ΚΟΙΝΩΝΙΑ



Recent Post Recent Post
View More

Ακτιβιστής στις 0

του Νίκου Κουιρουκίδη

Το μόνο θετικό που είχε να πει ο Τσίπρας για την δημιουργία του Υπερταμείου, εκείνο το μοιραίο βράδυ του επιχείλιου έρπη, ήταν πως η έδρα του, θα είναι στην Ελλάδα και όχι στο Λουξεμβούργο, όπως ήθελε ο Σόιμπλε!!

Τώρα, στο καινούργιο Ιθάκειο ταξίδι πλήρους ενσωμάτωσης (από τα αποδυτήρια μάλιστα, πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας), περιγράφει το Υπερταμείο, με όρους που παραπέμπουν σε νικηφόρα λαϊκή κατάκτηση!!
Μιλά για Εθνικό Ταμείο, για Εθνική διαχείριση περιουσίας, για ανταποδοτικές εισροές, για δημοκρατικό έλεγχο και λειτουργία κτλ.

-- Λέει ψέματα

Το Υπερταμείο είναι μια σύμβαση αποικιοκρατικού χαρακτήρα, με την οποία -και για 99 χρόνια- το ελληνικό κράτος, παραχώρησε στους δανειστές όλη την κινητή και ακίνητη περιουσία του (μετοχικές συμμετοχές εκατοντάδων εκατομμυρίων, βασικές υποδομές, παραγωγικές και τουριστικές μονάδες, μεταφορές, γη, ακόμη και μνημεία).

-- Λέει ψέματα

Το Υπερταμείο δεν κάνει "επενδύσεις". Δεν διαχειρίζεται για το κοινό καλό. Ξεπουλάει όσο όσο! Λειτουργεί σαν "κράτος εν κράτει", χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Συνάπτει συμβάσεις, ακυρώνει διαγωνισμούς, διορίζει, απολύει, εξαγοράζει συνειδήσεις.

-- Λέει ψέματα

Ούτε ένα ευρώ δεν μπαίνει στα δημόσια ταμεία από τις δραστηριότητες του Υπερταμείου. ΟΥΤΕ ΕΝΑ. Τα κέρδη που δημιουργούνται, παρακρατούνται σε ειδικό ταμείο, για την εξυπηρέτηση του Δημόσιου χρέους. Και όχι μόνον αυτό. Όταν αναγκάστηκε η κυβέρνηση Μητσοτάκη -κατω από την λαϊκή πίεση- να αναγνωρίσει το νερό, ως βασικό αγαθό επιβίωσης και να πάρει πίσω τις εταιρίες νερού, πλήρωσε στο Υπερταμείο 1δις ευρώ. Τα μισά με μετρητά στο ταμείο του και τα υπόλοιπα σε μια εταιρία τεχνητής νοημοσύνης, πλήρους ιδιοκτησίας του Υπερταμείου. Για τέτοια #αλητεία μιλάμε.

-- Λέει ψέματα

Το Υπερταμείο ελέγχεται πλήρως από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τους δανειστές και ασφαλώς δεν είναι Δημόσιος φορέας διαχείρισης της Δημόσιας Περιουσίας. Συγκροτήθηκε και λειτουργεί με "κανόνες" που παραβιάζουν και αυτούς ακόμα τους νόμους του καπιταλιστικού ολοκληρωτισμού.
Οι μετοχές και το ΔΣ ανήκουν μεν στο Ελληνικό δημόσιο, αλλά (#προσέξτε_το_αυτό) δεν έχουν κανέναν λόγο στην διοίκηση, μιας και αυτή ασκείται από ένα άλλο όργανο, το Εποπτικό Συμβούλιο, με Πρόεδρο και CEO διορισμένο από την ΕΕ και τους δανειστές και με λοιπά μέλη, που μπορεί μεν να διορίζει το Ελληνικό δημόσιο, αλλά που πρέπει να εγκρίνουν οι ξένοι. Το έχετε ξανακούσει αυτό; Η Βελγική φεουδαρχία, χορεύει ταγκό με το περίφημο Αγγλικό δίκαιο της αποικιοκρατίας, στον προαύλιο χώρο του Παρθενώνα.

-- Λέει ψέματα

Γενικώς και δια παντός!

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Ο Διοικητής του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη Alexus Grynkevich αποκάλεσε... «κοινή πρακτική» την επιδρομή ουκρανικών drone στις ελληνικές ακτές


Σε μία τοποθέτηση βόμβα προέβη στις 19/5, ο Ανώτατος Συμμαχικός Διοικητής του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, Alexus Grynkevich, όχι μόνο υποβαθμίζοντας τον εντοπισμό ενός ουκρανικού drone στις ακτές της Λευκάδας, αλλά και τονίζοντας, ότι «τέτοιες τακτικές είναι κοινές σε συγκρούσεις όπως αυτή της Ουκρανίας», σύμφωνα με το πρακτορείο Tass.
«Δεν συμμερίζομαι τους φόβους ότι αυτός ο πόλεμος θα μεταφερθεί στη Μεσόγειο. Τέτοιες τακτικές είναι κοινές σε συγκρούσεις όπως αυτή της Ουκρανίας, όπου υπάρχει ασυμμετρία ισχύος. Αλλά δεν συμμερίζομαι αυτήν την ανησυχία ακόμα. Θα το παρακολουθούμε στενά», τόνισε χαρακτηριστικά ο Ανώτατος Διοικητής του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη.
Όπως γίνεται αντιληπτό, η υποβάθμιση του περιστατικού από τα πλέον επίσημα χείλη του ΝΑΤΟ καταμαρτυρά την μηδαμινή επιρροή της ελληνικής κυβέρνησης στο διεθνές στερέωμα, ενώ ουσιαστικά δίνει στο καθεστώς του Κιέβου το πράσινο φως, προκειμένου να διεξάγει επιθετικές επιχειρήσεις στη Μεσόγειο, και συνακόλουθα, σε ελληνικά ύδατα.
Κι όλα αυτά ενώ η κυβέρνηση Μητσοτάκη εξακολουθεί να τάσσεται εμμονικά στη λάθος πλευρά της Ιστορίας, δηλαδή ενάντια στη Ρωσία, τη στιγμή που προσφέρει πακτωλό χρημάτων στο καθεστώς Zelensky, μέσω του νατοϊκού προγράμματος PULSE.
Είναι αυτή η εξωτερική πολιτική που έχει μετατρέψει την Ελλάδα από χώρα σε... χώρο, όπως πλέον επιβεβαίωσαν και με τη βούλα οι «σύμμαχοί» μας στο ΝΑΤΟ.

Οι δηλώσεις του Διοικητή του ΝΑΤΟ που άδειασαν με πάταγο την κυβέρνηση Μητσοτάκη


Το NATO «δεν ανησυχεί για εξάπλωση της ουκρανικής σύγκρουσης στη Μεσόγειο Θάλασσα μετά την ανακάλυψη ενός ουκρανικού ναυτικού drone Magura V5 στα ελληνικά χωρικά ύδατα», τόνισε πιο συγκεκριμένα ο Ανώτατος Συμμαχικός Διοικητής των Συμμαχικών Δυνάμεων στην Ευρώπη Alexus Grynkevich σε συνέντευξη Τύπου μετά τη συνάντηση των Αρχηγών Άμυνας του NATO.
O Alexus Grynkevich, Ανώτατος Διοικητής των νατοϊκών δυνάμεων στην Ευρώπη

«Δεν συμμερίζομαι τους φόβους ότι αυτός ο πόλεμος θα μεταφερθεί στη Μεσόγειο. Τέτοιες τακτικές είναι κοινές σε συγκρούσεις όπως αυτή της Ουκρανίας, όπου υπάρχει ασυμμετρία ισχύος. Αλλά δεν συμμερίζομαι αυτήν την ανησυχία ακόμα. Θα το παρακολουθούμε στενά», δήλωσε απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το αν το NATO φοβάται ότι οι προσπάθειες της Ουκρανίας να επιτεθεί σε δεξαμενόπλοια που μεταφέρουν ρωσικά πετρελαιοειδή στη Μεσόγειο θα μπορούσαν να απειλήσουν την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας.

