Υπάρχουν μερικοί νέοι αριθμοί σχετικά με τη διαθεσιμότητα πυρομαχικών και από τις δύο πλευρές της σύγκρουσης.
Η Washington Post αναφέρει ( αρχειοθετημένο ) ότι οι ΗΠΑ εκτόξευσαν περίπου 850 πυραύλους κρουζ Tomahawk εναντίον του Ιράν. Το συνολικό διαθέσιμο απόθεμα Tomahawk κυμαίνεται μεταξύ 3.000 και 4.000.
Αλλά το όριο για τη χρήση αυτών των όπλων μεγάλης εμβέλειας βρίσκεται αλλού. Οι πύραυλοι συνήθως εκτοξεύονται από σκάφη του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ. Έχουν περιορισμένο φορτίο έως και 72 Tomahawk το καθένα. Όταν αυτά εξαντληθούν, τα σκάφη πρέπει να εγκαταλείψουν το σημείο για να πάνε σε ένα φιλικό λιμάνι για επαναφόρτωση. (Η επαναφόρτωση μεγάλων πυραύλων στη θάλασσα έχει δοκιμαστεί από το 2014 και βρίσκεται ακόμη σε αρχικό στάδιο .)
Τα περίπου 16 αντιτορπιλικά και υποβρύχια που έχουν οι ΗΠΑ γύρω από τον Κόλπο έχουν πλέον ως επί το πλείστον «Winchester», δηλαδή δεν έχουν πλέον πυραύλους Tomahawk για να εκτοξεύσουν. Αλλά δεν μπορούν να εγκαταλείψουν ακόμη το πεδίο της μάχης, καθώς οι δυνατότητες αεράμυνάς τους εξακολουθούν να είναι απαραίτητες για την αντιμετώπιση ιρανικών πυραύλων.
Επίσης, λείπουν οι πύραυλοι αεράμυνας. Όπως ανέφερε το Βρετανικό Βασιλικό Ινστιτούτο Ενωμένων Υπηρεσιών (RUSI) πριν από τρεις ημέρες:
Πάνω από δώδεκα τύποι πυρομαχικών έχουν δαπανηθεί από τον συνασπισμό με ρυθμό που φαίνεται μη βιώσιμος. Ήδη, ο Διευθύνων Σύμβουλος της Rheinmetall, Άρμιν Πάπεργκερ, σημείωσε στις 19 Μαρτίου ότι τα παγκόσμια αποθέματα είναι «άδεια ή σχεδόν άδεια» και ότι εάν ο πόλεμος συνεχιστεί για έναν ακόμη μήνα «σχεδόν δεν έχουμε διαθέσιμους πυραύλους».
...
Δεδομένου ότι το Ιράν έχει καταστρέψει τουλάχιστον δώδεκα ραντάρ και δορυφορικά τερματικά των ΗΠΑ και των συμμάχων, η αποτελεσματικότητα της αναχαίτισης μειώνεται. Η χρήση 10 ή 11 αναχαιτιστικών για έναν πύραυλο ή 8 πυραύλων Patriot για ένα drone καθίσταται μη βιώσιμη.
...
Ο αμερικανικός στρατός απέχει περίπου ένα μήνα, ή λιγότερο, από το να ξεμείνει από πυραύλους επίγειας επίθεσης ATACMS/PrSM και αναχαιτιστικά THAAD . Το Ισραήλ βρίσκεται σε ακόμη πιο επισφαλή θέση, με τους πυραύλους αναχαίτισης Arrow να είναι πιθανό να έχουν δαπανηθεί πλήρως μέχρι τα τέλη Μαρτίου . Ενώ ο πόλεμος θα μπορούσε να συνεχιστεί με άλλα πυρομαχικά, αυτό συνεπάγεται την αποδοχή μεγαλύτερου κινδύνου για τα αεροσκάφη και την ανοχή περισσότερων «διαρροών» πυραύλων και drone που βλάπτουν δυνάμεις και υποδομές.
Το RUSI παρέχει ορισμένους πίνακες και πληροφορίες σχετικά με τις δυσκολίες του κλάδου στην αναπλήρωση των αποθεμάτων.
