ΚΟΙΝΩΝΙΑ



Recent Post Recent Post
View More

Ακτιβιστής στις 0

Ίσως ο έρωτας να είναι η πιο προσωπική ιστορία που γράφουμε με λέξεις που δεν είναι εντελώς δικές μας. Νομίζουμε πως όταν ερωτευόμαστε γεννιέται μέσα μας κάτι μοναδικό, κάτι που δεν υπήρχε πριν και δεν μοιάζει με καμία άλλη ιστορία. Κι όμως, κάπου βαθιά μέσα σε αυτό το συναίσθημα υπάρχουν οι πρώτες αγκαλιές που θυμόμαστε, οι άνθρωποι που μας φρόντισαν, εκείνοι που μας πλήγωσαν, οι ιστορίες που ακούσαμε μικροί, οι ταινίες που μας έμαθαν πώς μοιάζει η ευτυχία, τα τραγούδια που μας ψιθύρισαν πως κάποτε θα έρθει κάποιος και θα μας βρει. Ίσως, λοιπόν, να μην ερωτευόμαστε ποτέ μόνο με την καρδιά μας. Ερωτευόμαστε και με τη μνήμη μας. Με όλα όσα μας είπαν πως είναι αγάπη. Με όλα όσα δεν μας είπαν ποτέ. Γιατί κάθε άνθρωπος κουβαλά μέσα του μια μικρή, αθέατη εκπαίδευση στον έρωτα. Άλλος έμαθε πως αγαπάμε μένοντας. Άλλος πως αγαπάμε αντέχοντας. Άλλος πως πρέπει να διεκδικούμε. Κι άλλος πως, για να μη χάσει τον άνθρωπό του, πρέπει πρώτα να χάσει λίγο από τον εαυτό του. Και ύστερα συναντιούνται δύο άνθρωποι. Και πάνω στο τραπέζι της σχέσης ακουμπούν, χωρίς να το ξέρουν, όλα όσα έμαθαν για την αγάπη. Γι’ αυτό ο έρωτας είναι τόσο όμορφος και τόσο δύσκολος. Γιατί δεν είναι μόνο η στιγμή που δύο βλέμματα συναντιούνται. Είναι και η στιγμή που δύο διαφορετικοί κόσμοι προσπαθούν να μάθουν ο ένας τη γλώσσα του άλλου. Κι εμείς, άνθρωποι μιας εποχής που μας έμαθε να επιλέγουμε γρήγορα, να συγκρίνουμε αδιάκοπα και να φοβόμαστε μήπως υπάρχει κάπου κάτι καλύτερο, δυσκολευόμαστε όλο και περισσότερο να μείνουμε εκεί όπου τα πράγματα δεν είναι τέλεια. Θέλουμε τον έρωτα, αλλά φοβόμαστε τη δυσκολία του. Θέλουμε την οικειότητα, αλλά φοβόμαστε την έκθεση. Θέλουμε να μας γνωρίσουν, αλλά τρέμουμε μήπως, όταν μας γνωρίσουν πραγματικά, δεν μας αγαπήσουν. Και κάπως έτσι, μέσα στην εποχή της ατελείωτης επιλογής, ο άνθρωπος γίνεται συχνά μια επιλογή ανάμεσα σε άλλες. Ένα πρόσωπο που μπορεί να αντικατασταθεί όταν πάψει να ανταποκρίνεται στην εικόνα που είχαμε φτιάξει γι’ αυτό. Μα ο αληθινός έρωτας αρχίζει ίσως ακριβώς όταν η εικόνα ραγίσει. Όταν ο άλλος πάψει να είναι αυτό που φανταστήκαμε και αρχίσει να γίνεται αυτό που πραγματικά είναι. Με τις αδυναμίες του. Με τις αντιφάσεις του. Με τις σιωπές του. Με εκείνα τα κομμάτια του που δεν είναι φτιαγμένα για να μας εξυπηρετούν. Τότε καταλαβαίνουμε πως το να αγαπάς έναν άνθρωπο δεν σημαίνει να τον κάνεις δικό σου. Σημαίνει να μπορείς να στέκεσαι απέναντί του και να αναγνωρίζεις πως είναι ένας ολόκληρος κόσμος που δεν σου ανήκει. Κι αυτό ίσως είναι το πιο δύσκολο μάθημα του έρωτα. Να αγαπάς χωρίς να κατέχεις. Να μένεις χωρίς να φυλακίζεις. Να νοιάζεσαι χωρίς να ζητάς από τον άλλον να γίνει το φάρμακο για όλες τις πληγές σου. Γιατί ο άλλος δεν ήρθε στον κόσμο για να μας ολοκληρώσει. Ήρθε, ίσως, για να περπατήσει για λίγο δίπλα μας. Και αυτή η διαφορά είναι τεράστια. Μας έχουν μάθει να ονειρευόμαστε τον άνθρωπο που θα μας «ολοκληρώσει», σαν να είμαστε μισοί πριν τον συναντήσουμε. Μα ίσως η πιο τρυφερή μορφή αγάπης να είναι διαφορετική: δύο άνθρωποι που δεν είναι μισοί, που δεν χρειάζονται ο ένας τον άλλον για να υπάρξουν, αλλά που επιλέγουν να μοιραστούν ένα κομμάτι της ύπαρξής τους. Να τολμήσουν να παραδεχτούν πως δε χρειάζονται ο ένας τον άλλον για να είναι ολόκληροι χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν υπάρχει χώρος για έναν «κοινό βίο». Ό,τι και αν σημαίνει αυτό. Και υπάρχει μια τεράστια ελευθερία σε αυτή τη φράση. Γιατί η αγάπη τότε παύει να είναι φόβος απώλειας και γίνεται προσφορά παρουσίας. Ίσως γι’ αυτό ο έρωτας να είναι και μια μικρή κοινωνία μέσα στην κοινωνία. Ένα δωμάτιο όπου δύο άνθρωποι μαθαίνουν ξανά τη συνύπαρξη. Εκεί μαθαίνουμε να ακούμε τον άλλον χωρίς να περιμένουμε τη σειρά μας να μιλήσουμε. Μαθαίνουμε πως τα όρια δεν είναι απόσταση αλλά σεβασμός. Μαθαίνουμε πως η διαφορετικότητα δεν είναι απειλή. Μαθαίνουμε πως η φροντίδα δεν είναι θυσία και πως η ελευθερία του άλλου δεν μειώνει τη δική μας θέση στη ζωή του. Στο «εμείς» δεν υπάρχει χώρος για τα «εγώ». Κι ίσως, τελικά, μέσα σε μια σχέση να δοκιμάζεται ολόκληρος ο τρόπος με τον οποίο στεκόμαστε απέναντι στους άλλους ανθρώπους. Ο τρόπος που αγαπάμε λέει πολλά για την κοινωνία από την οποία ερχόμαστε. Αλλά μπορεί να πει και κάτι για την κοινωνία που θέλουμε να δημιουργήσουμε. Γιατί κάθε φορά που επιλέγουμε να μην ελέγξουμε αλλά να εμπιστευτούμε, κάθε φορά που ακούμε αντί να επιβάλουμε, κάθε φορά που σεβόμαστε αντί να απαιτούμε, δημιουργούμε — έστω σε έναν μικρό χώρο δύο ανθρώπων — έναν διαφορετικό τρόπο συνύπαρξης. Και ίσως αυτό να είναι η πιο σιωπηλή κοινωνική δύναμη του έρωτα. Όχι ότι αλλάζει τον κόσμο με μεγάλες πράξεις. Αλλά ότι αλλάζει, λίγο λίγο, τον τρόπο με τον οποίο υπάρχουμε μέσα σε αυτόν. Κι ύστερα υπάρχουν εκείνες οι στιγμές που δεν έχουν τίποτα το θεαματικό. Ένα βλέμμα στο τέλος μιας δύσκολης ημέρας. Ένα χέρι που ακουμπά για λίγο το δικό σου. Ένα «έφαγες;» που κρύβει μέσα του ολόκληρη την πρόταση «θέλω να είσαι καλά». Ένας άνθρωπος που θυμάται κάτι μικρό που του είχες πει μήνες πριν. Ίσως εκεί να βρίσκεται τελικά η αλήθεια του έρωτα. Όχι στις μεγάλες υποσχέσεις, αλλά στη μικρή επιμονή της φροντίδας. Στο να θυμάσαι. Στο να προσέχεις. Στο να νοιάζεσαι. Στο να είσαι εκεί. Γιατί ο έρωτας, όσο κι αν τον έχουμε ντύσει με ποίηση, πάθος και μεγάλες λέξεις, είναι τελικά μια καθημερινή πράξη. Είναι ο τρόπος που κοιτάζεις τον άλλον όταν κανείς δεν κοιτάζει. Είναι ο τρόπος που του αφήνεις χώρο να αναπνεύσει. Είναι η υπομονή με την οποία προσπαθείς να καταλάβεις έναν άνθρωπο που ποτέ δεν θα μπορέσεις να καταλάβεις ολοκληρωτικά. Και ίσως αυτή να είναι η πιο όμορφη μορφή τρυφερότητας: να ξέρεις πως δεν θα γνωρίσεις ποτέ ολόκληρο τον άλλον κι όμως να θέλεις να συνεχίσεις να τον γνωρίζεις. Για όσο κρατήσει. Για όσο αντέξει ο χρόνος. Για όσο δύο άνθρωποι μπορούν να συναντιούνται ξανά και ξανά μέσα στην ίδια ζωή, αλλάζοντας, μεγαλώνοντας, απομακρυνόμενοι και επιστρέφοντας ο ένας προς τον άλλον. Γιατί ο έρωτας δεν είναι η υπόσχεση πως τίποτα δεν θα αλλάξει. Είναι η τρυφερή αποδοχή ότι όλα αλλάζουν. Και πως, μέσα σε αυτή την αλλαγή, υπάρχουν άνθρωποι που κάποτε μας έμαθαν έναν καινούργιο τρόπο να κοιτάζουμε τον κόσμο. Ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο μεγάλο δώρο του έρωτα. Δεν είναι ότι μας χαρίζει έναν άνθρωπο. Είναι ότι, για λίγο, μας κάνει να βλέπουμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια κάποιου άλλου. Και όταν αυτό συμβαίνει αληθινά, κάτι μέσα μας μετακινείται. Γινόμαστε λίγο πιο ευάλωτοι. Λίγο πιο γενναιόδωροι. Λίγο πιο πρόθυμοι να καταλάβουμε. Και ίσως, χωρίς να το καταλάβουμε, λίγο πιο ανθρώπινοι. Γιατί ο έρωτας, στο τέλος, δεν είναι μόνο η ιστορία δύο ανθρώπων που βρέθηκαν. Είναι η ιστορία δύο ανθρώπων που προσπάθησαν να μάθουν πώς να υπάρχουν μαζί χωρίς να πάψουν να υπάρχουν ο καθένας ως ξεχωριστός άνθρωπος. Κι ανάμεσα σε όλα όσα μας έμαθε η ζωή να φοβόμαστε — την απώλεια, την απόρριψη, τη μοναξιά, την αλλαγή — ο έρωτας έρχεται αθόρυβα και μας ψιθυρίζει κάτι πολύ απλό: πως ίσως δεν χρειάζεται να κρατάμε σφιχτά ό,τι αγαπάμε. Ίσως αρκεί να το κρατάμε τρυφερά.