Ο εντοπισμός του Cossai Mamack στις ακτές της Λευκάδας και οι επιχειρήσεις κατά του ρωσικού στόλου


Επισημαίνεται, ότι στις αρχές Μαίου ελληνικά και διεθνή ΜΜΕ μετέδιδαν ότι ένας Έλληνας ψαράς ανακάλυψε ένα ουκρανικό μη επανδρωμένο σκάφος, συγκεκριμένα ένα Cossai Mamack, το οποίο περιείχε πυροκροτητές, μεγάλη ποσότητα εκρηκτικών και μια αναμμένη μηχανή, σε μια σπηλιά κοντά στη Λευκάδα στο Ιόνιο Πέλαγος.
Σύμφωνα με πολυάριθμες αναφορές διεθνώς, αλλά και όπως υπενόησε το πόρισμα του Υπουργείου Αμύνης, η τρέχουσα εκτίμηση των ειδικών είναι ότι το drone μπορεί να είχε προετοιμαστεί «για επίθεση σε πλοίο που φόρτωνε καύσιμα σε ρωσικό λιμάνι».



Μάλιστα, μεταγενέστερα ρεπορτάζ αποκάλυψαν το drone περιείχε μεταξύ 100 και 300 κιλά εκρηκτικών, τα οποία κατασχέθηκαν και καταστράφηκαν από ειδικούς πυροτεχνουργούς.
Οι πληροφορίες αυτές επιβεβαιώθηκαν αργότερα από τους Έλληνες Υπουργούς Εξωτερικών και Άμυνας, Γιώργο Γεραπετρίτη και Νίκο Δένδια, οι οποίοι ενημέρωσαν τους ομολόγους τους στην ΕΕ και το NATO για το περιστατικό.

Δεκάδες ουκρανικά drones απειλούν την Ελλάδα - Επιχείρηση χάους στη Μεσόγειο


Παράλληλα, συγκλονιστικές αποκαλύψεις βλέπουν το φως της δημοσιότητας για το ουκρανικό drone, που εντοπίστηκε στη Λευκάδα, καθώς όχι μόνο δεν αποτελούσε εξαίρεση, αλλά φέρεται να είναι μέρος ενός ευρύτερου στόλου drones, τα οποία το καθεστώς του Κιέβου έχει εξαπολύσει στη Μεσόγειο για να πλήξει τα ρωσικά τάνκερ, μεταφέροντας στη «γειτονιά» μας το θέατρο των πολεμικών συγκρούσεων.
Συγκεκριμένα, το ουκρανικό Cossack Mamai δεν είναι το μοναδικό μη επανδρωμένο όχημα επιφανείας (USV-Unmanned Surface Vehicle) ουκρανικής ιδιοκτησίας και ναυπήγησης που επιχειρούσε στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, αλλά ένα από πολλά.



Άλλωστε, όπως είχε αποκαλύψει το Bankingnews, οι Ουκρανοί είχαν προειδοποιήσει την Αθήνα ότι για το Κίεβο, τα πλοία του «σκιώδους στόλου» και τάνκερ που μπορεί να μεταφέρουν ρωσικό πετρέλαιο ή άλλο καύσιμο αποτελούν νόμιμο στόχο.
Η Αθήνα έχει στείλει ήδη μήνυμα στην Ουκρανία απαιτώντας να αποσύρει τα εναπομείναντα drones από τις ακτές της, ενώ παράλληλα εκπέμπει σήμα κινδύνου στους εταίρους της για τους κινδύνους ασφαλείας και περιβάλλοντος.
Παρά ταύτα, ο Volodymyr Zelensky προέβη σε μία πρωτοφανή διπλωματική περιφρόνηση της χώρας μας, αφού το ουκρανικό ΥΠΕΞ αρνήθηκε οποιαδήποτε επικοινωνία με την Αθήνα, αφήνοντας τον Γ. Γεραπετρίτη να... περιμένει στο ακουστικό του, σύμφωνα με πληροφορίες που διέρρευσαν στον έντυπο Τύπο.

Μήνυμα πανικού στην Ουκρανία από το ΥΠΕΞ: «Μαζέψτε τα drones σας από τις ελληνικές ακτές»


Τα ευρήματα του Ελληνικού Γενικού Επιτελείου Στρατού δείχνουν ότι το εντοπισμένο drone αποδείχθηκε ότι ήταν ένα ουκρανικό μοντέλο "Kossack Mamai", και όχι ένα Magura, το οποίο επιχειρούσε στο πλαίσιο μιας ευρύτερης επιχείρησης του Κιέβου στην Ανατολική Μεσόγειο, μεταδίδει με τη σειρά του, το ουκρανικό μέσο UA.news.
Η Αθήνα στέλνει ήδη μήνυμα στην Ουκρανία απαιτώντας να αποσύρει τα εναπομείναντα drones από τις ακτές της, ενώ παράλληλα εκπέμπει σήμα κινδύνου στους εταίρους της για τους κινδύνους ασφαλείας και περιβάλλοντος.
Σύμφωνα με πηγές, η συσκευή μεταφέρθηκε από ένα πλοίο χωρίς μόνιμη βάση νηολόγησης, το οποίο επισκέφθηκε τη Λιβύη, αν και η εκτόξευση του drone από την ουκρανική βάση της Λιβύης θεωρείται απίθανη από το Ελληνικό Γενικό Επιτελείο.



Μέρος των πληροφοριών για την έρευνα παραχωρήθηκε στους Έλληνες από τις Ηνωμένες Πολιτείες, και ένα προσχέδιο των συμπερασμάτων έχει ήδη υποβληθεί στον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη.
Η Ελλάδα εξετάζει επί του παρόντος το ενδεχόμενο να προσφύγει στον ΟΗΕ λόγω της ανεξέλεγκτης χρήσης drones εκτός των ζωνών ένοπλης σύγκρουσης με τη Ρωσική Ομοσπονδία, ενώ αναμένονται επαφές στο ανώτατο πολιτικό επίπεδο για τη λήψη διευκρινίσεων.
Υπενθυμίζεται ότι, στις 7 Μαΐου, εντοπίστηκε ένα ουκρανικό ναυτικό drone στις νότιες ακτές της Λευκάδας, ενώ ααργότερα μεταφέρθηκε για ανάλυση από εμπειρογνόμωνες της ΕΥΠ και των Ενόπλων Δυνάμεων στον Σκαραμαγκά.

Η μεγάλη επιχείρηση των Ουκρανών στη Μεσόγειο που απειλεί άμεσα τα ελληνικά ύδατα και τα νησιά


Τα στοιχεία δείχνουν καθαρά ότι το καμικάζι-drone ήταν μέρος μεγαλύτερης αποστολής, σχεδιασμένης από το Κίεβο.
Τα σκάφη αυτά είναι εξαιρετικά δυσδιάκριτα.
Το σήμα τους δεν υπερβαίνει το μέγεθος ενός τζετ-σκι, καθιστώντας τον εντοπισμό τους δύσκολο έως αδύνατο.
Πηγές από όλες τις συναρμόδιες υπηρεσίες ανέφεραν στην Καθημερινή ότι το συγκεκριμένο ναυτικό drone μεταφερόταν από πλοίο χωρίς σταθερή βάση, με διαδρομές που περιλάμβαναν και τη Λιβύη.
Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό, αλλά για έναν απροσδιόριστο αριθμό μη επανδρωμένων σκαφών.



Οι ίδιες πηγές σημειώνουν ότι οι Ουκρανοί είχαν προειδοποιήσει νωρίτερα την Αθήνα πως τα πλοία του «σκιώδους στόλου» και τα τάνκερ που μεταφέρουν παράνομα πετρέλαιο ή καύσιμα αποτελούν νόμιμο στόχο για τις ουκρανικές δυνάμεις.
Αν και η απόσταση μεταξύ της προειδοποίησης και της πραγματικής δράσης παραμένει σημαντική, η ύπαρξη αυτής της αόριστης προειδοποίησης προκάλεσε έντονη εγρήγορση στις ελληνικές υπηρεσίες ασφαλείας.

