Ακτιβιστής

Ψήφισμα διαμαρτυρίας για την αμμοληψία στο Φανάρι Επανομής

Ακτιβιστής στις 28.6.26 0

Ο πυρήνας Δήμου Θερμαϊκού της ΕΛΠΙΔΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ - Μαρία Καρυστιανού - Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών, στην δεύτερη συνάντηση των μελών του στην Περαία, το Σάββατο 20 Ιουνίου, εξέδωσε το παρακάτω ψήφισμα για τη σχεδιαζόμενη αμμοληψία από τη θαλάσσια περιοχή του Φαναρίου της Επανομής, μόλις λίγα μέτρα από προστατευόμενες περιοχές Natura 2000, με σκοπό τη χρήση άμμου και αδρανών για την κατασκευή της επέκτασης του 6ου προβλήτα του Λιμένα Θεσσαλονίκης (ΟΛΘ Α.Ε.).

Βρισκόμαστε σε πλήρη στοίχιση με τους ενεργούς πολίτες, τους κατοίκους, τις περιβαλλοντικές οργανώσεις και φυσικά τον Δήμο Θερμαϊκού στον αγώνα για την αποτροπή υλοποίησης της απόφασης του Υπουργείου Περιβάλλοντος, με την οποία προβλέπεται αμμοληψία 4.000.000 κυβικών μέτρων από περιοχές στο Φανάρι της Επανομής.

Στηρίζουμε τους λόγους ακυρότητας που προβάλλει ο Δήμος Θερμαϊκού:

1) η παραβίαση εγκεκριμένων περιβαλλοντικών όρων της ισχύουσας ΑΕΠΟ που περιόριζε ρητά την αμμοληψία σε 1.200.000 κυβικά μέτρα από μία μόνο θαλάσσια περιοχή,

2) η παράλειψη υποβολής νέας Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων παρά την ύπαρξη ουσιαστικών διαφοροποιήσεων από την ισχύουσα Απόφαση Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων (ΑΕΠΟ) και την αναγκαιότητα τεκμηριωμένης διερεύνησης των επιπτώσεων στο περιβάλλον,

3) η μη πλήρωση των νόμιμων προϋποθέσεων έγκρισης ΤΕΠΕΜ,

4) η απουσία αδειοδότησης του δανειοθαλάμου που απαιτείται για την υλοποίηση του έργου και

5) η παραβίαση της Οδηγίας 92/44/ΕΟΚ «για τη διατήρηση των φυσικών οικοτόπων καθώς και της άγριας πανίδας και χλωρίδας» λόγω γειτνίασης της θέσης απόληψης με δύο περιοχές Natura2000 και λιβάδια Ποσειδωνίας.

Τα μέλη, οι φίλοι και οι υποστηρικτές της Ελπίδας για τη Δημοκρατία - Μαρία Καρυστιανού θα είναι παρόντες σε όποια κινητοποίηση απαιτηθεί για την ακύρωση της παράλογης αυτής κυβερνητικής απόφασης.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ακτιβιστής ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΕΛΠΙΔΑ Επανομή Θερμαϊκός Καρυστιανού ΡΟΗ Φωτογραφία

Φωτο από την παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού στην Επανομή

Ακτιβιστής στις 28.6.26 0

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ακτιβιστής ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΕΛΠΙΔΑ Επανομή Θερμαϊκός Καρυστιανού Κινήματα πολιτών Ρεπορτάζ ΡΟΗ

ΕΠΑΝΟΜΗ: Συναυλία - Διαμαρτυρία για αμμοληψία - Μαρία Καρυστιανού (φωτο)

Ακτιβιστής στις 28.6.26 0

του ακτιβιστή

Μια υπέροχη πολιτιστική βραδιά με έντονο ακτιβιστικό πνεύμα και σιωπηρή πολιτική παρουσία είχαμε χθες στην παραλία Επανομής.

Πολύ σημαντικός ο συνδυασμός της συναυλίας - αφιέρωμα στον μεγάλο Μίμη Πλέσσα με την συλλογή υπογραφών για την αποτροπή της αμμοληψίας στο Φανάρι της Επανομής. Οι εκατοντάδες υπογραφές που συγκεντρώθηκαν από την επιτροπή αγώνα αποτελούν κόλαφο για τη βεβιασμένη και αστήρικτη απόφαση του Υπουργείου Περιβάλλοντος και πολύτιμο βοήθημα για τον αγώνα ακύρωσής της από τον Δήμο Θερμαϊκού και τις περιβαλλοντικές οργανώσεις.

Εκπληκτική η μουσική βραδιά με την Μικτή Χορωδία του Πολιτιστικού Συλλόγου Επανομής υπό τη διεύθυνση της Ευτυχίας Βογιατζή, αφιερωμένης στον μεγάλο Μίμη Πλέσσα και στα αγαπημένα μουσικά διαμάντια του, με τις μοναδικές ερμηνείες της καταπληκτικής Εύης Σιαμαντά και του Μανώλη Χατζημανώλη. Ίσως η καλύτερη συναυλία του καλοκαιριού. Συγχαρητήρια αξίζουν στον Πολιτιστικό Σύλλογο Επανομής που επιμελήθηκε την εκδήλωση.

Μια σημαντική πολιτική στήριξη εξασφάλισε ο αγώνας για την Προστασία του Ακρωτηρίου της Επανομής από την επικεφαλής της ΕΛΠΙΔΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Μαρία Καρυστιανού, η οποία παραβρέθηκε στην εκδήλωση, ήρθε με αγροτικό αυτοκίνητο, την παρακολούθησε ως το τέλος (σπάνιο για πολιτικούς που δίνουν το παρόν απλά για το θεαθήναι και αποχωρούν μόλις πέσουν τα φώτα), υπόγραψε την διαμαρτυρία, δέχτηκε την αγάπη από πλήθος παρισταμένων και αποχώρησε με τις καλύτερες εντυπώσεις.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

ΑΠΟΨΕΙΣ ΕΛΠΙΔΑ Καρυστιανού Κινήματα πολιτών Πολιτική άποψη ΡΗ

ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ για τις αποχωρήσεις: «Το Σύστημα ξέρει καλά το παιχνίδι· εμείς ήμασταν άπειροι σε αυτό. Πλέον, όμως, ξέρουμε τι εστί διαπλοκή και εκ των έσω»

Ακτιβιστής στις 27.6.26 1

Η Μαρία Καρυστιανού με παρρησία, εντιμότητα, καθαρότητα και ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ παίρνει θέση για το ζήτημα των αποχωρήσεων των μελών της ΕΛΠΙΔΑΣ που προέκυψε τα τελευταία 24ωρα.