Σοφία Γρηγορίου



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Ο Shaquille O'Neal κοίταξε τα έξι παιδιά του κατάματα και τους είπε ότι δεν θα άγγιζαν ούτε ένα σεντ της αυτοκρατορίας του των 400 εκατομμυρίων δολαρίων, εκτός αν είχαν πρώτα αποκτήσει δύο πτυχία. 

Το ξεκαθάρισε: «Δεν είμαστε πλούσιοι. Είμαι πλούσιος εγώ». Το καλύτερο είναι ότι στην πραγματικότητα το επιβάλλει. 

Όταν ο γιος του, Myles, ήθελε να γίνει DJ, ο Shaq τον ανάγκασε να παρουσιάσει ένα πλήρες επιχειρηματικό μοντέλο πριν χρηματοδοτήσει ένα μόνο κομμάτι εξοπλισμού. Σήμερα, ο Myles έχει μια μόνιμη θέση στο Λας Βέγκας. 

Ο γιος του, Shareef, εργάζεται ως πραγματική δουλειά για τον πατέρα του στη Reebok. 

Η μεγαλύτερη κόρη του, Taahirah, αποφοίτησε με άριστα και ασχολήθηκε κατευθείαν με την εταιρική επικοινωνία. 

Και μόλις τον περασμένο Μάιο, ο γιος του, Shaqir, αποφοίτησε από το κολέγιο και αμέσως ανακοίνωσε ότι θα επέστρεφε για το δεύτερο πτυχίο του μόνο και μόνο για να ανταποκριθεί στο βασικό πρότυπο του πατέρα του. Ζούμε σε μια κουλτούρα όπου οι γονείς κάνουν τα πάντα για να δώσουν στα παιδιά τους όλα όσα δεν είχαν ποτέ, αλλά στη διαδικασία, αφαιρούν όλη τους την ενέργεια και τον χαρακτήρα τους. 