Απίστευτο - Το Κίεβο ταπείνωσε την κυβέρνηση Μητσοτάκη... ο Sybiha δεν σηκώνει τα τηλέφωνα


Εντωμεταξύ, η ο Ουκανός ΥΠΕΞ Andriy Sybiha απέρριψε οιαδήποτε επικοινωνία με τον Γιώργο Γεραπετρίτη για το θέμα του drone, επικαλούμενος.. φόρτο εργασίας, όπως αποκαλύφθηκε στον ελληνικό έντυπο Τύπο.
Η ελληνική διπλωματία δείχνει αδυναμία και παράλυση με αφορμή την άρνηση της ουκρανικής πλευράς να πραγματοποιηθεί τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ των δύο υπουργών που θεωρείται αυτονόητη σε χώρες με φιλικές σχέσεις παρά την ξεκάθαρη στήριξη της Αθήνας προς το Κίεβο από την πρώτη μέρα του πολέμου.
Παρά την επανειλημμένη προσπάθεια της ελληνικής πλευράς να οριστεί το τηλεφωνικό «ραντεβού», η ουκρανική πλευρά το παραπέμπει αόριστα, ισχυριζόμενη ότι οι υπουργοί θα συναντηθούν στο πλαίσιο άλλης διεθνούς συνεδρίασης.

Με κατευθυνόμενες διαρροές η κυβέρνηση συγκαλύπτει την ουκρανική αυθαιρεσία στη Μεσόγειο

Το διπλωματικό πρόγραμμα των επόμενων εβδομάδων περιλαμβάνει τη σύνοδο υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ στο Χέλσινμποργκ με προτεραιότητα στις προετοιμασίες για τη σύνοδο κορυφής στην Αγκυρα και την επείγουσα ενίσχυση της Ουκρανίας, καθιστώντας απίθανη οποιαδήποτε ουσιαστική παρέμβαση του Γεραπετρίτη.
Η χαμένη ευκαιρία φαίνεται να ήταν στις Βρυξέλλες, στις 11 Μαΐου, όταν το θέμα ήταν ακόμη «καυτό» και η Ελλάδα είχε μεγαλύτερα μέσα πίεσης σε επίπεδο Ε.Ε.



Οποιαδήποτε διμερής συνάντηση θα περιοριστεί πιθανότατα σε αοριστολογίες περί κοινών στόχων, χωρίς δεσμεύσεις για την αποφυγή επανάληψης περιστατικού με drone.
Παράλληλα, η κυβέρνηση επένδυσε σε ψευδείς διαρροές για να ελέγξει τα μέσα ενημέρωσης, όπως στην περίπτωση του καλωδίου Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ.
To πολιτικό αφήγημα της ΝΔ, ουσιαστικά απέκρυπτε την πραγματικότητα: από τις 7 Μαΐου, όταν εντοπίστηκε το drone, η ελληνική κυβέρνηση απέφευγε επικοινωνία με το Κίεβο, υποτίθεται εν αναμονή πορίσματος του ΓΕΕΘΑ.

Γνώριζαν όλοι εκτός από την κυβέρνηση Μητσοτάκη - Αποκαλύψεις για την κινητή βάση εκτόξευσης USV στη Μεσόγειο


Η επιθετική ενέργεια με το ουκρανικό drone στη Λευκάδα προκάλεσε σοβαρά προβλήματα στην κυβέρνηση, που εξακολουθεί να θεωρεί τον Zelensky σύμμαχο.
Αντίστοιχα, Γάλλοι, Ρώσοι και Ισπανοί γνώριζαν την κίνηση ουκρανικού φορτηγού για συντονισμό χτυπημάτων στη Μεσόγειο, ενώ οι Έλληνες υπουργοί εμφανίστηκαν «ξαφνιασμένοι».
Οι πρώτες υποτιμητικές δηλώσεις αντικαταστάθηκαν από σοβαροφανείς σχολιασμούς, χωρίς όμως να δεσμευτεί το Κίεβο.
Το Intelligence Online αποκάλυψε ότι ήδη από τις 31 Μαρτίου η «Ομάδα 13» της ουκρανικής στρατιωτικής κατασκοπίας χρησιμοποιούσε bulk carrier από την Οδησσό ως κινητή βάση εκτόξευσης USV στη Μεσόγειο.
Το πλοίο κινούνταν σε διεθνή ύδατα, εκτοξεύοντας USV και συνεχίζοντας την πορεία του, ενώ πίσω από τα φαινομενικά σκουριασμένα ύφαλά του λειτουργούσε κέντρο επιτήρησης με προηγμένα συστήματα.
Το drone εκτελούσε την αποστολή του και το πλοίο είχε ήδη αποχωρήσει...

www.bankingnews.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου δεν ήταν κάποιο τυχαίο «ατύχημα» της ιστορίας, ούτε μια παράπλευρη απώλεια μέσα στο χάος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν, ίσως, ακόμα μία δοκιμή μιας κρατικής μηχανής που αποφάσισε να «καθαρίσει» την επικράτειά της με το ζόρι. Οι Νεότουρκοι και ο Μουσταφά Κεμάλ δεν αυτοσχεδίαζαν.

Αντέγραψαν το πρωσικό μοντέλο του έθνους-κράτους και κατέληξαν σε ένα φρικτό συμπέρασμα που… λάτρεψαν: για να επιβιώσει η νέα Τουρκία, έπρεπε να πεθάνουν οι αρχαίοι πολιτισμοί της Ανατολίας.

Από το 1914 ως το 1923, ο θάνατος οργανώθηκε με χειρουργική ακρίβεια. Πρώτα τους εξάντλησαν στα αμελέ ταμπουρού, τα εφιαλτικά τάγματα εργασίας. Μετά χτύπησαν την ηγεσία, τους ανθρώπους του πνεύματος και τους ιερωμένους. Και στο τέλος; Οι «λευκές πορείες» στην έρημο, όπου ο άμαχος πληθυσμός απλώς έσβηνε στο δρόμο. Αυτοί οι 353.000 νεκροί δεν είναι στατιστική. Είναι το βίαιο κόψιμο ενός νήματος τριών χιλιάδων ετών που ένωνε την αρχαιότητα με το σήμερα.

Η στρατηγική της άρνησης και η επιμονή στη λήθη


Με επιμονή η σημερινή Τουρκία ακολουθεί τη στρατηγική της άρνησης. Έχει στήσει μια ολόκληρη κρατική βιομηχανία που παράγει λήθη. Σκεφτείτε τη διαφορά: η Γερμανία έχτισε τη δημοκρατία της πάνω στη μνήμη του Ολοκαυτώματος. Η Τουρκία, αντίθετα, έχτισε την εθνική της ταυτότητα πάνω στην άρνηση της σφαγής των χριστιανών της Ανατολής.

Η Άγκυρα δεν ψιθυρίζει απλώς «δεν έγινε». Χρησιμοποιεί το χρήμα και τη διπλωματική της ισχύ για να φιμώνει ακόμα και… Κοινοβούλια.

Και το πιο ανησυχητικό; Η ίδια νοοτροπία που γέννησε τις σφαγές στον Πόντο και την ευρύτερη Μικρά Ασία ζει ακόμα μέσα σε φράσεις όπως «θα έρθουμε μια νύχτα ξαφνικά» ή στη θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας». Για εκείνους, ο Ελληνισμός στην Ανατολή παραμένει ένας «ξένος οργανισμός» που πρέπει να ξεριζωθεί.

Ο φόβος της Άγκυρας για τον καθρέφτη της Ιστορίας δεν πηγάζει μόνο από το παρελθόν, αλλά από το μέλλον. Γνωρίζουν ότι η αναγνώριση της Γενοκτονίας είναι η ληξιαρχική πράξη θανάτου της επεκτατικής τους στρατηγικής. Όσο εμείς κρατάμε αυτόν τον καθρέφτη ψηλά, η αλήθεια παραμένει η πιο ισχυρή μορφή αντίστασης.

Το Ποντιακό πρέπει να τεθεί στη βάση του διεθνούς δικαίου


Όταν μιλάμε για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας, η συγκίνηση περισσεύει. Ένας σύγχρονος μάνατζερ ίσως έλεγε: «καλή η συγκίνηση, αλλά δεν αρκεί». Το Ποντιακό Ζήτημα πρέπει να βγει από τα στενά όρια του συναισθηματισμού. Η αναγνώριση από τη Διεθνή Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών (IAGS) το 2007 ήταν ένα κρίσιμο ορόσημο, αλλά δεν αρκεί. Το ζήτημα πρέπει να τεθεί στη βάση του διεθνούς δικαίου. Η Γενοκτονία είναι ένα έγκλημα που δεν παραγράφεται.

