καθοριστεί το μέλλον, η αντίστοιχη παγκόσμια τάξη και το σύστημα διεθνούς δικαίου. Αυτή τη στιγμή, δεν υπάρχει. Αλλά πρέπει να υπάρχει ένα διεθνές δίκαιο που να μας επιτρέπει να είμαστε αυτό που πρέπει να είμαστε - ένα Κράτος-Πολιτισμός, ένας Ρωσικός Κόσμος. Αυτό είναι που πρέπει να εννοιολογηθεί το συντομότερο δυνατό.
(Μετάφραση από τα ρωσικά)
πηγή: Multipolar Press
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Σχολικές Υποδομές: Προβλέπεται η κατασκευή αθλητικών δαπέδων στους αύλειους χώρους σχολείων (383.000,00 €) και η αναβάθμιση των συστημάτων πυροπροστασίας σχολικών κτιρίων, νέοι παιδικοί σταθμοί και ανακαίνιση υφιστάμενων. 