Ο Shaq συνειδητοποίησε ότι το να δώσει στα παιδιά του τα πάντα δεν θα τους μάθαινε τελικά απολύτως τίποτα για την αξία της σκληρής δουλειάς. Η φήμη και ο πλούτος δεν τον εμπόδισαν να είναι ένας παραδοσιακός πατέρας που απαιτεί λογοδοσία. 

Πόσοι άλλοι γονείς έχουν στην πραγματικότητα τα κότσια να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με τέτοιου είδους πρότυπα σήμερα;

@DesireeAmerica4


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Πήγα σήμερα το πρωί σε συνοικιακό νεκροταφείο της Αθήνας επειδή τα οστά ενός πολύ γνωστού μου ανθρώπου έπρεπε να μετακινηθούν. Δεν υπήρχε εδώ τίποτε το συμβολικό. Υπήρχε μια διοικητική απόφαση. Η οικογένειά του δεν ήθελε –ή δεν μπορούσε, αδιάφορο πλέον– να αναλάβει το κόστος παραμονής του στο οστεοφυλάκιο, και έτσι ελήφθη η απόφαση από τον Δήμο: μεταφορά στο χωνευτήρι. Ο θάνατος, σε αυτή τη φάση, δεν έχει πια ούτε πένθος ούτε αφήγηση, έχει ετήσιο τιμολόγιο και προθεσμία.
Το οστεοφυλάκιο είναι ένας ενδιάμεσος χώρος αναμονής, μια παράταση μνήμης υπό όρους. Στενά ράφια, μεταλλικά κουτιά, ονόματα γραμμένα πρόχειρα, άλλα σβησμένα από την υγρασία. Εκεί ο νεκρός δεν είναι ούτε παρών ούτε απόντας, είναι «σε εκκρεμότητα». Και η εκκρεμότητα αυτή, όπως όλες, κάποτε κλείνει. Όχι με προσευχή, όχι με λόγο, αλλά με απόφαση υπηρεσίας. «Πάει στο χωνευτήρι».
Το χωνευτήρι δεν μοιάζει με τίποτα απ’ όσα έχεις φανταστεί αν δεν το έχεις δει. Δεν είναι χώρος ιερός, ούτε καν χώρος θανάτου. Είναι χώρος διαχείρισης. Ένα άνοιγμα στη γη, ένα τσιμεντένιο στόμιο, όπου δεν κατεβαίνουν άνθρωποι, αλλά σακούλες. Μαύρες, άσπρες, πρόχειρα δεμένες. Μέσα τους, οστά. Κρανία χωρίς πρόσωπο, μηριαία, πλευρά. Ό,τι απέμεινε από έναν άνθρωπο που κάποτε είχε φωνή, χειρονομία, ιστορία.
Η διαδικασία είναι γρήγορη. Δεν υπάρχει σιωπή. Υπάρχει βιασύνη. Οι σακούλες ανοίγονται, τα οστά αδειάζονται. Κυριολεκτικά: ανατρέπονται. Πέφτουν. Δεν «τοποθετούνται». Ρίχνονται. Ασβέστης πέφτει από πάνω, μετά χημικά, ουσίες που επιταχύνουν τη διάλυση, που σβήνουν αυτό που απέμεινε. Η φθορά εδώ δεν είναι μυστήριο… είναι στόχος. Να τελειώνει. Να μη μένει ίχνος. Να καθαρίζει ο χώρος.
Και όλο αυτό γίνεται χωρίς κανείς να αισθάνεται ότι διαπράττει κάτι φοβερό. Υπάρχει μια ειρωνεία σχεδόν κωμική: αυτή η διαδικασία παρουσιάζεται ως «σεβασμός στην παράδοση». Σαν να μην είναι αυτό βία. Σαν να μην είναι αυτό απόλυτη εργαλειοποίηση του ανθρώπινου σώματος. Σαν να μην πρόκειται για την πιο ωμή μορφή εξαφάνισης: χωρίς συνείδηση ότι κάτι τελειώνει. Οριστικά.
Εκεί, μπροστά στο χωνευτήρι, καταρρέει κάθε εύκολη θεολογική ρητορική περί «αναμονής της Αναστάσεως». Ποια αναμονή; Ποια προσδοκία; Εδώ δεν υπάρχει σπέρμα που αναπαύεται… υπάρχει υπόλειμμα που πρέπει να διαλυθεί. Και αν ο λόγος της Εκκλησίας δεν τολμά να δει αυτή την πραγματικότητα, τότε δεν μιλά για το σώμα, αλλά για μια ιδέα σώματος, αποκομμένη από την πράξη.
Οι Πατέρες, όμως, δεν φοβήθηκαν ποτέ τη φθορά. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει καθαρά: «οὐ τὸ σῶμα φθείρει τὴν ψυχήν, ἀλλ’ ἡ ἁμαρτία». Και αλλού: «οὐδὲν γὰρ τῶν ἐνταῦθα φοβερὸν, εἰ μὴ ἡ ἁμαρτία μόνη». Η φθορά της ύλης, είτε αργή είτε βίαιη, δεν έχει σωτηριολογικό βάρος. Το βάρος το έχει η σχέση με τον Θεό, όχι η τεχνική της διάλυσης.
Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής θα πάει ακόμη πιο μακριά, λέγοντας ότι στην Ανάσταση «οὐ τὰ αὐτὰ στοιχεῖα ἐπανέρχεται, ἀλλ’ ὁ αὐτὸς λόγος τῆς φύσεως». Δεν ανασταίνεται η ύλη ως ύλη, αλλά το πρόσωπο, ο λόγος της ύπαρξης. Αν αυτό ισχύει, τότε η εμμονή στη μορφή της φθοράς αγγίζει τα όρια μιας λατρείας της ύλης.
Και κάπου εδώ επανέρχεται το ζήτημα της αποτέφρωσης. Και πραγματικά, μετά από αυτό που είδα σήμερα, δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ: τι συζητάμε;
Μιλάμε για «βία της φωτιάς», ενώ δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα αυτή την πρακτική του χωνευτηρίου; Μιλάμε για «ασέβεια», ενώ τα οστά αδειάζονται από σακούλες και σβήνονται με ασβέστη;
Η αποτέφρωση, τουλάχιστον, είναι καθαρή. Δηλώνει αυτό που είναι: άμεση παράδοση της ύλης στη φθορά. Δεν υποκρίνεται αναμονή. Δεν κρύβεται πίσω από λέξεις. Και θεολογικά, δεν προσβάλλει την Ανάσταση περισσότερο απ’ ό,τι την προσβάλλει το χωνευτήρι. Διότι, όπως λέγει ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης, «οὐ γὰρ τῶν στοιχείων ἡ ἐπανόρθωσις ἡ ἀνάστασις, ἀλλὰ τοῦ λόγου τῆς φύσεως ἡ ἀποκατάστασις».
Αν θέλουμε σοβαρά να μιλήσουμε για σεβασμό στο σώμα, ας αρχίσουμε από το να δούμε τι πραγματικά συμβαίνει μέσα στα κοιμητήρια, πίσω από τις ευσεβείς λέξεις.
Η θεολογία δεν κινδυνεύει από την αλήθεια. Κινδυνεύει από τη σύγχυση, από την υποκρισία και από την άρνηση να παραδεχθεί ότι πολλές φορές αυτό που ονομάζουμε «παράδοση» είναι απλώς διαχείριση της φθοράς με άλλο όνομα.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Ο Χρήστος Μαραφάτσος είναι ο «άνθρωπος-μυστήριο» που συνοδεύει την πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. 
Ο 39χρονος λομπίστας ενέργειας και εξέχουσα προσωπικότητα της MAGA, ο Μαραφάτσος έχει παράσχει στενές συμβουλές στην Γκίλφοϊλ και έχει συμμετάσχει σε πολυάριθμες επίσημες διπλωματικές συναντήσεις υψηλού επιπέδου μαζί της. [1, 2, 3]