«Δεν όρισα ανθρώπους «δικούς μου», γιατί το κίνημα αυτό οφείλει να λειτουργεί πραγματικά ελεύθερα.

Και έπειτα ήρθε η αποκάλυψη: έμαθα για αρχηγιλίκια, αγορές υποψηφιοτήτων και υπόγειο σχηματισμό ψηφοδελτίων…Για εκδιωγμούς πολιτών λόγω διαφορετικής ιδεολογίας, μέχρι και για εκβιασμούς… ακόμα και προς εμένα. Ευτυχώς, όλα αυτά από λίγους και δόλιους που πήγαν να πιάσουν στασίδι.»

Προαναγγέλλει την αναδιοργάνωση και την κάθαρση του κόμματος, τονίζοντας ότι το κίνημα θα απομακρύνει τα διαπλεκόμενα πρόσωπα, επιδιώκοντας τη συνέχιση του αρχικού οράματος για την Ελλάδα.

Η χώρα χρειάζεται ΚΑΘΑΡΣΗ.
Η χώρα χρειάζεται ΕΛΠΙΔΑ.
Ο αγώνας είναι ένας: ή «ΕΜΕΙΣ» ή «Αυτοί».
Και είναι πραγματικά η τελευταία μας ΕΥΚΑΙΡΙΑ.

Όταν αποφασίσαμε να φτιάξουμε την ΕΛΠΙΔΑ, είχαμε και έχουμε ένα και μοναδικό όραμα: μια ελεύθερη, όρθια Ελλάδα, μακριά από τη διαφθορά και την ατιμωρησία.
Μου είπαν: «Μην ασχοληθείς Μαρία με την πολιτική, είναι βρώμικη και ανήθικη· αγοράζει ψυχές και συνειδήσεις». Όμως δεν με… pic.twitter.com/nG12TJeeXB
— Maria Karystianou (@mkaristianou) June 27, 2026

Η ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού:

«Όταν αποφασίσαμε να φτιάξουμε την ΕΛΠΙΔΑ, είχαμε και έχουμε ένα και μοναδικό όραμα: μια ελεύθερη, όρθια Ελλάδα, μακριά από τη διαφθορά και την ατιμωρησία.
Μου είπαν: «Μην ασχοληθείς Μαρία με την πολιτική, είναι βρώμικη και ανήθικη· αγοράζει ψυχές και συνειδήσεις». Όμως δεν με ένοιαζε. Τους έλεγα ότι, αφού δεν θα άλλαζα εγώ ΠΟΤΕ, αυτό έφτανε. Και δίπλα μου ήρθαν πολλοί καλοθελητές. Να βοηθήσουν… αγνά, έλεγαν, και έμπαιναν στις ομάδες μας. Δήθεν μας οδηγούσε το ίδιο όραμα: η πατρίδα και τα παιδιά μας, το μέλλον της χώρας μας!

Εμπιστεύτηκα και εμπιστεύομαι την αγάπη του κόσμου, γιατί είδα στα μάτια τους τον ίδιο πόνο, την ίδια καθαρότητα και την ίδια αγωνία με μένα. Γίναμε «οικογένεια». Και πίστεψα —και πιστεύω— στη δύναμη των ανθρώπων! Όχι των διαπλεκόμενων. Όχι αυτών που ικανοποιούνται με την απλή διαμαρτυρία… Όχι των «επώνυμων» με κάθε κόστος… Πίστεψα στους φωτεινούς ανθρώπους, σε αυτούς που σιχάθηκαν τη διαπλοκή και δεν χαρίζουν εν λευκώ τη ζωή και το μέλλον τους στους «άριστους».

Και είπα: «Μέχρι την εκλογή οργάνων αυτοοργανωθείτε! Όπως ταιριάζει καλύτερα σε κάθε περιοχή. Αλλά δουλέψτε με ήθος, σεβασμό στον διπλανό σας και ενωτικά. Αγκαλιάστε τους πολίτες. Πιστεύω σε εσάς». Δεν έβαλα «κομματικούς» κανόνες, γιατί πίστεψα ότι δεν πρέπει να περιορίζεται η δημιουργία… Δεν όρισα ανθρώπους «δικούς μου», γιατί το κίνημα αυτό οφείλει να λειτουργεί πραγματικά ελεύθερα. Και εμπιστεύτηκα ανθρώπους που δάκρυζαν όταν μου μιλούσαν για ιδανικά…

Και έπειτα ήρθε η αποκάλυψη: έμαθα για αρχηγιλίκια, αγορές υποψηφιοτήτων και υπόγειο σχηματισμό ψηφοδελτίων…
Για εκδιωγμούς πολιτών λόγω διαφορετικής ιδεολογίας, μέχρι και για εκβιασμούς… ακόμα και προς εμένα. Ευτυχώς, όλα αυτά από λίγους και δόλιους που πήγαν να πιάσουν στασίδι.

Πόσο κρίμα για την ΕΛΠΙΔΑ να προσπαθούν να τη χειραγωγήσουν, να τη μετατρέψουν σε Σύστημα και να τη λιώσουν. «Διαίρει και βασίλευε»… Η μεγάλη κατάρα! Και βέβαια χρήσιμα μέσα τους η συκοφαντία, η λάσπη, οι κατηγορίες και η διαστρέβλωση με στόχο να σπείρουν διχόνοιες ανάμεσά μας. Διχόνοια ανάμεσα σε ανθρώπους με τον ίδιο πόνο· σε εμάς που δουλεύουμε νυχθημερόν για την επιβίωση, που πληρώνουμε αυτόν που πιάστηκε με την γίδα στην πλάτη, που χάσαμε την πατρίδα μας και ξενιτεύουμε τα παιδιά μας για ένα καλύτερο μέλλον μακριά από τη γη που γεννήθηκαν … αν προλάβουν και δεν τα δολοφονήσουν.