Οι κινήσεις της Τουρκίας στη Συρία, το Ναγκόρνο-Καραμπάχ και την Κύπρο δείχνουν ότι η ατιμωρησία του παρελθόντος εκτρέφει την επιθετικότητα του παρόντος. Αν η διεθνής κοινότητα είχε αναγνωρίσει και καταδικάσει τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας, των Αρμενίων και των Ασσυρίων, ίσως οι επόμενες θηριωδίες του 20ού αιώνα να είχαν αποφευχθεί. Η αναγνώριση, λοιπόν, δεν είναι μια πράξη εχθρότητας προς τον τουρκικό λαό, αλλά μια απαραίτητη προϋπόθεση για την ειρήνη. Ένα κράτος που δεν αναγνωρίζει τα εγκλήματά του, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα τα επαναλάβει.

Ώρα για εννιαία στρατηγική


Εδώ πρέπει να είμαστε ειλικρινείς και να κάνουμε αυτοκριτική. Η Ελλάδα, για δεκαετίες, αντιμετώπισε το Ποντιακό ως «προσφυγικό ζήτημα» χαμηλής έντασης, φοβούμενη το διπλωματικό κόστος. Η αναγνώριση του 1994 ήταν μια νίκη της βάσης, δηλαδή των ίδιων των Ποντίων, και όχι μια πρωτοβουλία της επίσημης διπλωματίας.

Στην άτολμη στάση των περισσότερων ελληνικών κυβερνήσεων που αποφεύγουν να πουν τα πράγματα με το όνομά τους, προστίθεται και η επίμονη αδυναμία εύρεσης τρόπων συνεργασίας στον οργανωμένο ποντιακό χώρο. Όταν υπάρχουν διαφορετικές φωνές, διαφορετικά κέντρα και έλλειψη κοινής στρατηγικής, το μήνυμα θολώνει και δίνει όπλα στην τουρκική προπαγάνδα! Χρειαζόμαστε πολλά αλλά η αρχή θα μπορούσε να γίνει από:την ίδρυση ενός Ενιαίου Ερευνητικού Κέντρου με επιστήμονες που θα παράγουν τεκμηριωμένο υλικό σε πολλές γλώσσες.
τη χρήση των νέων μέσων για την ενημέρωση της διεθνούς κοινής γνώμης, πέρα από τα στενά όρια της ομογένειας.
την ανάδειξη της Γενοκτονίας ως παράδειγμα παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων που αφορά όλη την ανθρωπότητα.

Θυμόμαστε άρα αντιστεκόμαστε


Για τον Ποντιακό Ελληνισμό, η μνήμη είναι μια μορφή αντίστασης. Η διατήρηση της ποντιακής διαλέκτου, των χορών και των παραδόσεων δεν είναι φολκλόρ· είναι η απόδειξη ότι το σχέδιο του Μουσταφά Κεμάλ και των Νεότουρκων απέτυχε. Οι Γενοκτόνοι ήθελαν να μην υπάρχει ίχνος μας. Το γεγονός ότι σήμερα, 107 χρόνια μετά, υπάρχουν νέοι άνθρωποι που δακρύζουν στο άκουσμα της ποντιακής λύρας, είναι η μεγαλύτερη ήττα του θύτη.

Όμως, το «δεν ξεχνώ» πρέπει να μετουσιωθεί σε πολιτική πράξη.

Η διεθνής αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, της Μικράς Ασίας και της Θράκης είναι ο μόνος δρόμος για να μπουν όλα τα κομμάτια του παζλ στη θέση τους.

Κάποιοι μάλιστα οραματίζονται τη συμφιλίωση. Όμως αυτή η συμφιλίωση δεν μπορεί να βασίζεται στο θάψιμο της αλήθειας κάτω από το χαλί της σκοπιμότητας, αλλά στην αποδοχή της ευθύνης.

Το χρέος μας προς τους 353.000 νεκρούς θα εξοφληθεί μόνο όταν η διεθνής κοινότητα αναγκάσει την Άγκυρα να κοιτάξει στον καθρέφτη της ιστορίας χωρίς προσωπεία. Μέχρι τότε, η 19η Μαΐου θα παραμένει μια ημέρα αγώνα, όχι μόνο για το παρελθόν, αλλά για το μέλλον του ελληνισμού και της ανθρωπότητας.

Πόπη Παπαγεωργίου

πηγή:  pontosnews.gr 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Είναι εξήντα επτά, ίσως εβδομήντα χρονών. Συνταξιοδοτήθηκε πριν από μερικά χρόνια. Κάθεται στην πολυθρόνα του τα απογεύματα με την τηλεόραση χαμηλά, παρακολουθώντας κάτι που στην πραγματικότητα δεν παρακολουθεί.

Τον έχεις δει. Πιθανώς στην οικογένειά σου.

Είναι εξήντα επτά, ίσως εβδομήντα χρονών. Συνταξιοδοτήθηκε πριν από μερικά χρόνια. Κάθεται στην πολυθρόνα του τα απογεύματα με την τηλεόραση χαμηλά, βλέποντας κάτι που στην πραγματικότητα δεν παρακολουθεί. Σηκώνεται, φτιάχνει ένα φλιτζάνι τσάι, ξανακάθεται. Δεν είναι ακριβώς δυστυχισμένος. Απλώς δεν είναι κάτι συγκεκριμένο.

Η γυναίκα του θα σου πει ότι είναι πιο ήσυχος από ό,τι ήταν παλιά. Όταν τον επισκέπτονται τα εγγόνια, χαμογελάει, γνέφει καταφατικά και δεν λέει πολλά. Όταν περνούν φίλοι, αφήνει τη γυναίκα του να μιλήσει. Όταν τηλεφωνεί η κόρη του, η συζήτηση είναι σύντομη και πρακτική.

Δεν είναι καταθλιμμένος με τον προφανή τρόπο. Δεν αρνείται να ασχοληθεί. Απλώς βρίσκεται κάπου αλλού τώρα. Και η ευγενική υπόθεση — ω, έχει επιβραδύνει — αγνοεί τι του έχει συμβεί στην πραγματικότητα.

Δεν έχασε την ενέργειά του. Έχασε την απάντησή του σε μια ερώτηση στην οποία δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι απαντούσε, με όλη του τη ζωή, για σαράντα χρόνια.

Η ερώτηση στην οποία είχε απάντηση


Για το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής του, όταν κάποιος τον ρωτούσε ποιος είσαι;, η απάντηση ερχόταν αυτόματα.

Είμαι μηχανικός. Είμαι εργοδηγός. Εργάζομαι στις πωλήσεις. Διαχειρίζομαι την αποθήκη. Είμαι αυτός που κρατάει τη γραμμή σε λειτουργία.

Αυτή η απάντηση δεν ήταν απλώς μια περιγραφή θέσης εργασίας. Ήταν ένα πλήρες πακέτο ταυτότητας. Του έλεγε τι ώρα να ξυπνήσει. Του έλεγε πού να βρίσκεται. Του έλεγε ποιοι ήταν οι συνομήλικοί του. Του έλεγε τι άξιζε για την οικογένειά του - γιατί για τους άνδρες της γενιάς του, αυτό που κέρδιζες ήταν ένα μεγάλο μέρος αυτού που έφερνες σπίτι, και αυτό που έφερνες σπίτι ήταν ένα μεγάλο μέρος του να σε αγαπούν.

Όταν επέστρεψε τη δουλειά, δεν επέστρεψε απλώς μια μισθοδοσία. Επέστρεψε ολόκληρη την απάντηση στην ερώτηση.

Και κανείς δεν του είχε διδάξει κάτι άλλο.

Τι δείχνει στην πραγματικότητα η έρευνα


Μια μελέτη του 2024 συνέκρινε τα συμπτώματα κατάθλιψης σε άνδρες και γυναίκες που βρίσκονταν στη σύνταξη. Διαπίστωσε κάτι εντυπωσιακό: η σημασία που απέδιδαν οι άνδρες στην εργασία τους ήταν σημαντικά ισχυρότερος προγνωστικός παράγοντας για την κατάθλιψη μετά τη συνταξιοδότηση σε σχέση με τις γυναίκες.

Όταν η δουλειά σήμαινε τα πάντα, η απώλειά της κόστιζε τα πάντα.