Ένα ερευνητικό ρεπορτάζ της Wall Street Journal αποκάλυψε λεπτομέρειες σχετικά με τον ρόλο του και την αντιπαράθεση γύρω από την παρουσία του:

Λόμπινγκ από μη εγγεγραμμένες ξένες εταιρείες: Ο Μαραφάτσος είναι κορυφαίος λομπίστας του ελληνικού ομίλου κατασκευών και ενέργειας Aktor Group . Ο Aktor του κατέβαλε 160.000 δολάρια μέχρι τον Ιούνιο για να δημιουργήσει διασυνδέσεις εντός της κυβέρνησης των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένου του Υπουργείου Εξωτερικών και του Υπουργείου Ενέργειας. [1, 2]

Πρόσωπο Αρχηγού Επιτελείου: Επειδή ακολούθησε την Guilfoyle σε τόσες πολλές επίσημες κυβερνητικές συναντήσεις -συμπεριλαμβανομένης της επίδειξης διαπιστευτηρίων στο Προεδρικό Μέγαρο- αρκετοί ξένοι αξιωματούχοι υπέθεσαν λανθασμένα ότι ήταν ο επικεφαλής του διπλωματικού επιτελείου της. Κυβερνητικοί αξιωματούχοι σημείωσαν ότι συστηματικά δεν αποκάλυπτε τους ενεργούς οικονομικούς δεσμούς του με την Aktor κατά τη διάρκεια αυτών των συναντήσεων. [1, 2]

Συμφωνίες Ενεργειακών Υποδομών: Η Guilfoyle χρησιμοποίησε τη διπλωματική της θέση για να διασχίσει τα Βαλκάνια προωθώντας έναν «κάθετο διάδρομο φυσικού αερίου» σχεδιασμένο για τη μεταφορά υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) των ΗΠΑ από την Ελλάδα στην Ουκρανία. Παράλληλα με την προώθηση αυτών των περιφερειακών πρωτοβουλιών, προώθησε ενεργά την Aktor για επικερδείς ενεργειακές συμβάσεις. [1, 2]

Ιδιωτικό τζετ και πρόσβαση: Οι έρευνες αποκάλυψαν ότι ο Διευθύνων Σύμβουλος της Aktor μετέφερε την Guilfoyle σε διεθνείς διπλωματικές συναντήσεις με ιδιωτικό τζετ , γεγονός που εγείρει περαιτέρω ανησυχίες για δεοντολογία μεταξύ των περιφερειακών εποπτικών αρχών. [1]

Διπλωματικές τριβές

Η αποκάλυψη του σκιώδους ρόλου  του Μαραφάτσου συνοδεύεται από ευρύτερες αντιπαραθέσεις γύρω από τη θητεία της Γκιλφόιλ στην Αθήνα. Δημοσιεύματα τόνισαν έναν καβγά κατά τη διάρκεια δείπνου τον Μάρτιο μεταξύ της Γκιλφόιλ και του υπουργού Ενέργειας της Ελλάδας. Αναφερόμενος στην κατάρρευση της κυβέρνησης της Ρουμανίας, η Γκιλφόιλ φέρεται να είπε στους παρευρισκόμενους: «Μπορούμε να το κάνουμε αυτό σε οποιαδήποτε χώρα θέλουμε. Μπορούμε να το κάνουμε αυτό εδώ», προκαλώντας έντονη αντίδραση  μελών της Ελληνικής κυβέρνησης.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Νομίζω πως αξίζει να διαβαστεί η προσέγγιση και η καθαρή φωνή - έστω ενός Ευρωπαίου ηγέτη - για την τροπή που έχει πάρει η πορεία του κόσμου εξαιτίας της αναλγησίας, αλαζονίας και επιθετικότητας των επικυρίαρχων κρατών έναντι των θεωρητικά αδύναμων (βλέπε Παλαιστίνη κυρίως).
Κυρίως αξία έχει η τοποθέτηση του Ισπανού πρωθυπουργού για το μήνυμα που στέλνει στους "μουγγούς" πολιτικούς και ηγέτες που ουσιαστικά συμπεριφέρονται δουλικά απέναντι σε Τραμπ αλλά και Νετανιάχου (βλέπε και Μητσοτάκη).
Βέβαια η ομιλία περιορίζεται στα τελευταία κυρίως οκτώ χρόνια παραβλέποντας πως στον ρου της ιστορίας όλες οι κατά καιρούς αυτοκρατορίες και ισχυρές χώρες έχουν να επιδείξουν τα ίδια και χειρότερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας (βλέπε γενοκτονίες Άγγλων, Γάλλων, Ισπανών κά ενάντι στους αυτόχθονες κατοίκους της Αμερικανικής ηπείρου).
Διαβάστε το:

«Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, έρχομαι σε αυτό το βήμα με έναν στόχο : να υπερασπιστώ αυτό που πολλοί προσπαθούν να καταστρέψουν.

Έρχομαι για να ανακτήσω τις αρχές και τις φιλοδοξίες που ενέπνευσαν τη γέννηση αυτού του οργανισμού πριν από ογδόντα ένα χρόνια. Αρχές και φιλοδοξίες που αρκετές κυβερνήσεις εδώ περιφρονούν ή σκοπεύουν να διαλύσουν.