Όλα αυτά που μπόρεσαν να μας ενώσουν παραμερίστηκαν, και ο διχασμός μπήκε μπροστά ως δήθεν ιδεολογικός πόλεμος. Να μαλώνουμε για ιδέες, θεωρίες και πως θα «ονομάσουμε» καλύτερα μια κατάσταση . Καλύτερα να διαμαρτυρόμαστε, παρά να ενωθούμε για τις λύσεις… Μια ζωή τα ίδια…

Το Σύστημα ξέρει καλά το παιχνίδι· εμείς ήμασταν άπειροι σε αυτό. Πλέον, όμως, ξέρουμε τι εστί διαπλοκή και εκ των έσω.
Η ΕΛΠΙΔΑ, λοιπόν, αλλάζει μορφή. «Καθαρίζει» και συνεχίζει. Δεν θα σταματήσουμε. Δεν θα μας νικήσουν. Είμαστε πολύ περισσότεροι!
Δεν άλλαξε μέσα μου ούτε μια φράση από όσα έλεγα και πίστευα εδώ και 3,5 χρόνια.

Η χώρα χρειάζεται ΚΑΘΑΡΣΗ.
Η χώρα χρειάζεται ΕΛΠΙΔΑ.
Ο αγώνας είναι ένας: ή «ΕΜΕΙΣ» ή «Αυτοί».
Και είναι πραγματικά η τελευταία μας ΕΥΚΑΙΡΙΑ.

Συνεχίζουμε δυνατά! Μακριά από ατζέντες και βολέματα. Μακριά από όσους δεν μπόρεσαν να μετατρέψουν το «ΕΓΩ» σε «ΕΜΕΙΣ».
Δεν αναζητάμε «επώνυμους», αλλά ανθρώπους με καθαρότητα νου και ψυχής!
Η δέσμευση παραμένει η ίδια και τη φωνάζουμε πιο δυνατά: Η ΕΛΠΙΔΑ βρίσκεται δίπλα σε όποιον νιώθει χρέος του να σταθεί πλάι στην πατρίδα του, τώρα που τον χρειάζεται περισσότερο από ποτέ!»

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι Bloggers σχολιάζουν ΡΟΗ ΥΓΕΙΑ massage wellness

Ένας κλάδος σε αναμονή: Ποιος θα πληρώσει το κόστος της αβεβαιότητας;

Ακτιβιστής στις 27.6.26 0

Ένας ολόκληρος επαγγελματικός κλαδος βρέθηκε ξαφνικά να αναρωτιέται ποια θα είναι η θέση του την επόμενη ημέρα.

Επαγγελματίες που για χρόνια λειτούργησαν νόμιμα, επένδυσαν, εκπαιδεύτηκαν, φορολογήθηκαν και συνέβαλαν στην οικονομία της χώρας, βρίσκονται σήμερα αντιμέτωποι με ένα νέο τοπίο που δημιουργεί ερωτήματα, προβληματισμό και αβεβαιότητα.

Αφορμή αποτέλεσε ο Νόμος 5297/2026 (ΦΕΚ Α’ 64/28.04.2026), ο οποίος προκάλεσε έντονες συζητήσεις στον χώρο της μάλαξης και της ευεξίας, ανοίγοντας ένα ζήτημα που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια ενός μόνο επαγγέλματος.

Γιατί το θέμα δεν αφορά μόνο τη μάλαξη. Αφορά τις υπηρεσίες ευεξίας. Αφορά χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Αφορά εργαζόμενους. Αφορά εκπαιδευτικές δομές. Αφορά επενδύσεις που πραγματοποιήθηκαν με βάση ένα συγκεκριμένο πλαίσιο λειτουργίας. Και τελικά αφορά την ίδια την οικονομία.

Για χρόνια, χιλιάδες επαγγελματίες δραστηριοποιήθηκαν νόμιμα στον χώρο της ευεξίας. Δημιούργησαν επιχειρήσεις, μίσθωσαν επαγγελματικούς χώρους, επένδυσαν σε εξοπλισμό, απασχόλησαν προσωπικό και ανέλαβαν οικονομικές υποχρεώσεις με βάση ένα πλαίσιο που θεωρούσαν σταθερό.

Δεν πρόκειται για έναν χώρο που λειτούργησε στο περιθώριο.

Πρόκειται για έναν χώρο που φορολογήθηκε, ασφαλίστηκε και συμμετείχε ενεργά στην οικονομική ζωή της χώρας.

Παράλληλα, χιλιάδες επαγγελματίες επένδυσαν στην εκπαίδευσή τους. Σπούδασαν σε ιδιωτικές σχολές, ευρωπαϊκά εκπαιδευτικά ιδρύματα και διεθνείς οργανισμούς κατάρτισης. Εκπαιδεύτηκαν σε ειδικότητες όπως Spa Therapy, Massage Therapy, Wellness Therapy και Holistic Therapy, επαγγελματικά πεδία που αναγνωρίζονται διεθνώς και αποτελούν αναπόσπαστο μέρος μιας συνεχώς αναπτυσσόμενης παγκόσμιας αγοράς.

Και εδώ γεννάται ένα εύλογο ερώτημα.

Πώς είναι δυνατόν μια χώρα που επενδύει στρατηγικά στον τουρισμό ευεξίας, που προβάλλει διεθνώς τα spa και τις υπηρεσίες wellness ως μέρος του τουριστικού της προϊόντος, να μην έχει ακόμη διαμορφώσει ένα απολύτως σαφές πλαίσιο για τους επαγγελματίες που δραστηριοποιούνται σε αυτόν τον χώρο;

Ακόμη μεγαλύτερο προβληματισμό προκαλεί η αίσθηση που έχει δημιουργηθεί σε πολλούς επαγγελματίες ότι διαμορφώνονται διαφορετικές συνθήκες μεταξύ των μεγάλων τουριστικών μονάδων και των ανεξάρτητων μικρομεσαίων επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στην ευεξία.