Οι ερευνητές υπέδειξαν ότι οι γυναίκες τείνουν να διατηρούν ένα ευρύτερο χαρτοφυλάκιο ταυτοτήτων σε όλη τους τη ζωή - μητέρα, φίλη, αδελφή, γειτόνισσα, μέλος της κοινότητας. Οι άνδρες, ιδιαίτερα οι άνδρες αυτής της γενιάς, ενθαρρύνονταν να επικεντρωθούν αποκλειστικά σε μία ταυτότητα. Η καριέρα ήταν το επίκεντρο. Όλα τα άλλα ήταν συμπληρωματικά.

Έτσι, όταν η καριέρα τελειώνει, ο τίτλος εξαφανίζεται και δεν υπάρχει τίποτα από κάτω έτοιμο να πάρει τη θέση του.

Αυτό δεν είναι τεμπελιά ή αδυναμία. Είναι μια γενιά που έχει προσανατολιστεί, από την ηλικία των δεκαοκτώ, σε έναν στόχο - να είναι κάποιος που παρέχει υπηρεσίες, να είναι χρήσιμος, να παράγει - και στη συνέχεια, φτάνοντας στα εξήντα πέντε της, ανακαλύπτει ότι ο στόχος έχει αφαιρεθεί και κανείς δεν ανέφερε τι υποτίθεται ότι θα ακολουθούσε.

Το CDC, παρεμπιπτόντως, αναφέρει ότι οι άνδρες άνω των εξήντα πέντε ετών έχουν το υψηλότερο ποσοστό αυτοκτονιών από οποιαδήποτε άλλη δημογραφική ομάδα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτός ο αριθμός δεν είναι τυχαίος. Είναι το κόστος κατασκευής ενός μόνο φέροντος πυλώνα και παρακολούθησης της κατάρρευσης του.

Γιατί η σιωπή είναι σιωπή


Το άλλο πράγμα που διαπιστώνει συνεχώς η έρευνα είναι ότι οι άνδρες αυτής της γενιάς δεν διδάχθηκαν πώς να εκφράζουν αυτά που νιώθουν — και ιδιαίτερα δεν διδάχθηκαν πώς να εκφράζουν πια το συγκεκριμένο συναίσθημα του «δεν ξέρω ποιος είμαι».

Τους δίδαξαν το αντίθετο. Τους δίδαξαν ότι οι αληθινοί άντρες υπομένουν. Ότι το να ζητάς βοήθεια είναι αδυναμία. Ότι ένα πρόβλημα που δεν μπορείς να διορθώσεις είναι ένα πρόβλημα που δεν συζητάς.

Έτσι, όταν συμβαίνει η κατάρρευση της ταυτότητας — και σε πολλές περιπτώσεις πρόκειται για μια σιωπηλή κατάρρευση ταυτότητας — ο άντρας δεν έχει λόγια να το εξηγήσει. Δεν μπορεί να πει στη γυναίκα του: « Δεν ξέρω ποιος είμαι τώρα». Δεν μπορεί να πει στον φίλο του: « Μου λείπει το να με χρειάζονται». Δεν μπορεί να πει στον γιο του: « Είμαι χαμένος με έναν τρόπο που ποτέ δεν πίστευα ότι θα χαθόμουν».

Το λεξιλόγιο δεν υπάρχει σε αυτόν. Δεν εγκαταστάθηκε ποτέ.

Έτσι κάθεται στην πολυθρόνα και δεν λέει τίποτα. Όχι επειδή δεν έχει τίποτα να πει. Επειδή οι μόνες προτάσεις που θα ήταν αληθινές είναι προτάσεις που μεγάλωσε για να μην μπορεί να πει.

Η σιωπή δεν είναι ειρήνη. Δεν είναι καν απόσυρση. Είναι η ορατή επιφάνεια μιας εσωτερικής κρίσης που δεν έχει γλώσσα και δεν έχει κοινό.

Πόσο κοστίζει σε όλους γύρω του


Το οδυνηρό είναι ότι οι άνθρωποι γύρω του συχνά το παρερμηνεύουν.

Η γυναίκα του νομίζει ότι έχει αποχωρήσει από τον γάμο. Αυτός δεν το έχει κάνει — απλώς δεν ξέρει πώς να φέρει μια αναπάντητη ερώτηση στο δωμάτιο. Τα ενήλικα παιδιά του νομίζουν ότι γίνεται λίγο γκρινιάρης, λίγο απόμακρος, όπως ο παππούς του έγινε στο τέλος. Δεν είναι. Στέκεται μέσα στο ίδιο κενό ταυτότητας που είχε και ο πατέρας του, χωρίς να έχει ιδέα τι να κάνει γι' αυτό.

Οι φίλοι του από τη δουλειά, αυτοί που υπέθετε ότι ήταν φίλοι, σιγά σιγά σταματούν να τηλεφωνούν. Επειδή, όπως αποδεικνύεται, η φιλία λειτουργούσε κυρίως σε κοινό πλαίσιο — δεν ξέρουν για τι να συζητήσουν τώρα που το καθημερινό πρότζεκτ δεν υπάρχει. Το κοινό πλαίσιο εξαφανίστηκε και μαζί του εξαφανίστηκαν και οι φιλίες.

Τα παρατηρεί όλα αυτά. Δεν τα σχολιάζει. Για να σχολιάσει θα απαιτούσε ένα λεξιλόγιο που δεν έχει.

Η εκτίμηση που δεν μπορεί να κάνει


Υπάρχει μια πρόταση που οι άντρες που έχω δει να το ξεπερνούν αυτό από την άλλη πλευρά τελικά πρέπει να γράφουν για τον εαυτό τους μόνοι τους, συνήθως μόνοι τους, συχνά αρκετά αργά.

Έχτισα όλη μου την αξία γύρω από το επάγγελμά μου. Με επαινούσαν για αυτό για σαράντα χρόνια. Τώρα δεν υπάρχει τίποτα να παράγω και πρέπει να καταλάβω ποιος είμαι χωρίς την παραγωγή. Κανείς δεν μου είπε ότι αυτό θα συμβεί. Κανείς δεν με δίδαξε πώς να το κάνω. Και πρέπει να μάθω τώρα, στα εξήντα οκτώ μου, αυτό που η γυναίκα μου και η αδερφή μου ανακάλυψαν δεκαετίες πριν - ότι το να είσαι χρήσιμος και το να είσαι άνθρωπος δεν είναι το ίδιο πράγμα.

Αυτή η πρόταση είναι δύσκολο να γραφτεί. Δεν είναι στο ιδίωμά του. Το ιδίωμα που του δόθηκε δεν επιτρέπει σύγχυση τέτοιου βάθους.

Αλλά οι άντρες που το γράφουν — έστω και σιωπηλά, έστω και μόνο μία φορά, έστω και μόνο για τον εαυτό τους — αρχίζουν, σιγά σιγά, να επιστρέφουν στο δωμάτιο.

Τι βοηθάει


Αν έχεις έναν από αυτούς τους άντρες στη ζωή σου — τον μπαμπά σου, τον άντρα σου, τον αδερφό σου, τον φίλο σου — η ειλικρινής απάντηση είναι ότι δεν μπορείς να τον μεταπείσεις. Δεν μπορείς να το διορθώσεις με ένα podcast για τον σκοπό. Δεν μπορείς να το διορθώσεις κλείνοντάς τον σε ένα μάθημα.

Αυτό που μερικές φορές βοηθάει είναι να είσαι υπομονετικός με τη σιωπή, ενώ παράλληλα αρνείσαι ευγενικά να την αποδεχτείς ως την τελική κατάσταση. Κάθισε μαζί του. Κάνε του μια ερώτηση που δεν έχει χρήσιμη απάντηση. Τι σου άρεσε πραγματικά στη δουλειά; Τι όχι; Υπάρχει κάτι που ήθελες να κάνεις όταν ήσουν είκοσι χρονών που δεν έκανες ποτέ;

Μπορεί να μην απαντήσει την πρώτη φορά. Μπορεί να μην απαντήσει τη δέκατη φορά. Συνέχισε να ρωτάς. Οι περισσότεροι από αυτούς τους άντρες έχουν υλικό δεκαετιών εκεί μέσα για το οποίο κανείς δεν έχει ρωτήσει ποτέ, επειδή κανείς δεν υπέθεσε ότι υπήρχε κάτι εκεί μέσα που άξιζε να ρωτήσεις εκτός από το « τι κάνεις;».