Οι περισσότεροι από εμάς πιστεύαμε σε αυτή την κοινή υπόσχεση. Επειδή ήμασταν πεπεισμένοι ότι η ειρήνη, η βιωσιμότητα και οι ίσες ευκαιρίες δεν ήταν ιδεολογικές θέσεις, αλλά αναπόσπαστο μέρος του μέλλοντος της ανθρωπότητας.

Σήμερα, ωστόσο, αυτές οι ιδέες δεν αμφισβητούνται μόνο. Δέχονται επίθεση από πολιτικούς παράγοντες, από κυβερνήσεις που θέλουν να μας γυρίσουν πίσω σε ένα σκοτεινό παρελθόν. Και δεν χρειάζεται να τις κατονομάσουμε: όλοι γνωρίζουμε ποιοι είναι και ποιος είναι ο τρόπος λειτουργίας τους.

Πρώτα αμφισβητούν τους κανόνες. Έπειτα τους παραβιάζουν, γνωρίζοντας ότι κανείς δεν θα έχει το θάρρος να τους ζητήσει να λογοδοτήσουν.
Μειώνουν τις συνεισφορές τους σε πολυμερείς οργανισμούς όπως αυτός.
Στοχοποιούν τους ηγέτες και τους αξιωματούχους τους, εμποδίζουν την ικανότητά μας για δράση, μόνο και μόνο για να μας παρουσιάσουν ως άχρηστες οντότητες που μπορούν να αγνοηθούν.

Η δική τους είναι, επομένως, μια σχεδιασμένη και συντονισμένη προσπάθεια κατεδάφιση, που μας παρουσιάζεται ως ασταμάτητη, ως απαραίτητη. Αλλά στην πραγματικότητα, αντιβαίνει στα δομικά ρεύματα της ιστορίας και στηρίζεται σε τρεις ελαττωματικούς πυλώνες.

Το πρώτο είναι ο εγωισμός: η παράλογη πεποίθηση ότι ο κόσμος είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, όπου το κέρδος του ενός συνεπάγεται απαραίτητα την απώλεια του άλλου.

Το δεύτερο είναι η άγνοια: επειδή τα επιστημονικά στοιχεία περιφρονούνται και υποτίθεται ότι υπάρχουν χώρες τόσο ισχυρές που μπορούν να κακοποιούν τους άλλους και δεν χρειάζονται κανέναν για να ευημερήσουν.

Και το τρίτο, το χειρότερο από όλα κατά τη γνώμη μου, είναι η σκληρότητα. Μια σκληρότητα που δεν τρέμει πλέον στη θέα ενός πεινασμένου παιδιού ή ενός νοσοκομείου που έχει μετατραπεί σε ερείπια.

Σε αυτά τα οκτώ χρόνια, έχω παρακολουθήσει αυτές τις εγωιστικές, αδαείς και σκληρές δυνάμεις να αναπτύσσονται. Τις έχω δει να βγάζουν τις μάσκες τους και να καταλαμβάνουν την εξουσία σε πολλά μέρη. Και από εκεί, τις έχω δει να διεξάγουν παράνομους πολέμους και να σφαγιάζουν αθώους πολίτες.

Τους έχω δει να φέρονται σε εκατομμύρια ανθρώπους σαν σε ζώα και να αποσύρουν τη βοήθεια από εκείνους που υποφέρουν περισσότερο από τη φτώχεια και τις ασθένειες.

Τους έχω δει να μολύνουν την ατμόσφαιρα, ακόμη και τον ωκεανό, σαν να ήταν ιδιοκτησία τους. Και να συνωμοτούν για να καταστρέψουν αυτόν τον οργανισμό και όλα όσα αντιπροσωπεύει. Τα λέω όλα αυτά επειδή η παρατήρηση αυτών των πραγμάτων έχει μεταμορφώσει τον τρόπο που κατανοώ τον κόσμο.

Αλλά αυτό δεν με έκανε να χάσω την ελπίδα. Γιατί σε αυτά τα οκτώ χρόνια, έχω δει επίσης υπέροχα πράγματα που μου δίνουν συνεχή πίστη στην ανθρωπότητα.

Έχω δει, για παράδειγμα, εκατομμύρια ανθρώπους να κινητοποιούνται για την υπεράσπιση της φύσης, της ειρήνης και των πολιτικών δικαιωμάτων.

Έχω δει χιλιάδες ακτιβιστές και δημόσιους υπαλλήλους να αντιμετωπίζουν τις δυνάμεις της ελίτ, γνωρίζοντας ότι διακινδυνεύουν την καριέρα τους, ακόμη και τη ζωή τους.

Έχω δει επιστήμονες να πετυχαίνουν στόχους που θεωρούσαμε αδύνατους, και πολλές κυβερνήσεις κάνουν το σωστό :
να δεσμεύονται για συνεργασία, κοινωνική δικαιοσύνη και περιβαλλοντική βιωσιμότητα.

Φυσικά, εγώ ο ίδιος έχω επανειλημμένα επισημάνει τις αντιφάσεις και τις αδυναμίες αυτού του οργανισμού. Αλλά με την ίδια πεποίθηση πρέπει να καταγγείλω ότι οι περισσότερες από τις φωνές που σήμερα επιμένουν να επικρίνουν το σύστημα των Ηνωμένων Εθνών δεν περιγράφουν τις αποτυχίες του: προσπαθούν να προκαλέσουν την αποτυχία του.

Τα τελευταία οκτώ χρόνια, η χώρα μου έχει αντιταχθεί σε όλους τους επιθετικούς πολέμους, όπου κι αν ξεσπούσαν.

Αρνηθήκαμε να αυξήσουμε τις στρατιωτικές μας δαπάνες στο πέντε τοις εκατό του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος.

Και κάναμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας για να αντιμετωπίσουμε τις πιέσεις που αντιβαίνουν στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών: επιβάλλοντας κυρώσεις στους Ρώσους επιτιθέμενους, επιβάλλοντας εμπάργκο όπλων στην κυβέρνηση Νετανιάχου στο Ισραήλ, εμποδίζοντας τη χρήση της επικράτειάς μας για την ανάπτυξη ενός συνασπισμού που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και καταδικάζοντας απερίφραστα τη γενοκτονία που συνεχίζει να διαπράττει ο Νετανιάχου στη Γάζα.

Έχουμε επίσης κινητοποιήσει πόρους για να κάνουμε περισσότερα. Και απέναντι στον ελιγμό που έχει μειώσει σχεδόν το ένα τρίτο της παγκόσμιας αναπτυξιακής βοήθειας σε μόλις δύο χρόνια, η Ισπανία έχει διπλασιάσει τις επενδύσεις της στη συνεργασία και έχει αυξήσει τη συμβολή της σε πολυμερή συστήματα κατά τουλάχιστον 60%. Και το έχουμε κάνει αυτό παραμένοντας πιστοί στις αρχές μας.