Οι μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες αποτελούν αναμφίβολα σημαντικό πυλώνα της ελληνικής οικονομίας.

Το ίδιο όμως συμβαίνει και με τις χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις που λειτουργούν σε κάθε πόλη της χώρας, στηρίζουν οικογένειες, δημιουργούν θέσεις εργασίας και συμβάλλουν καθημερινά στην τοπική οικονομία.

Υπάρχει όμως και μία ακόμη παράμετρος που αξίζει να συζητηθεί.

Η φυσικοθεραπεία αποτελεί έναν σημαντικό επιστημονικό κλάδο του χώρου της υγείας, με ξεκάθαρο θεραπευτικό ρόλο και συγκεκριμένο θεσμικό πλαίσιο.

Η αισθητική αποτελεί επίσης έναν διακριτό επαγγελματικό χώρο με τη δική της εκπαίδευση και εξειδίκευση.

Ο σεβασμός προς αυτούς τους κλάδους είναι αυτονόητος.

Το ίδιο όμως θα πρέπει να ισχύει και για τον χώρο της ευεξίας, ο οποίος διεθνώς αναπτύσσεται ως ένα ξεχωριστό επαγγελματικό πεδίο, με δικές του υπηρεσίες, δικές του εκπαιδεύσεις και δική του επαγγελματική ταυτότητα.

Η συζήτηση δεν θα πρέπει να αφορά την αντιπαράθεση μεταξύ επαγγελμάτων.

Θα πρέπει να αφορά τη σαφή οριοθέτηση των ρόλων τους.

Ο τομέας της υγείας είναι ένας χώρος.

Ο τομέας της ευεξίας είναι ένας άλλος.

Και οι δύο αξίζουν σαφείς κανόνες, ξεκάθαρα όρια και ένα θεσμικό πλαίσιο που να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες της κοινωνίας και της αγοράς.

Γιατί η αναγνώριση ενός επαγγελματικού πεδίου δεν αφαιρεί αξία από κάποιο άλλο.

Αντίθετα, προστατεύει τον πολίτη, ενισχύει τη διαφάνεια και επιτρέπει σε κάθε επάγγελμα να εξελίσσεται μέσα στο αντικείμενο για το οποίο εκπαιδεύτηκε και δημιουργήθηκε.

Υπάρχει όμως και μια διάσταση που συχνά παραβλέπεται.

Η οικονομική.

Για χρόνια, χιλιάδες επιχειρήσεις του χώρου απέδιδαν φόρους, ΦΠΑ, ασφαλιστικές εισφορές και πλήθος άλλων υποχρεώσεων προς το Δημόσιο. Στήριζαν ιδιοκτήτες ακινήτων μέσω επαγγελματικών μισθώσεων, συνεργάζονταν με προμηθευτές, αγόραζαν εξοπλισμό και δημιουργούσαν οικονομική δραστηριότητα.

Εάν ένας ολόκληρος επαγγελματικός χώρος οδηγηθεί σε συρρίκνωση, οι συνέπειες δεν θα περιοριστούν μόνο στους ανθρώπους που δραστηριοποιούνται σε αυτόν.

Θα επηρεάσουν την αγορά εργασίας.

Θα επηρεάσουν τις τοπικές οικονομίες.

Θα επηρεάσουν επιχειρήσεις που εξαρτώνται άμεσα ή έμμεσα από τη λειτουργία του.

Και είναι εύλογο να τεθεί το ερώτημα κατά πόσο θα μπορούσαν να επηρεαστούν και τα δημόσια έσοδα που προκύπτουν από αυτή τη δραστηριότητα.

Ίσως τελικά το μεγαλύτερο ερώτημα που ανέδειξε το νέο ΦΕΚ να μην αφορά μόνο τη μάλαξη.

Αφορά το κατά πόσο μια Πολιτεία μπορεί να αφήνει σε καθεστώς αβεβαιότητας έναν χώρο που λειτουργεί, εκπαιδεύεται, επενδύει και αναπτύσσεται επί δεκαετίες.

Κανείς δεν αμφισβητεί την ανάγκη ύπαρξης κανόνων.

Κανείς δεν αμφισβητεί τη σημασία της προστασίας του πολίτη.

Αυτό που ζητείται είναι ένας ουσιαστικός διάλογος και μια ξεκάθαρη θεσμική λύση που θα λαμβάνει υπόψη όχι μόνο τις διατάξεις ενός νόμου, αλλά και τις πραγματικές συνέπειες που μπορεί να έχει στην αγορά, στην εργασία και στην οικονομία.

Γιατί πίσω από τους νόμους και τα ΦΕΚ δεν υπάρχουν μόνο διατάξεις.

Υπάρχουν άνθρωποι.

Υπάρχουν επαγγελματίες.

Υπάρχουν οικογένειες.

Υπάρχουν επιχειρήσεις.

Υπάρχουν χρόνια προσπάθειας, εκπαίδευσης, επενδύσεων και δημιουργίας.

Και αυτές οι φωνές αξίζουν να ακουστούν.

Όχι γιατί ζητούν προνόμια.

Όχι γιατί ζητούν ειδική μεταχείριση.

Αλλά γιατί ζητούν το αυτονόητο.

Σαφείς κανόνες.

Θεσμική ασφάλεια.

Ίση αντιμετώπιση.

Και πάνω απ’ όλα, σεβασμό.

Σεβασμό για έναν χώρο που εδώ και χρόνια προσφέρει υπηρεσίες, δημιουργεί θέσεις εργασίας, επενδύει στην εκπαίδευση και συμβάλλει στην οικονομική δραστηριότητα της χώρας.

Σεβασμό για τους επαγγελματίες που επέλεξαν να εκπαιδευτούν, να εξελιχθούν και να δραστηριοποιηθούν νόμιμα σε έναν τομέα που αναπτύσσεται διεθνώς και αποτελεί σημαντικό κομμάτι της σύγχρονης βιομηχανίας ευεξίας.