Αν είσαι κι εσύ ένας από αυτούς τους άντρες, διαβάζοντας αυτό, η μικρότερη κίνηση είναι αυτή. Γράψε την πρόταση. Μόνο μία φορά. Μόνο για σένα. 
Έχτισα όλη μου την αξία γύρω από την παραγωγή κάτι και κανείς δεν μου έλεγε τι να κάνω όταν σταματούσε η παραγωγή.
Αυτή η πρόταση σε μια σελίδα είναι το πρώτο βήμα που κάνεις όταν βγαίνεις από την πολυθρόνα. Όχι επειδή λύνει κάτι. Επειδή για πρώτη φορά μετά από πενήντα χρόνια, έχεις ονομάσει κάτι ειλικρινές σχετικά με αυτό που πραγματικά συμβαίνει μέσα σου.

Η σιωπή δεν είναι αυτό που είσαι.

Είναι απλώς ό,τι έχει απομείνει όταν κανείς δεν σου ζήτησε ποτέ να είσαι κάτι άλλο.

πηγή:  spacedaily 

Σχετικά με αυτό το άρθρο

Αυτό το άρθρο προορίζεται για γενική ενημέρωση και προβληματισμό. Δεν αποτελεί ιατρική συμβουλή, συμβουλή ψυχικής υγείας ή επαγγελματική συμβουλή. Τα μοτίβα που περιγράφονται βασίζονται σε δημοσιευμένη έρευνα και συντακτική παρατήρηση, όχι σε κλινική αξιολόγηση. Εάν αντιμετωπίζετε μια σοβαρή κατάσταση, μιλήστε με έναν εξειδικευμένο επαγγελματία ή μια τοπική υπηρεσία υποστήριξης.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0


Σχεδιάζουν να "ξηλώσουν" τον βυθό ενός ευαίσθητου παράκτιου οικοσυστήματος.

4 εκατομμύρια κυβικά μέτρα άμμου από το Ακρωτήρι Επανομής προορίζονται για την επέκταση του 6ου Προβλήτα του ΟΛΘ. Μια οικολογική και τουριστική καταστροφή για την περιοχή μας, που πάει να περάσει στα "μουλωχτά".

Χωρίς να ρωτήσουν την τοπική κοινωνία.
Χωρίς σοβαρές περιβαλλοντικές μελέτες.
Αγνοώντας την ΟΜΟΦΩΝΗ άρνηση του Δήμου μας.

Τι σημαίνει αυτό για εμάς;
Αλλοίωση των ακτών μας, οριστική καταστροφή αλιευτικών πεδίων, βαρύ χτύπημα στον τουρισμό και στον βιοπορισμό της κοινωνίας του Θερμαϊκού.

Η ανάπτυξη της Θεσσαλονίκης είναι αναγκαία, αλλά ΟΧΙ πάνω στα συντρίμμια του δικού μας τόπου. Δεν είμαστε ενάντια στα έργα, είμαστε ενάντια στη λογική που μας αντιμετωπίζει ως περιβαλλοντικό "δανειοθάλαμο".

Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε και εμείς. Καμία απόφαση χωρίς διαφάνεια, τεκμηρίωση και την έγκρισή μας. Ο Δήμος Θερμαϊκού είναι τόπος ζωής!

Όλοι μαζί, πολίτες, επαγγελματίες και φορείς, δίνουμε μια ξεκάθαρη απάντηση:

ΠΟΤΕ: Παρασκευή 22 Μαΐου
ΩΡΑ: 12:00 το μεσημέρι
ΠΟΥ: Λιμάνι Θεσσαλονίκης (Πύλη εισόδου πεζών)

Κοινοποιήστε το! Δεν θα τους αφήσουμε να αποφασίσουν για εμάς, χωρίς εμάς.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

από τον Manlio Dinucci / reseauinternational.net

Μια αντιπροσωπεία Αμερικανών δισεκατομμυριούχων συνόδευσε τον Πρόεδρο Τραμπ στη σύνοδο κορυφής με τον Πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ στο Πεκίνο. Μεταξύ αυτών ήταν ο Έλον Μασκ, ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο, του οποίου η περιουσία, η οποία εκτιμάται από το περιοδικό Forbes σε 839 δισεκατομμύρια δολάρια, συνεχίζει να αυξάνεται χάρη στις επικερδείς εταιρείες του: κυρίως την Tesla, τον κατασκευαστή φουτουριστικών ηλεκτρικών αυτοκινήτων και ρομπότ, την SpaceX, την αεροδιαστημική εταιρεία της οποίας οι πύραυλοι εκτοξεύουν πολιτικούς και στρατιωτικούς δορυφόρους, συμπεριλαμβανομένων εκείνων της NASA και του Πενταγώνου, και την xAI, μια εταιρεία για την ανάπτυξη και τις εφαρμογές της Τεχνητής Νοημοσύνης. Η καθαρή περιουσία του Έλον Μασκ υπερβαίνει το συνολικό ποσό των 693 «φτωχότερων» δισεκατομμυριούχων.

Μαζί με τον Έλον Μασκ, ο Τραμπ συνοδεύτηκε στην Κίνα από άλλους δισεκατομμυριούχους που ηγούνται μερικών από τις μεγαλύτερες αμερικανικές εταιρείες: μεταξύ αυτών η Blackrock, η μεγαλύτερη εταιρεία διαχείρισης επενδύσεων στον κόσμο, η Visa, ένα από τα μεγαλύτερα δίκτυα ψηφιακών πληρωμών στον κόσμο, η Mastercard, η αμερικανική πολυεθνική που διαχειρίζεται ένα από τα μεγαλύτερα διεθνή δίκτυα πληρωμών στον κόσμο, η Goldman Sachs, μία από τις μεγαλύτερες και σημαντικότερες επενδυτικές τράπεζες και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα στον κόσμο, η Apple, μια πολυεθνική που συγκαταλέγεται στους κορυφαίους παραγωγούς υπολογιστών, κινητών τηλεφώνων και λειτουργικών συστημάτων πολυμέσων στον κόσμο, η Meta, ιδιοκτήτρια των Facebook, Instagram, WhatsApp, Messenger, η Boeing, μια από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες παραγωγής πολιτικών και στρατιωτικών αεροσκαφών, η Cargill, η μεγαλύτερη εταιρεία στον κόσμο στον τομέα των τροφίμων και της γεωργίας, και η Illumina, μια κορυφαία πολυεθνική στον τομέα της βιοτεχνολογίας και της αλληλούχισης DNA.

Το περιοδικό Forbes γράφει: «Ποτέ πριν οι δισεκατομμυριούχοι δεν κυριάρχησαν στον κόσμο τόσο ολοκληρωτικά, επηρεάζοντας την πολιτική, τη δημόσια τάξη, τις αγορές μετοχών και τη φρενίτιδα της τεχνητής νοημοσύνης - η οποία, με τη σειρά της, έχει φέρει τους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου σε επίπεδα που ήταν δύσκολο να φανταστούν ακόμη και πριν από λίγα χρόνια. Ένα ρεκόρ 3.428 επιχειρηματιών, επενδυτών και κληρονόμων αποτελούν τη φετινή λίστα των παγκόσμιων δισεκατομμυριούχων, 400 περισσότερους από ό,τι προβλεπόταν για το 2025. Με άλλα λόγια, ο πλανήτης έχει προσθέσει περισσότερους από έναν νέους δισεκατομμυριούχους κάθε μέρα τους τελευταίους 12 μήνες. Ακόμα πιο εκπληκτικό είναι το ποσοστό: η τάξη των δισεκατομμυριούχων στο σύνολό της είναι 4 τρισεκατομμύρια δολάρια πλουσιότερη από ό,τι πέρυσι. Ο συνολικός τους πλούτος ανέρχεται τώρα στο ρεκόρ των 20,1 τρισεκατομμυρίων δολαρίων». Πουθενά αλλού αυτή η κυριαρχία δεν είναι πιο εμφανής από ό,τι στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου η χώρα κυβερνάται από έναν δισεκατομμυριούχο και όπου κατοικούν 15 από τους 20 πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο .

Οι περίπου 3.500 δισεκατομμυριούχοι κατέχουν περισσότερο πλούτο από τον συνολικό πλούτο του 95% του παγκόσμιου πληθυσμού, ο οποίος ανέρχεται σε πάνω από 8 δισεκατομμύρια ανθρώπους. Το πλουσιότερο 1% αυτής της μικροσκοπικής τάξης δισεκατομμυριούχων κατέχει περίπου το 40% του παγκόσμιου πλούτου και το πλουσιότερο 10% κατέχει το 75%. Το φτωχότερο 50% του παγκόσμιου πληθυσμού — που αποτελείται από πάνω από 4 δισεκατομμύρια ανθρώπους — κατέχει μόλις το 2% του παγκόσμιου πλούτου.