Ακόμα και σε δύσκολες στιγμές όπως αυτή που αντιμετωπίζει σήμερα η ισπανική πόλη Θέουτα, όπου η ανισότητα, η απελπισία και η παραπληροφόρηση έχουν τροφοδοτήσει μια από τις πιο σοβαρές κρίσεις παράτυπης μετανάστευσης τα τελευταία χρόνια. Ξέρω ότι σε στιγμές σαν κι αυτές, ο πειρασμός είναι να ακολουθήσουμε μια συντομότερη οδό, να ενδώσουμε στον φόβο, να μετατρέψουμε τους μετανάστες σε εχθρούς και να παραβιάσουμε τον νόμο.

Αλλά η χώρα μου, η Ισπανία, δεν θα το κάνει αυτό. Και προφανώς, ούτε μια ισπανική πόλη όπως η Θέουτα. Επειδή οι πολίτες της αποδεικνύουν ότι μια κρίση μπορεί να αντιμετωπιστεί χωρίς να θυσιαστεί η ευπρέπεια, η τήρηση του νόμου και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Και θα βγούμε πιο δυνατοί χάρη σε αυτό.

Επειδή η Ισπανία δεν επιλέγει τον εύκολο δρόμο: πάντα επιλέγει τον σωστό δρόμο.
Και θέλω επίσης να αναγνωρίσω ότι ο κόσμος το γνωρίζει αυτό.
Και οι αντιδραστικές δυνάμεις που θέλουν να καταστρέψουν αυτήν την πολυμερή τάξη συνεχίζουν να μας επιτίθενται γι' αυτό. Θέλουν να ξεχάσουμε, θέλουν να καταλήξουμε να πιστεύουμε ότι οι Στόχοι Βιώσιμης Ανάπτυξης είναι χαμένες υποθέσεις, ότι η υπεράσπιση του κοινού καλού είναι αφελής, ότι η συνεργασία είναι ένδειξη αδυναμίας.

Λοιπόν, είμαι εδώ, στέκομαι σε αυτή την πλατφόρμα για να τους πω δυνατά και ξεκάθαρα ότι κάνουν λάθος και ότι δεν θα μείνουμε σιωπηλοί. Ότι εμείς οι Ισπανοί δεν θα κάνουμε ούτε βήμα πίσω. Ότι δεν θα σταματήσουμε να πιστεύουμε ότι η ανθρωπότητα μπορεί να συνεχίσει να προοδεύει και ότι, όλοι μαζί, μπορούμε να χτίσουμε έναν καλύτερο κόσμο.

Και δεν θα το κάνουμε αυτό επειδή πρέπει να λογοδοτήσουμε στους γιους και τις κόρες μας, στα όνειρά τους.

Επειδή γνωρίζουμε ότι σε λίγα χρόνια, αυτές οι μελλοντικές γενιές θα κοιτάξουν πίσω, θα μελετήσουν αυτήν την αποφασιστική δεκαετία στην ιστορία των Ηνωμένων Εθνών και θα μας ρωτήσουν ποιος ήταν ο ρόλος που έπαιξε ο καθένας μας.

Θα μας ρωτήσουν, δικαίως: τι κάνατε όταν ορισμένες χώρες άρχισαν να παραβιάζουν τους κανόνες και άλλες αποφάσισαν να κλείσουν τα μάτια;

Θα μας ρωτήσουν: τι κάνατε όταν η υπεράσπιση αυτού που πιστεύατε άρχισε να σας κοστίζει ακριβά;

Και όταν συμβεί αυτό, θέλουμε να μπορούμε να τους πούμε ότι δεν έχουμε σταματήσει να αγωνιζόμαστε.

Ότι δεν το έχουμε κάνει.

Θέλουμε να μπορούμε να τους πούμε ότι έχουμε δώσει τη ζωή μας για να τους αφήσουμε έναν πιο ειρηνικό, πιο βιώσιμο και, ναι, πιο δίκαιο κόσμο.

Αυτό ελπίζουμε να μπορέσουμε να τους πούμε. Και αυτή είναι η δέσμευση που θέλω να αφήσω σε αυτή την πλατφόρμα.

Όχι εκ μέρους μου, αλλά εκ μέρους της χώρας που εκπροσωπώ της Ισπανίας.

Σας ευχαριστώ πολύ.


Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Στα 96 του, ο Κλιντ Ίστγουντ κατέρριψε τις βολικές μας αυταπάτες για τα γηρατειά, αρνούμενος να ωραιοποιήσει τη σκληρή αλήθεια. Σε μια πρόσφατη ομιλία του, εξήγησε πώς αλλάζει το σώμα με τον χρόνο. Τα κόκαλα γίνονται λιγότερο ευλύγιστα, οι κινήσεις επιβραδύνονται και το έντονο φως μπορεί να ενοχλεί τα μάτια. Ακόμη και η αναπνοή μπορεί να απαιτεί περισσότερη προσπάθεια. 

Και αυτό ήταν μόνο η αρχή. Σχολίασε ένα θέμα που οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν να αποφεύγουν. Δεν πρόσφερε καθησυχαστικές κοινοτοπίες για τα χρόνια των ηλικιωμένων που είναι γεμάτα ατελείωτη γαλήνη. 

Αντ' αυτού, ζωγράφισε μια ωμή, ανυποχώρητη εικόνα για το τι συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος πλησιάζει έναν αιώνα ύπαρξης. «Το φως σε πονάει στα μάτια, και ακόμη και η αναπνοή μπορεί να μοιάζει με σκληρή δουλειά», μοιράστηκε ο Ίστγουντ, περιγράφοντας τη διαρκή τριβή ενός σώματος που φθίνει. 

«Το σώμα σου απλώς δεν συνεργάζεται όπως κάποτε, και κάθε βήμα απαιτεί στρατηγική». 
Αλλά όπως επεσήμανε, η δομική παρακμή του σκελετού και των μυών είναι μόνο η επιφάνεια του ζητήματος. Το πραγματικό βάρος των βαθιών γηρατειών είναι συναισθηματικό και ψυχολογικό. Μόλις περάσεις τα ενενήντα, το κοινωνικό σου τοπίο υφίσταται μια βαθιά και συχνά επώδυνη μεταμόρφωση. 

Κοιτάς γύρω σου και συνειδητοποιείς ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων που σε γνώριζαν όταν ήσουν νέος, που μοιράστηκαν την ιστορία σου, τα αστεία σου και τους αγώνες της ζωής σου, έχουν εξαφανιστεί. 