Σεβασμό για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που στήριξαν την τοπική οικονομία, κατέβαλαν φόρους, ασφαλιστικές εισφορές, ενοίκια και επένδυσαν με συνέπεια σε έναν χώρο που μέχρι σήμερα αποτελούσε μέρος της παραγωγικής δραστηριότητας της χώρας.

Και σεβασμό για την ανάγκη να υπάρξει ένα ξεκάθαρο θεσμικό πλαίσιο που θα επιτρέπει σε κάθε επαγγελματικό χώρο, στην υγεία, στην αισθητική και στην ευεξία, να λειτουργεί με σαφήνεια, διακριτούς ρόλους και αμοιβαία αναγνώριση.

Γιατί η λύση δεν βρίσκεται στην αντιπαράθεση μεταξύ επαγγελμάτων.

Βρίσκεται στη θεσμική σαφήνεια.

Στον ουσιαστικό διάλογο.

Και στον αμοιβαίο σεβασμό όλων των επαγγελματικών χώρων που προσφέρουν, εργάζονται και συμβάλλουν καθημερινά στην κοινωνία και στην οικονομία.

πηγή

22.6.2026
Μαρία Κύρου

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Άμεση Δημοκρατία ΑΠΟΨΕΙΣ Αρθρογραφία ΕΛΠΙΔΑ Καρυστιανού Κινήματα πολιτών Οι Bloggers σχολιάζουν Πολιτική άποψη ΡΟΗ

Η Ελπίδα, η Βάση και ο Πειρασμός της Εξουσίας

Ακτιβιστής στις 26.6.26 0

Η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» δεν γεννήθηκε μέσα σε ένα συνηθισμένο πολιτικό κενό. Δεν εμφανίστηκε ως ακόμη ένα κόμμα που προσπαθεί να βρει χώρο ανάμεσα σε φθαρμένα σχήματα, παλιές ταμπέλες και εκλογικούς μηχανισμούς. Γεννήθηκε από μια πληγή. Από την τραγωδία των Τεμπών. Από την απαίτηση για αλήθεια. Από την κοινωνική οργή απέναντι στην ατιμωρησία. Από την ανάγκη ενός μεγάλου τμήματος της κοινωνίας να πιστέψει ότι η πολιτική μπορεί ακόμη να σημαίνει δικαιοσύνη, ευθύνη και αξιοπρέπεια.

Στο πρόσωπο της Μαρίας Καρυστιανού συμπυκνώθηκε ένα σπάνιο πολιτικό και ηθικό κεφάλαιο. Δεν πρόκειται για επαγγελματία πολιτικό. Η δημόσια δύναμή της δεν προήλθε από κομματικά γραφεία, από μηχανισμούς, από οικογενειακές δυναστείες ή από επικοινωνιακή κατασκευή. Προήλθε από έναν αγώνα που πολλοί άνθρωποι αναγνώρισαν ως δίκαιο, καθαρό και αναγκαίο.

Αυτό ακριβώς κάνει την παρούσα στιγμή τόσο κρίσιμη.

Διότι όταν ένα κίνημα γεννιέται με την υπόσχεση ότι θα επιστρέψει την πολιτική στους πολίτες, δεν κρίνεται μόνο από τα λόγια του. Κρίνεται κυρίως από τον τρόπο που οργανώνεται. Από το πώς παίρνει αποφάσεις. Από το αν ακούει τα μέλη του. Από το αν φοβάται ή εμπιστεύεται τη βάση του. Από το αν μοιράζει την ευθύνη ή τη συγκεντρώνει. Από το αν παράγει θεσμούς ή αυλές.

Και εδώ βρίσκεται το πρώτο μεγάλο τεστ της «Ελπίδας».

⸻

Η υπόσχεση: ένα Κίνημα Πολιτών, όχι ένας ακόμη μηχανισμός

Η ιδρυτική διακήρυξη της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία – Μαρία Καρυστιανού / Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών» περιγράφει ένα εγχείρημα που γεννήθηκε μέσα από την κοινωνία. Μιλά για απλούς πολίτες, για διαφάνεια, για κράτος δικαίου, για αξιοπρέπεια, για δικαιοσύνη, για συμμετοχή, για μια πολιτική που δεν θα υπηρετεί τους λίγους αλλά το κοινό καλό.

Η επίσημη ιστοσελίδα της κίνησης μιλά επίσης για ενεργή συμμετοχή, για υποβολή προτάσεων, για τοπικές ομάδες, για μέλη που δεν θα είναι απλοί θεατές αλλά συμμέτοχοι στη διαμόρφωση μιας νέας πολιτικής κατεύθυνσης.

Αυτή είναι η δημόσια υπόσχεση.

Όμως κάθε υπόσχεση αυτού του είδους έχει ένα σκληρό πρακτικό ερώτημα: πώς ακριβώς γίνεται πράξη;

Η δημοκρατία δεν γεννιέται επειδή αναφέρεται σε μια διακήρυξη. Δεν υπάρχει επειδή υπάρχει ως λέξη σε μια ομιλία. Δεν κατοχυρώνεται επειδή ένα κίνημα δηλώνει ότι ανήκει στους πολίτες. Η δημοκρατία υπάρχει μόνο όταν ο πολίτης διαθέτει πραγματικό δικαίωμα συμμετοχής, πρότασης, ελέγχου, ψήφου, λογοδοσίας και παρέμβασης.

Αν αυτά δεν υπάρχουν, τότε η «βάση» γίνεται διακοσμητική λέξη.

⸻

Η αποχώρηση Κοκοτσάκη ως σύμπτωμα βαθύτερης κρίσης

Η ανοιχτή επιστολή αποχώρησης του Βασίλη Κοκοτσάκη δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ένα απλό προσωπικό επεισόδιο. Ούτε πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως αφορμή για εύκολη ανθρωποφαγία ή εσωτερικό κανιβαλισμό. Η αξία της βρίσκεται αλλού: φέρνει στην επιφάνεια ένα πρόβλημα που συναντάται σχεδόν σε κάθε νέα πολιτική προσπάθεια με κινηματικό χαρακτήρα.