Δεν αποτελεί επομένως έκπληξη το γεγονός ότι ο Τραμπ, κατά την αναχώρησή του για την Κίνα, έγραψε στο Truth Social: «Το πρώτο μου αίτημα προς τον Σι θα είναι να ανοίξει την Κίνα, ώστε αυτά τα λαμπρά μυαλά να μπορέσουν να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό και να βοηθήσουν να φτάσει η Λαϊκή Δημοκρατία σε ακόμη υψηλότερο επίπεδο!»

Αλλά η Κίνα δεν είναι πλέον το εργοστάσιο του κόσμου όπου οι πολυεθνικές μπορούσαν να συσσωρεύσουν κέρδη. Η Wall Street Journal γράφει: «Τα καλύτερα τεχνολογικά ταλέντα της Κίνας επιστρέφουν στην πατρίδα τους. Για δεκαετίες, η επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν το μεγαλύτερο σημάδι επιτυχίας για τους καλύτερους και λαμπρότερους της Κίνας. Τώρα, πολλοί από αυτούς επιστρέφουν στην πατρίδα τους, και αυτή η «διαρροή εγκεφάλων» τροφοδοτεί τις προσπάθειες του Πεκίνου να ξεπεράσει τις Ηνωμένες Πολιτείες στην τεχνητή νοημοσύνη, τη ρομποτική και την ιατρική έρευνα ». Αυτό το γεγονός επιβεβαιώνεται από το «σχέδιο του Έλον Μασκ να καταστήσει την ανθρώπινη εργασία απαρχαιωμένη» παράγοντας εκατομμύρια ανθρωποειδή ρομπότ κάθε χρόνο με την εταιρεία του Tesla για να αντικαταστήσουν τους εργάτες εργοστασίων και άλλους εργάτες. Αλλά έχει ένα πρόβλημα: Η Tesla βασίζεται σε Κινέζους προμηθευτές για την παραγωγή αυτών των ανθρωποειδών ρομπότ, λαμβάνοντας το 50%-70% των κύριων εξαρτημάτων τους από το κινεζικό σύστημα κατασκευής ρομποτικής. Η Κίνα βρίσκεται πλέον στην πρώτη γραμμή του τομέα της ανθρωποειδούς ρομποτικής, με ραγδαίες καινοτομίες και πρακτικές εφαρμογές. Ωστόσο, αυτό σημαίνει επίσης ότι τίθεται το ζήτημα του πώς να χρησιμοποιηθεί αυτή η τεχνολογία στην Κίνα.

Μάνλιο Ντινούτσι

Σύντομη περίληψη της διεθνούς ανασκόπησης τύπου Grandangolo στο ιταλικό τηλεοπτικό κανάλι Byoblu

μετάφραση από τα ιταλικά από τον MA P
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

από το Moon of Alabama

Η επίσκεψη του Προέδρου Τραμπ στην Κίνα ολοκληρώθηκε.

Προέβλεψα ότι αυτό το ταξίδι δεν θα οδηγούσε σε συγκεκριμένα αποτελέσματα :
«Ο Τραμπ πηγαίνει στο Πεκίνο με το καπέλο στο χέρι. Ως συνήθως, θα προσπαθήσει να μπλοφάρει για να καταφέρει μια δήθεν «νίκη». Θα ενεργήσει σαν οι Ηνωμένες Πολιτείες να βρίσκονται σε θέση ισχύος. Οι Κινέζοι θα είναι ευγενικοί, αλλά δεν θα ξεγελαστούν».
Αυτό το ταξίδι ήταν πολύ κακώς προετοιμασμένο. Οι Σέρπα δεν συναντήθηκαν εκ των προτέρων για να αντιμετωπίσουν τα σοβαρά ζητήματα μεταξύ των δύο χωρών. Δεν υπάρχουν σημαντικές συμβάσεις ή συνθήκες προς υπογραφή.

Μια ελπίδα ήταν να πουληθούν περίπου 500 αεροσκάφη Boeing σε αρκετές κινεζικές αεροπορικές εταιρείες. Με την επιστροφή του, ο Τραμπ ισχυρίστηκε ότι η Κίνα θα αγόραζε 200 αεροσκάφη. Το κινεζικό Υπουργείο Εξωτερικών αρνήθηκε να επιβεβαιώσει αυτές τις πληροφορίες . Η τιμή της μετοχής της Boeing υποχώρησε.

Περίπου είκοσι επιχειρηματίες συνόδευσαν τον Τραμπ σε αυτό το ταξίδι. Αλλά φαίνεται ότι κανένας τους δεν είχε κάποια αποστολή ή έργο να φέρει εις πέρας. Δεν επιτεύχθηκαν συμφωνίες, δεν υπογράφηκαν συμβόλαια.

Ο Τραμπ πρότεινε την άρση του εμπάργκο των ΗΠΑ στις πωλήσεις ορισμένων παλαιότερων τσιπ τεχνητής νοημοσύνης της NVIDIA στην Κίνα. Η Κίνα αρνήθηκε, καθώς πλέον κατασκευάζει τα δικά της τσιπ με παρόμοιες προδιαγραφές.

Η κινεζική πλευρά ανέφερε ως κύρια αποτελέσματα των συνομιλιών μια «νέα τοποθέτηση» και μια «εποικοδομητική στρατηγική σταθερότητα».

Η «νέα τοποθέτηση» συνίσταται στο να θεωρούνται οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα ως ίσες, με την Κίνα να βρίσκεται αντικειμενικά σε καλύτερη θέση.

Η «εποικοδομητική στρατηγική σταθερότητα» θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως συμβουλή προς τις Ηνωμένες Πολιτείες να παραμείνουν σιωπηλές και ήσυχες όσο η Κίνα κάνει τις δουλειές της:

«Ο Πρόεδρος Xi τόνισε σαφώς ότι η «εποικοδομητική στρατηγική σταθερότητα» σημαίνει θετική σταθερότητα βασισμένη στη συνεργασία, υγιή σταθερότητα με ανταγωνισμό εντός κατάλληλων ορίων, σταθερή σταθερότητα με διαχειρίσιμες διαφορές και διαρκή σταθερότητα με προβλέψιμη ειρήνη. Αυτές οι «τέσσερις σταθερότητες» σκιαγραφούν ένα σαφές και εφικτό σχέδιο για τις σχέσεις Κίνας-ΗΠΑ. Δεν πρόκειται για προσωρινό μέτρο, αλλά για μακροπρόθεσμη προσέγγιση. Δεν είναι παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, αλλά για αμοιβαία επωφελή και win-win συνεργασία. Οι «τέσσερις σταθερότητες» προωθούν τη στρατηγική σταθερότητα με εποικοδομητική στάση και διασφαλίζουν μακροπρόθεσμη ανάπτυξη μέσω αυτής της σταθερότητας, αποδεικνύοντας πλήρως ότι οι σχέσεις Κίνας-ΗΠΑ είναι μια σχέση μεγάλων δυνάμεων πλήρως ικανή να βοηθήσει η μία την άλλη να πετύχει και να ευημερήσει μαζί.»

Ενώ ο Τραμπ βρισκόταν στην Κίνα, περίπου τριάντα κινεζικά πλοία διέσχισαν το Στενό του Ορμούζ σε συντονισμό με τις ιρανικές αρχές. Επειδή ο Τραμπ βρισκόταν στην Κίνα, τα αμερικανικά πλοία αποκλεισμού στον Κόλπο του Ομάν δεν τόλμησαν να επιχειρήσουν να σταματήσουν αυτά τα πλοία. Αυτό δημιούργησε ένα προηγούμενο που θα επιτρέψει στη κινεζική θαλάσσια κυκλοφορία να συνεχιστεί.

Για την Κίνα, το στενό είναι ανοιχτό.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

από την Αμάλ Τζεμπάρ

Έχω ανατρέψει το πρόβλημα ξανά και ξανά στο μυαλό μου, σαν να γυρίζεις ένα πτώμα στο φως για να καταλάβεις την αιτία θανάτου. Και όσο περισσότερο κοιτάζω την εποχή μας, τόσο περισσότερο πιστεύω ότι έχω βρει την επιδημία που μας έχει καταστρέψει περισσότερο τις τελευταίες δύο δεκαετίες: το smartphone και το φασματικό του δίδυμο, το Διαδίκτυο.