Ο κύκλος των γνώριμων προσώπων συρρικνώνεται σχεδόν στο τίποτα, το τηλέφωνο σταματά να χτυπά, και ο ρυθμός των ημερών επιβραδύνεται σε σημείο που μόλις κινείται. Το πιο πικρό χάπι δεν είναι ο σωματικός πόνος· είναι η ξαφνική απουσία κάποιου που πραγματικά θέλει να σε ακούσει. Όταν η παρούσα στιγμή γίνεται ήσυχη και απομονωμένη, ο ανθρώπινος νους αναζητά φυσικά καταφύγιο στο παρελθόν. 

Ο Ίστγουντ εξήγησε ότι η περιπλάνηση μέσα σε παλιές αναμνήσεις δεν είναι σημάδι πνευματικής αδυναμίας, αλλά μια ζωτική αναζήτηση συνέχειας. Γι' αυτό οι ηλικιωμένοι επαναλαμβάνουν συχνά τα ίδια ανέκδοτα, προσθέτοντας μικρές λεπτομέρειες και επιστρέφοντας στα ίδια θέματα ξανά και ξανά. Δεν προσπαθούν να καυχηθούν ή να κυριαρχήσουν στη συζήτηση. Το κάνουν για να αγκυροβολήσουν σε μια πραγματικότητα όπου ήταν ενεργοί, αγαπημένοι και σημαντικοί. 

«Βρίσκεις τον εαυτό σου να επαναλαμβάνει ιστορίες, προσθέτοντας λεπτομέρειες, όχι για να πείσεις κανέναν, αλλά απλώς για να νιώσεις ότι είσαι ακόμα συνδεδεμένος με κάτι», παραδέχτηκε ο Ίστγουντ.
 «Προσπαθείς να μεταδώσεις πράγματα στη νεότερη γενιά, ακόμη και όταν βλέπεις την πλήξη στα μάτια τους». 

Ζούμε σε έναν πολιτισμό που αντιμετωπίζει τη μακροζωία σαν τρόπαιο, συγχαίροντας τους ανθρώπους απλώς και μόνο επειδή επιβίωσαν, αγνοώντας εντελώς τη συντριπτική μοναξιά που συνοδεύει αυτή την επιβίωση. Επαινούμε το λαμπερό, το γρήγορο και το υπερσυνδεδεμένο, αφήνοντας απολύτως κανένα χώρο για τον αργό, επαναλαμβανόμενο ρυθμό των πολύ ηλικιωμένων. 

Ο Κλιντ Ίστγουντ μπορεί να είναι ένας κινηματογραφικός γίγαντας, αλλά τα λόγια του μιλούν για κάθε ανώνυμο 90χρονο που ζει στον δρόμο μας ή κάθεται στα οικογενειακά μας τραπέζια. Είναι οι ζωντανές βιβλιοθήκες της ιστορίας μας, κουβαλώντας ιστορίες που διαμόρφωσαν τον κόσμο στον οποίο ζούμε σήμερα. Όταν επιλέγουμε να επιβραδύνουμε, να αφήσουμε στην άκρη τους περισπασμούς μας και να τους ακούσουμε πραγματικά, κάτι μαγικό συμβαίνει. Γεφυρώνουμε το χάσμα μεταξύ των γενεών. 

Τελικά, οι ρυτίδες στα πρόσωπά τους δεν είναι απλώς σημάδια γήρανσης—είναι ένας όμορφος χάρτης μιας ζωής που έζησε πλήρως, και είναι προνόμιο να κάθεσαι δίπλα τους και να ακούς το ταξίδι.

 Στα 96 του, ο Κλιντ Ίστγουντ μοιράστηκε μια αλήθεια για τα γηρατειά που άφησε τον κόσμο σιωπηλό… γιατί το πιο δύσκολο κομμάτι του να γερνάς δεν είναι να χάνεις τη δύναμή σου — είναι να συνειδητοποιείς πόσους ανθρώπους και αναμνήσεις έχεις χάσει στην πορεία. 

Δημήτρης Αθηναίος Πηγή: fb.






Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Για 47 χρόνια, έχουν ελέγξει τους ουρανούς μέσω ενός δικτύου 22 σταθμών τροποποίησης του καιρού που μπορούσαν να κατευθύνουν τυφώνες, ξηρασίες, πλημμύρες και σεισμούς, κατόπιν εντολής, σε οποιοδήποτε μέρος της Γης. 

Το πρόγραμμα ονομαζόταν "THRONE CLIMATE" και χρηματοδοτούνταν από ένα λαβύρινθο ΜΚΟ, συστημάτων πιστώσεων άνθρακα και ιδρυμάτων "πράσινης ενέργειας", όλα συνδεδεμένα με το ίδιο οικογενειακό γραφείο στη Γενεύη που ελέγχει τις ευρωπαϊκές τράπεζες από το 1815. 

Πριν από λίγες μέρες, ο τελευταίος σταθμός αποσυνδέθηκε, κατασχέθηκε σε μια στρατιωτική επιχείρηση που περιλάμβανε 6 έθνη που δεν έχουν ποτέ δημόσια παραδεχτεί ότι συνεργάζονται. Ο καιρός δεν είναι πια όπλο. Για πρώτη φορά από το 1979, οι ουρανοί ανήκουν σε κανέναν. Κάθε "φυσική καταστροφή" των τελευταίων 47 ετών είχε μια υπογραφή, ένα ψηφιακό αποτύπωμα ενσωματωμένο στη ιονόσφαιρα που την προηγείτο. 

Ερευνητές του HAARP την έχουν ανιχνεύσει για δεκαετίες. Χλευάστηκαν, αλλά είχαν δίκιο για τα πάντα: 
  • Ο τυφώνας Κατρίνα: ίχνος συχνότητας ανιχνευμένο 72 ώρες πριν την πρόσκρουση 
  • Ο σεισμός της Αϊτής του 2010 έχει την ίδια υπογραφή συχνότητας, προερχόμενη από έναν σταθμό στη Βενεζουέλα 
  • Ο σεισμός του 2011, υπογραφή αποδοθείσα σε ένα πλοίο χωρίς σημαία που λειτουργούσε στον Ειρηνικό. Η εγγραφή του πλοίου, αποκτηθείσα μέσω "QFS maritime tracking", ανήκει σε μια εταιρεία βολικά εγκατεστημένη στις Κάυμαν. Ο μοναδικός διευθυντής της εταιρείας: μια οικογενειακή εμπιστοσύνη της οικογένειας Rothschild. 

Δεν προέβλεπαν καταστροφές, τις διέταζαν. Γιατί να ελέγχεις τον καιρό; Επειδή ο καιρός ελέγχει τα πάντα. Τιμές τροφίμων, αγορές ασφάλεισης, σταθερότητα κυβερνήσεων, συστήματα μετανάστευσης, αποτελέσματα εκλογών. 