Σύμφωνα με όσα καταγγέλλει, υπήρξαν σοβαρές οργανωτικές ελλείψεις, προτάσεις που δεν συζητήθηκαν ουσιαστικά, απουσία θεσμικού πλαισίου, ασάφεια για τις τοπικές ομάδες, έλλειψη συλλογικών διαδικασιών και συγκέντρωση αποφάσεων σε περιορισμένο αριθμό προσώπων.

Αυτά είναι βαριά πολιτικά σημεία. Δεν πρέπει να αντιμετωπιστούν ούτε με θυμό ούτε με σιωπή. Πρέπει να εξεταστούν.

Όχι για να διαλυθεί η «Ελπίδα», αλλά για να σωθεί από τον μεγαλύτερο κίνδυνο που απειλεί κάθε κίνημα πολιτών: να γίνει τελικά αυτό που γεννήθηκε για να πολεμήσει.

Η πιο κρίσιμη φράση που αναδύεται από αυτή την κρίση είναι απλή: ένα κίνημα που γεννήθηκε από την απαίτηση των πολιτών για δημοκρατία δεν μπορεί να αρνείται την εφαρμογή της δημοκρατίας στο εσωτερικό του.

Αν το κάνει, τότε το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό. Είναι υπαρξιακό.

⸻

Το παράδοξο των νέων κινημάτων: γεννιούνται από κάτω, οργανώνονται από πάνω

Η πολιτική ιστορία είναι γεμάτη από κινήματα που ξεκίνησαν από αυθεντική κοινωνική ανάγκη και στη συνέχεια παγιδεύτηκαν σε κλειστούς κύκλους. Στην αρχή υπάρχει ενθουσιασμός, αυθορμητισμός, εμπιστοσύνη, εθελοντισμός, θυσία χρόνου και προσωπικής ενέργειας. Οι άνθρωποι εμφανίζονται επειδή πιστεύουν. Δεν ζητούν αξιώματα. Δεν κυνηγούν καρέκλες. Δεν θέλουν μερίδιο εξουσίας για τον εαυτό τους. Θέλουν να βοηθήσουν.

Αλλά ακριβώς εκεί γεννιέται το πρώτο οργανωτικό κενό.

Όταν δεν υπάρχουν κανόνες, όταν δεν υπάρχουν σαφείς αρμοδιότητες, όταν δεν υπάρχει δημόσιο οργανωτικό σχέδιο, όταν δεν είναι γνωστό ποιος αποφασίζει και με ποια νομιμοποίηση, τότε το κενό δεν μένει άδειο. Το γεμίζουν οι πιο κοντινοί στο κέντρο. Οι πιο διαθέσιμοι. Οι πιο δικτυωμένοι. Οι πιο ικανοί να επηρεάζουν την πρόσβαση στην ηγεσία.

Έτσι σχηματίζεται αυτό που στην πολιτική γλώσσα ονομάζεται «αυλή».

Η αυλή δεν χρειάζεται πάντα τίτλους. Δεν χρειάζεται εκλογή. Δεν χρειάζεται καταστατική πρόβλεψη. Αρκεί να έχει πρόσβαση. Αρκεί να μπορεί να φιλτράρει πληροφορίες, να ελέγχει ροές, να καθυστερεί απαντήσεις, να απομονώνει φωνές, να διαμορφώνει εντυπώσεις, να λέει ποιος είναι «χρήσιμος» και ποιος «προβληματικός».

Αυτός είναι ο πιο ύπουλος μηχανισμός εξουσίας: δεν εμφανίζεται ως εξουσία. Εμφανίζεται ως «συντονισμός».

⸻

Το σκληρό ερώτημα προς τη Μαρία Καρυστιανού

Η Μαρία Καρυστιανού βρίσκεται σήμερα μπροστά σε ένα ερώτημα που δεν μπορεί να αποφύγει.

Γνωρίζει τι συμβαίνει πραγματικά στο εσωτερικό του εγχειρήματος; Έχει πλήρη εικόνα για το πώς αισθάνονται οι τοπικές ομάδες, τα μέλη, οι άνθρωποι που προσφέρθηκαν να βοηθήσουν; Γνωρίζει ποιες προτάσεις κατατέθηκαν και ποιες δεν απαντήθηκαν; Γνωρίζει αν γύρω της έχει δημιουργηθεί ένας κύκλος που προστατεύει το κέντρο, αλλά ταυτόχρονα απομακρύνει τη βάση;

Και αν το γνωρίζει, έχει αντιληφθεί πόσο σοβαρή είναι η κατάσταση;

Αυτές οι ερωτήσεις δεν τίθενται ως επίθεση. Το αντίθετο. Τίθενται ακριβώς επειδή η δημόσια παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού έχει ακόμη τη δύναμη να λειτουργήσει διορθωτικά. Αν το εγχείρημα έχει πάρει λάθος οργανωτική κατεύθυνση, εκείνη είναι η μόνη που μπορεί να κάνει μια μεγάλη κίνηση επαναφοράς.

Όμως αυτή η κίνηση δεν μπορεί να είναι επικοινωνιακή. Δεν αρκεί μια δήλωση ενότητας. Δεν αρκεί μια γενική αναφορά στη συμμετοχή. Δεν αρκεί ένα κάλεσμα εγγραφών.

Χρειάζεται μεταφορά πραγματικής δύναμης προς τα μέλη.

Η Μαρία Καρυστιανού έχει ήδη αποδείξει ότι μπορεί να εμπνεύσει. Το δύσκολο τώρα είναι να αποδείξει ότι μπορεί να αυτοπεριορίσει την προσωπική πολιτική ισχύ της υπέρ μιας συλλογικής δημοκρατικής αρχιτεκτονικής. Αυτό είναι το πραγματικό τεστ ηγεσίας. Όχι να συγκεντρώνεις εμπιστοσύνη, αλλά να τη μετατρέπεις σε θεσμούς που δεν εξαρτώνται μόνο από εσένα.

⸻

Γιατί οι κλειστοί κύκλοι φοβούνται το απλό μέλος

Σε κάθε συγκεντρωτική δομή υπάρχει ένας κρυφός φόβος: ο απλός άνθρωπος.