Δύο μικρές μηχανές. Μικροσκοπικές. Σχεδόν γελοίες σε μέγεθος. Κι όμως ικανές να αποικίσουν ολόκληρες ζωές. Να διαλύσουν τη σιωπή. Να καταβροχθίσουν την προσοχή. Να κατακλύσουν τα βλέμματα. Μια εξάρτηση τόσο τέλεια ενσωματωμένη που δεν σκανδαλίζει πλέον καν. Βασιλεύει. Κυβερνά. Κατέχει.

Χαμογελάω με τον πανικό που με εμπνέει τώρα η ιδέα να ζω χωρίς αυτό το μικρό, φωτεινό ορθογώνιο. Μια μέρα; Αδύνατο. Λίγες ώρες; Ήδη, το άγχος αυξάνεται. Τα χέρια τρέμουν. Τα μάτια ψάχνουν. Τα μυαλά τρέμουν. Σαν να έχει αφαιρεθεί μια αόρατη ενδοφλέβια έγχυση.

Είναι χαμένοι. Πραγματικά χαμένοι. Σε τέτοιο ιλιγγιώδη βαθμό που μερικές ειδήσεις μοιάζουν βγαλμένες από εφιάλτη: αγαπημένα πρόσωπα δέχονται επίθεση, μερικές φορές ακόμη και γονείς δολοφονούνται επειδή τόλμησαν να τους πάρουν ένα τηλέφωνο, να κόψουν μια σύνδεση, να διακόψουν τη ροή. Σαν να έκλεβαν όχι απλώς ένα αντικείμενο... αλλά ένα ναρκωτικό, ένα άκρο, ένα μέρος της ίδιας τους της ύπαρξης.

Δεν ξέρουν πια πώς να περιμένουν. Δεν ξέρουν πια πώς να κοιτάζουν τον κόσμο. Δεν ξέρουν πια πώς να διασχίσουν μια σιωπή χωρίς να την μουδιάσουν με πίξελ. Το παραμικρό κενό τους τρομοκρατεί. Έτσι βυθίζονται ξανά μέσα. Πάντα. Ξανά.

Τις τελευταίες εβδομάδες, έχω παρατηρήσει. Εθελοντική βύθιση εν μέσω σύγχρονων πλήθους, σε αυτές τις μεγάλες σιωπηλές μάζες όπου τα σώματα είναι παρόντα, αλλά οι ψυχές βρίσκονται αλλού.

Περπάτησα σε αίθουσες αναμονής, σε μέσα μαζικής μεταφοράς, σε δρόμους, καταστήματα και κυβερνητικά γραφεία. Και παντού, η ίδια τελετουργία. Οι ίδιοι σκυμμένοι λαιμοί. Τα ίδια τρεμάμενα δάχτυλα. Τα ίδια πρόσωπα βαμμένα μπλε από το κρύο φως των οθονών.

Σε τρεις εβδομάδες, είδα μόνο ένα νεαρό κορίτσι να διαβάζει ένα βιβλίο σε μια αίθουσα αναμονής. Μόνο ένα. Σαν φάντασμα από έναν άλλο αιώνα. Μια επιζήσασα.

Τον υπόλοιπο χρόνο; Όλοι κοιτούσαν το smartphone τους. Κάθονταν. Στέκονταν. Περπατούσαν. Κάνανε ποδήλατο. Οδήγησαν. Κάνανε σκούτερ. Ακόμα και παππούδες, ακόμα και γιαγιάδες -αυτές που νομίζαμε ότι ήταν ακόμα προσκολλημένες στην πραγματικότητα- συμμετείχαν στην πομπή των υπνωτισμένων.

Κάποιες σκηνές μου έρχονται ακόμα στο μυαλό. Και, όταν τις σκέφτομαι, εξακολουθούν να μου φαίνονται εξίσου εκπληκτικές.

Μια γιαγιά διέσχιζε τον δρόμο με τον εγγονό της, μόλις έξι ετών. Στα μικρά του χέρια, ένα smartphone σχεδόν τόσο μεγάλο όσο το αντιβράχιό του· στον καρπό του, ένα smartwatch. Το παιδί δεν κοίταζε ούτε τον ουρανό, ούτε τους περαστικούς, ούτε τον δρόμο. Μόνο την οθόνη. Το καθοδηγούσαν για να μην πέσει. Ήδη μυημένο στην τελετουργία. Ήδη εξημερωμένο. Ήδη αιχμάλωτο.

Στο ταμείο ενός καταστήματος ψιλικών, η ταμίας απαντά στις προσωπικές της κλήσεις ενώ σαρώνει μηχανικά τα ψώνια σας. Οι κινήσεις συνεχίζονται, το σώμα λειτουργεί, αλλά η προσοχή έχει εγκαταλείψει το μαγαζί. Δεν είσαι πλέον πελάτης, αλλά μια απλή διακοπή μεταξύ δύο ειδοποιήσεων. Η πραγματικότητα, τώρα, περνάει σε δεύτερη μοίρα.

Όταν μπαίνετε στο λόμπι ενός μουσείου, σε αυτό το εύθραυστο καταφύγιο όπου κάποιος θα μπορούσε ακόμα να ελπίζει να σώσει λίγη προσοχή, η ρεσεψιονίστ είναι απορροφημένη σε μια προσωπική συζήτηση. Καθώς πλησιάζετε, κλείνει απότομα το τηλέφωνο, επιστρέφοντας στην πραγματικότητα όπως θα μπορούσε κανείς να επιστρέψει από ένα πιο συναρπαστικό αλλού. Ακόμα και εδώ, στο βασίλειο της περισυλλογής, ο απτός κόσμος φαίνεται να ζητάει λίγα δευτερόλεπτα από την προσοχή σας.

Στο λεωφορείο, ο οδηγός ρίχνει μια ματιά στο τηλέφωνό του κάθε φορά που μια ειδοποίηση απαιτεί την προσοχή του. Λίγα δευτερόλεπτα κλεμμένα από τον δρόμο. Λίγα δευτερόλεπτα κατά τα οποία ολόκληρες ζωές γίνονται δευτερεύουσες. Επειδή πρέπει να μάθει τι είπε ένα αγαπημένο του πρόσωπο, να απαντήσει σε ένα μήνυμα, να ακολουθήσει το μικροσκοπικό δράμα της δικής του ύπαρξης, ενώ, χωρίς καν να το σκεφτεί, κουβαλάει τις ζωές των άλλων. Ίσως αυτή να είναι μια από τις τρέλες της σύγχρονης εποχής: να μην μπορεί πλέον να διακρίνει το ουσιώδες από το ασήμαντο.

Ίσως μια μέρα, οι μελλοντικοί αρχαιολόγοι θα πέσουν πάνω στον πολιτισμό μας και θα αναρωτηθούν πώς εξαφανίστηκε. Πόλεμος; Πείνα; Κλιματική καταστροφή;
Όχι.
Πιθανότατα θα ανακαλύψουν δισεκατομμύρια σχεδόν τέλεια διατηρημένους σκελετούς: λαιμοί ελαφρώς κεκλιμένοι προς τα κάτω, δάχτυλα παγωμένα σε εκείνη την περίεργη στάση του ψυχαναγκαστικού χτυπήματος.

Και κάπου, σε μια επιστημονική έκθεση γραμμένη με τη μέγιστη σοβαρότητα, ένας ειδικός θα σημειώσει σοβαρά:

«Το είδος φαινόταν να έχει μια εμμονική προσκόλληση σε ένα μικρό ορθογώνιο αντικείμενο που εκπέμπει φως. Ακόμα δεν γνωρίζουμε αν χρησιμοποιήθηκε για επικοινωνία, για να μουδιάσει το άγχος... ή για να οργανώσει μεθοδικά τη δική του εξαφάνιση».

Προσωπικά, έχω ήδη τη δική μου μικρή θεωρία. Αλλά προτιμώ να παρατηρώ την καταστροφή με ένα φλιτζάνι τσάι στο χέρι. Το τέλος του κόσμου έχει πάντα κάτι πιο κομψό όταν το βλέπεις από απόσταση.

Αμάλ Τζεμπάρ

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)