Δεν χρειάζονταν στρατό. Δεν χρειάζονταν δολοφονίες. Χρειάζονταν βροχή ή ξηρασία στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή. 
4,2 τρισεκατομμύρια δολάρια σε ζημιές από "φυσικές καταστροφές" από το 1979. Ποντάροντας στην καταστροφή που δημιούργησαν. Θερίζοντας τον πόνο που προκάλεσαν. Για πρώτη φορά σε μισό αιώνα, η βροχή θα πέφτει εκεί που πρέπει να πέφτει.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

του Θανάση Αυγερινού

Ο βασικός λόγος που εδώ και μερικά χρόνια - και τελευταία ενεργότερα - επιλέγω να τοποθετούμαι δημόσια για κεντρικά πολιτικά ζητήματα, είναι ότι έχω αντιληφθεί πως το πρόβλημα της χώρας δεν είναι απλώς ζήτημα κυβέρνησης ή επιλογής κομμάτων. 

Είναι πλέον καθολικό πρόβλημα επιβίωσης της χώρας μας, που συρρικνώνεται και παρακμάζει ταχύτατα. Όλα είναι αλληλένδετα με θανατερό τρόπο: 
η παραγωγική αποδυνάμωση συνδέεται με τους χαμηλούς μισθούς. Οι χαμηλοί μισθοί με τη φυγή των νέων. 
Η φυγή των νέων με το δημογραφικό. 
Η δημογραφική συρρίκνωση με την εγκατάλειψη της περιφέρειας. 
Η εγκατάλειψη της περιφέρειας με την εθνική συνοχή και την ασφάλεια της χώρας. 
Η κατάρρευση του κράτους με τη συντριβή του κράτους δικαίου. 
Η κρίση των θεσμών με τη δυσπιστία απέναντι στη δυνατότητα να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας μέσω της πολιτικής. 
Η οικονομική εξάρτηση με την εξωτερική εξάρτηση. 
Η απώλεια συλλογικής αυτοπεποίθησης με την ψευδή πεποίθηση ότι τίποτε σημαντικό δεν μπορεί να γίνει εδώ. 
Όλα αυτά σε καιρούς αυξανόμενων πολέμων γύρω μας. 
Το πρόβλημα είναι ταυτόχρονα παραγωγικό, κοινωνικό, δημογραφικό, δημοκρατικό, εθνικό, θεσμικό, περιφερειακό, γεωπολιτικό, ηθικό και πολιτισμικό. 

Θέτοντας αυτά τα ζητήματα, πολλές φορές έχω αναφερθεί στην υποδειγματική δουλειά σωστής διάγνωσης και αντιπροτάσεων που έχουν κάνει σημαντικές πρωτοβουλίες και πολιτικοί στοχαστές, που μελετούν το πρόβλημα στις πραγματικές του διαστάσεις και προτείνουν διεξόδους. Η σκέψη τους και η δουλειά τους είναι υπερπολύτιμη για να βρούμε στην Ελλάδα το νήμα ενός αύριο με ορίζοντα και προοπτική. Αυτή η συλλογική δουλειά λίγων, αλλά υπαρκτών ομάδων και διανοητών, που γίνονται διαρκώς περισσότεροι προφανώς με εμπνέει, όπως και κάθε ενεργό πολίτη. 

Τι κάνουν, λοιπόν, κάποια τζιμάνια, «συνάδελφοι» σε κάποια ΜΜΕ;

 Δεν ακούνε τίποτα από τα παραπάνω, δεν τους αγγίζει τίποτε απ’ αυτά, αλλά… ακούνε αναφορές και ονόματα, και «μετράνε κεφάλια» στο «βανάκι του Θανάση» που θα γίνει «ένα κόμμα ακόμα», ενώ συζητάμε για μια Ελλάδα στην εντατική. Τόσο νεκροζώντανοι στα τελευταία πάρτι της Πομπηίας μας. 

Αν έλεγα ότι παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον ο Τολστόι, θα έβγαινε παραπολιτικό ότι «ο Θανάσης θα κατεβάσει τον Τολστόι στην Αιτωλοακαρνανία»… 
Πετύχαμε και την κβαντική δημοσιογραφία, που μας αξίζει! Προφανώς, όλα αυτά τα καμώματα προσβάλλουν απολύτως σοβαρούς ανθρώπους που, προφανώς, δεν θέλουν τίποτα λιγότερο από τη δημιουργία μιας ευρείας και κρίσιμης μάζας στην κοινωνία με πλήρη επίγνωση της κρισιμότητας της στιγμής και του μεγέθους του προβλήματος, μακριά από τα συνήθη παραπολιτικά καραγκιοζιλίκια και τα «επιμέρους αθροίσματα ατόμων», και εν τέλει πέρα από τους ίδιους τους κύκλους της κάλπης. (Τώρα, για μένα, να θυμίσω ότι πλέον έμαθα να βγάζω αυτοάνοσα όταν ακούω για «προσωποπαγή κόμματα» ή για «κόμματα στενών κύκλων», αν δεν το έχετε ήδη καταλάβει τους τελευταίος μήνες). 

Επείγει να μιλήσουμε ακριβώς γι’ αυτό που το κομματικό σύστημα ΔΕΝ μπορεί να μιλήσει: για τη συνολική, αλληλένδετη κρίση που διέρχεται η χώρα. Και οδεύει στον γκρεμό. Εκτός αν Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ αναλάβει λόγο και πράξη. Για αρχή, ένα κρίσιμο μέρος της. Επείγει το να εντοπίσουμε και να διατυπώσουμε τις διεξόδους. Από ό,τι πούμε, οι παραπολιτικολογούντες δεν ακούνε το πρόβλημα, αλλά προσπαθούν να βγάλουν λαβράκια της κακιάς ώρας, χωρίς να ξέρουν τι λένε. Αντί να δουν το φεγγάρι μιλάνε για το δάχτυλο — όμως συνήθως για τέτοιες περιπτώσεις αξίζει να χρησιμοποιηθεί άλλο δάχτυλο. Ας ξεκουνηθούμε λίγο από τη θέση μας. Ως κοινωνία. 

Τα πράματα είναι σοβαρά. Δεν έχουμε χρόνο για κουτσομπολιά. Τώρα, ως προς το πολιτικό σύστημα που προφανώς ανησυχεί, αν κρίνω από αυτά τα δημοσιεύματα. Επειδή μιλάμε με πολύ κόσμο και «βλέπουμε» την κοινωνία, να τους πω ότι καλά κάνουν και ανησυχούν. Οφείλουν να ανησυχούν περισσότερο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)