Από την άλλη πλευρά της εξίσωσης βρίσκεται η ζημιά που έχει προκαλέσει η αμερικανική εκστρατεία στο Ιράν. Πάνω από 10.000 «στόχοι» έχουν πληγεί, αλλά ο κύριος στόχος της εξουδετέρωσης των βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν απέχει ακόμη πολύ από το να επιτευχθεί :
Οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να διαπιστώσουν με βεβαιότητα μόνο ότι έχουν καταστρέψει περίπου το ένα τρίτο του τεράστιου πυραυλικού οπλοστασίου του Ιράν, καθώς ο πόλεμος των ΗΠΑ και του Ισραήλ στη χώρα πλησιάζει στο ορόσημο του ενός μήνα, σύμφωνα με πέντε άτομα που γνωρίζουν τις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών.
Η κατάσταση περίπου ενός άλλου τρίτου είναι λιγότερο σαφής, αλλά οι βομβαρδισμοί πιθανότατα προκάλεσαν ζημιές, κατέστρεψαν ή έθαψαν αυτούς τους πυραύλους σε υπόγειες σήραγγες και καταφύγια, ανέφεραν τέσσερις από τις πηγές. Οι πηγές μίλησαν υπό τον όρο της ανωνυμίας, δεδομένης της ευαίσθητης φύσης των πληροφοριών.
Μία από τις πηγές ανέφερε ότι οι πληροφορίες ήταν παρόμοιες για την ικανότητα των μη επανδρωμένων αεροσκαφών του Ιράν , λέγοντας ότι υπήρχε κάποιος βαθμός βεβαιότητας ότι το ένα τρίτο έχει καταστραφεί ... Οι πληροφορίες έρχονται σε αντίθεση με τις δημόσιες δηλώσεις του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ την Πέμπτη ότι το Ιράν είχε «πολύ λίγους πυραύλους που είχαν απομείνει».
Αν συγκρίνει κανείς τον αριθμό των επιθέσεων ανά ημέρα, η αμερικανική πλευρά έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα. Αυτή τη στιγμή πραγματοποιεί περίπου 300 αποστολές την ημέρα, ρίχνοντας βόμβες και πυραύλους σε ιρανικούς στόχους. Το Ιράν εκτοξεύει περίπου 30 με 40 πυραύλους την ημέρα. Το ερώτημα όμως είναι η ποιότητα τέτοιων επιθέσεων. Η αμερικανική πλευρά έχει από την πρώτη κιόλας μέρα στοχοποιήσει πολιτικές υποδομές, όπως σχολεία και ιατρικές κλινικές, ενώ η ιρανική πλευρά έχει επιτεθεί σε στρατιωτικές και στρατιωτικοβιομηχανικές εγκαταστάσεις.
Σήμερα, οι αμερικανικές επιθέσεις έπληξαν ιρανικά χαλυβουργεία στο Χουζεστάν και στο Μομπαρακέχ κοντά στο Ισφαχάν. Το Ιράν ανακοίνωσε ότι θα ανταποδώσει πλήγματα σε παρόμοιες εγκαταστάσεις στο Ισραήλ και στα αραβικά κράτη του Κόλπου. Αυτή η ικανότητα ανταπόδοσης προστατεύει το Ιράν από τις δυνητικά πιο καταστροφικές επιθέσεις.
Η θέση του Ιράν του δίνει πλεονέκτημα κλιμάκωσης.
Οι συντάκτες του Economist , που μισεί το Ιράν, το αναγνωρίζουν αυτό όταν παροτρύνουν τις ΗΠΑ ( αρχειοθετημένο ) να αποδεχτούν ότι δεν έχουν κανέναν τρόπο να κερδίσουν αυτόν τον πόλεμο:
Εν ολίγοις, παρά την ισχύ και την πολυπλοκότητα της στρατιωτικής επίθεσης από την Αμερική και το Ισραήλ, το Ιράν αισθάνεται ότι έχει το πάνω χέρι έναντι του κ. Τραμπ. Έχει δείξει ότι είναι πιο ικανό από την Αμερική τόσο να προκαλέσει πόνο όσο και να τον αντέξει. Ο κ. Τραμπ ξεκίνησε τον πόλεμό του, ασυγχώρητα, χωρίς να προσφέρει μια στρατηγική λογική γι' αυτόν. Παρά τις επιχειρησιακές επιτυχίες και τον ανόητο ισχυρισμό του ότι έχει ήδη αλλάξει το καθεστώς στην Τεχεράνη, δεν έχει ακόμη αποκομίσει κανένα ουσιαστικό κέρδος από τις μάχες. Καθώς το πολιτικό κόστος αυξάνεται, ο κ. Τραμπ θα δεχθεί αυξανόμενη πίεση.