Όχι επειδή το απλό μέλος είναι εχθρός. Αλλά επειδή είναι απρόβλεπτο. Μπορεί να ρωτήσει. Μπορεί να ζητήσει πρακτικά. Μπορεί να απαιτήσει εξηγήσεις. Μπορεί να ζητήσει ψηφοφορία. Μπορεί να θυμίσει στην ηγεσία τις αρχικές της δεσμεύσεις. Μπορεί να συνδεθεί με άλλα μέλη και να μετατρέψει την παθητική δυσαρέσκεια σε οργανωμένη δημοκρατική απαίτηση.

Αυτό φοβούνται οι μηχανισμοί: όχι τη διάλυση, αλλά τη λογοδοσία.

Γι’ αυτό πολλές φορές η συμμετοχή υμνείται ρητορικά αλλά περιορίζεται πρακτικά. Τα μέλη καλούνται να εγγραφούν, να χειροκροτήσουν, να στηρίξουν, να μοιράσουν υλικό, να υπερασπιστούν δημόσια την κίνηση. Όταν όμως ζητούν ουσιαστική συμμετοχή στη διαμόρφωση αποφάσεων, τότε αρχίζουν οι καθυστερήσεις, οι σιωπές, οι αοριστίες και οι παραπομπές στο μέλλον.

Αυτή είναι η παθολογία που διαλύει τα κινήματα από μέσα.

Δεν τα διαλύουν πάντα οι αντίπαλοι. Συχνά τα διαλύει η αδυναμία τους να εμπιστευτούν τους δικούς τους ανθρώπους.

⸻

Το «σιδερένιο» πρόβλημα της οργάνωσης

Ο Robert Michels είχε περιγράψει ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα τη γνωστή «σιδερένια νομοτέλεια της ολιγαρχίας»: όσο μια οργάνωση μεγαλώνει, τόσο τείνει να παράγει γραφειοκρατία, ειδικούς, κέντρα πληροφόρησης και μικρές ηγετικές ομάδες που αποκτούν πραγματικό έλεγχο πάνω στο σώμα των μελών.

Η θεωρία αυτή δεν σημαίνει ότι κάθε δημοκρατική προσπάθεια είναι καταδικασμένη. Σημαίνει όμως ότι καμία δημοκρατική προσπάθεια δεν επιβιώνει μόνο με καλές προθέσεις.

Η ολιγαρχία δεν αρχίζει πάντα με κακή πρόθεση. Συχνά αρχίζει με πρακτικές δικαιολογίες: «πρέπει να τρέξουμε», «δεν υπάρχει χρόνος», «η βάση δεν είναι ακόμη έτοιμη», «θα τα συζητήσουμε αργότερα», «τώρα προέχει η μάχη», «δεν πρέπει να βγουν διαφωνίες προς τα έξω».

Και έτσι, βήμα βήμα, το προσωρινό γίνεται μόνιμο. Η εξαίρεση γίνεται μέθοδος. Η σιωπή γίνεται κανόνας. Η ηγετική ευκολία γίνεται οργανωτική κουλτούρα.

Αυτός είναι ο λόγος που κάθε κίνημα πολιτών χρειάζεται από την πρώτη ημέρα θεσμούς. Όχι όταν μεγαλώσει. Όχι όταν μπει στη Βουλή. Όχι όταν πλησιάσουν εκλογές. Από την αρχή.

Γιατί μετά είναι αργά. Όταν οι άτυπες εξουσίες εδραιωθούν, πολύ δύσκολα παραχωρούν χώρο.

⸻

Η Κρήτη ως θετικό παράδειγμα: δύναμη μέσω ελευθερίας

Μέσα σε αυτή τη δύσκολη εικόνα υπάρχει ένα σημείο που αξίζει ιδιαίτερη προσοχή: η Κρήτη.

Σύμφωνα με την εμπειρία που αναδεικνύεται από ανθρώπους που παρακολούθησαν την οργανωτική ανάπτυξη της κίνησης, η Κρήτη φαίνεται να εξελίχθηκε σε μία από τις πιο δυναμικές τοπικές ενότητες όχι επειδή ελέγχθηκε ασφυκτικά από πάνω, αλλά επειδή της δόθηκε χώρος. Επειδή άνθρωποι αφέθηκαν να οργανωθούν. Επειδή η τοπική κοινότητα δεν αντιμετωπίστηκε ως εκτελεστικό παράρτημα, αλλά ως ζωντανός πυρήνας.

Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι μάθημα.

Μια πραγματική βάση δεν χτίζεται με εντολές. Χτίζεται με εμπιστοσύνη, ευθύνη και καθαρούς κανόνες. Όταν οι άνθρωποι αισθάνονται ότι έχουν πραγματικό χώρο, αναλαμβάνουν ευθύνη. Όταν νιώθουν ότι απλώς χρησιμοποιούνται ως αριθμός, αποσύρονται. Όταν βλέπουν ότι η γνώμη τους καταγράφεται αλλά δεν μετρά, χάνουν την πίστη τους. Όταν όμως τους δίνεται η δυνατότητα να δημιουργήσουν, τότε η ενέργεια πολλαπλασιάζεται.

Η Κρήτη μπορεί να γίνει εργαστήριο. Όχι εξαίρεση.

Αν εκεί λειτούργησε ένα πιο ελεύθερο μοντέλο, τότε αυτό πρέπει να μελετηθεί, να καταγραφεί και να επεκταθεί. Ποιες διαδικασίες βοήθησαν; Πώς οργανώθηκαν οι άνθρωποι; Πώς επικοινώνησαν; Πώς μοιράστηκαν ευθύνες; Πώς απέφυγαν τον ασφυκτικό έλεγχο; Πώς δημιουργήθηκε εμπιστοσύνη;

Αυτές είναι οι ερωτήσεις που πρέπει να απασχολήσουν κάθε σοβαρή οργανωτική συζήτηση.

⸻

Η βάση δεν πρέπει να περιμένει άδεια για να υπάρξει

Το άρθρο αυτό δεν απευθύνεται μόνο στη Μαρία Καρυστιανού. Απευθύνεται εξίσου στα μέλη και στους φίλους της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία».