...
Ο κ. Τραμπ πρέπει να συμφωνήσει σε πλήρη κατάπαυση του πυρός και να αναγκάσει το Ισραήλ να την τηρήσει. Οι συνομιλίες για το άνοιγμα του στενού και την απομάκρυνση του Ιράν από το πυρηνικό του πρόγραμμα θα είναι εξαιρετικά δύσκολες. Και οποιαδήποτε τελική συμφωνία θα είναι χειρότερη από ό,τι θα μπορούσε να είχε επιτευχθεί πριν από την έναρξη του πολέμου, επειδή ο κ. Τραμπ έχει άθελά του ενισχύσει το χέρι των σκληροπυρηνικών και έχει καταστήσει σαφές την επιρροή που έχουν πάνω στο στενό. Το αποτέλεσμα είναι ότι προς το παρόν, τουλάχιστον, το πλεονέκτημα βρίσκεται στο Ιράν.
Ο Τραμπ θα μπορούσε φυσικά να επιλέξει την εναλλακτική και να κλιμακώσει τον πόλεμο. Αλλά η προοπτική να γίνει αυτό δεν είναι καλύτερη από την τρέχουσα θέση.
Εν τω μεταξύ, οι σύμμαχοι των ΗΠΑ υποφέρουν από τον πόλεμο που έχουν ξεκινήσει οι ΗΠΑ. Η Αυστραλία βρίσκεται σε ιδιαίτερα κακή θέση. Ενώ παράγει και εξάγει αργό πετρέλαιο, εξαρτάται από τις εισαγωγές πετρελαϊκών προϊόντων από την Ασία. Καθώς αυτά δεν είναι πλέον διαθέσιμα, πρέπει να αγοράζει ντίζελ και βενζίνη από άλλες πηγές, οι οποίες είναι εξαιρετικά ακριβές:
Οι χρόνοι διαμετακόμισης από την ακτή του Κόλπου των ΗΠΑ προς την Αυστραλία εκτείνονται σε 55-60 ημέρες, με το κόστος μεταφοράς να φτάνει περίπου τα 20 δολάρια/βαρέλι, σε σύγκριση με τις τυπικές διαδρομές Ασίας-Ειρηνικού που πριν από την κρίση ήταν 5-6 δολάρια/βαρέλι. Η δυναμική των τιμών των περιφερειακών προϊόντων εξασθένησε για λίγο αυτό το μειονέκτημα: στις 18 Μαρτίου, η βενζίνη και το ντίζελ που παραδόθηκαν από τη Σιγκαπούρη και το Χιούστον συγκλίνουν περίπου στα 161 δολάρια/βαρέλι. Από τις 25 Μαρτίου, τα φορτία της Σιγκαπούρης φαίνονται ξανά πιο ελκυστικά - περίπου 153 δολάρια/βαρέλι έναντι 164 δολαρίων/βαρέλι από το Χιούστον. Αλλά η τιμολόγηση δεν είναι πλέον ο καθοριστικός παράγοντας. Το ζήτημα έχει μετατοπιστεί στη φυσική διαθεσιμότητα. Με τα απούλητα φορτία στην Ασία να σπανίζουν όλο και περισσότερο, οι ΗΠΑ - παρά τις μεγαλύτερες διαδρομές και τα ακριβότερα φορτία - μπορεί να γίνουν η μόνη αξιόπιστη διέξοδος από αυτό το αδιέξοδο των εισαγωγών για την Καμπέρα.
Οι παγκόσμιες προμήθειες αργού πετρελαίου εξακολουθούν να μειώνονται. Οι τιμές της βενζίνης και του ντίζελ στις ΗΠΑ εξακολουθούν να αυξάνονται. Κάποιος αναρωτιέται πόσο καιρό θα χρειαστεί για να απαγορεύσει ο Τραμπ και οι ΗΠΑ όλες τις εξαγωγές πετρελαϊκών προϊόντων. Αυτή θα είναι η στιγμή που η Αυστραλία θα συνειδητοποιήσει την πραγματική αξία της συμμαχίας της με τις ΗΠΑ.