Αν οι πολίτες περιμένουν παθητικά να τους δοθεί δημοκρατία από πάνω, τότε έχουν ήδη αποδεχθεί το παλιό μοντέλο. Η δημοκρατία δεν χαρίζεται. Απαιτείται, οργανώνεται, κατοχυρώνεται και ασκείται.

Τα μέλη της «Ελπίδας» δεν πρέπει να αρκεστούν στον ρόλο του υποστηρικτή. Αν το κίνημα ανήκει πραγματικά στους πολίτες, τότε οι πολίτες οφείλουν να ζητήσουν θεσμικά κατοχυρωμένο ρόλο.Να ζητήσουν γενικές συνελεύσεις.
Να ζητήσουν δημόσιο οργανωτικό σχέδιο.
Να ζητήσουν συμμετοχή στη διαμόρφωση του καταστατικού.
Να ζητήσουν δικαίωμα πρότασης.
Να ζητήσουν δικαίωμα ψήφου.
Να ζητήσουν εκλεγμένους και ανακλητούς συντονιστές.
Να ζητήσουν πρακτικά αποφάσεων.
Να ζητήσουν διαφανές μητρώο προτάσεων.
Να ζητήσουν σαφείς αρμοδιότητες για τις τοπικές ομάδες.
Να ζητήσουν κανόνες σύγκρουσης συμφερόντων.
Να ζητήσουν οικονομική διαφάνεια.
Να ζητήσουν μηχανισμό εσωτερικής διαμεσολάβησης για συγκρούσεις.
Να ζητήσουν χρονοδιάγραμμα θεσμικής συγκρότησης.

Αυτά δεν είναι διασπαστικές απαιτήσεις. Είναι όροι επιβίωσης.

Διότι ένα κίνημα πολιτών που φοβάται τις απαιτήσεις των πολιτών του δεν είναι κίνημα πολιτών. Είναι μηχανισμός που δανείζεται τη γλώσσα της βάσης.

⸻

Η αναγκαία δημοκρατική αρχιτεκτονική

Αν η «Ελπίδα» θέλει να γίνει κάτι θεμελιωδώς διαφορετικό, χρειάζεται άμεση οργανωτική επανεκκίνηση. Όχι με όρους κρίσης, αλλά με όρους ωριμότητας.

Πρώτον, χρειάζεται προσωρινό δημοκρατικό πλαίσιο λειτουργίας. Ένα μεταβατικό καταστατικό που θα ορίζει καθαρά ποιος αποφασίζει, πώς αποφασίζει, πώς ελέγχεται και πώς ανακαλείται.

Δεύτερον, χρειάζεται θεσμική κατοχύρωση των τοπικών ομάδων. Οι τοπικές ομάδες δεν μπορούν να είναι απλώς δίκτυα εθελοντών. Πρέπει να έχουν δικαιώματα, αρμοδιότητες, συνελεύσεις, εκλεγμένους συντονιστές, υποχρέωση τήρησης πρακτικών και δικαίωμα υποβολής προτάσεων στην κεντρική διαδικασία.

Τρίτον, χρειάζεται δημόσιο μητρώο προτάσεων. Κάθε πρόταση μέλους ή τοπικής ομάδας πρέπει να καταγράφεται, να λαμβάνει αριθμό, να φαίνεται σε ποιο στάδιο βρίσκεται, ποιος την εξετάζει και ποια απόφαση ελήφθη. Η σιωπή δεν μπορεί να είναι μέθοδος διοίκησης.

Τέταρτον, χρειάζεται διαχωρισμός ανάμεσα στο πολιτικό πρόσωπο και στην οργανωτική εξουσία. Η Μαρία Καρυστιανού μπορεί να παραμείνει το κεντρικό δημόσιο πρόσωπο του εγχειρήματος. Αλλά η οργάνωση δεν μπορεί να εξαρτάται από προσωπική πρόσβαση σε εκείνη. Χρειάζονται όργανα, κανόνες και λογοδοσία.

Πέμπτον, χρειάζεται ψηφιακή πλατφόρμα συμμετοχής με καθαρούς κανόνες. Όχι χαοτικές συνομιλίες, όχι ανεξέλεγκτα κοινωνικά δίκτυα, όχι άτυπες ομάδες που λειτουργούν ως υποκατάστατο θεσμών. Χρειάζεται οργανωμένη διαδικασία προτάσεων, διαβούλευσης, αξιολόγησης και ψηφοφορίας.

Έκτον, χρειάζεται αρχή περιορισμένης θητείας και εναλλαγής ρόλων. Όποιος συντονίζει δεν πρέπει να κατέχει μόνιμα τη θέση. Η εξουσία που δεν εναλλάσσεται γίνεται ιδιοκτησία.

Έβδομον, χρειάζεται δημόσια δέσμευση ότι το τελικό καταστατικό δεν θα συνταχθεί πίσω από κλειστές πόρτες, αλλά θα συνδιαμορφωθεί από τη βάση.

Αυτά είναι τα ελάχιστα.

⸻

Η κρίση ως ευκαιρία

Κάθε νέα πολιτική προσπάθεια κάποια στιγμή συναντά τον καθρέφτη της. Για την «Ελπίδα», αυτός ο καθρέφτης ήρθε νωρίς. Ίσως πολύ νωρίς. Αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.

Το χειρότερο θα ήταν να εμφανιστούν αυτά τα προβλήματα αργότερα, όταν οι μηχανισμοί θα είχαν ήδη παγιωθεί, όταν οι άνθρωποι θα είχαν κουραστεί, όταν η απογοήτευση θα είχε γίνει σιωπηλή αποχώρηση.

Τώρα υπάρχει ακόμη χρόνος.

Υπάρχει χρόνος για γενναία διόρθωση. Υπάρχει χρόνος για άνοιγμα. Υπάρχει χρόνος για θεσμούς. Υπάρχει χρόνος για να γίνει η βάση πραγματικός συνιδιοκτήτης του εγχειρήματος.

Αλλά ο χρόνος δεν είναι απεριόριστος.

Οι άνθρωποι που προσέρχονται σε τέτοιες κινήσεις φέρνουν μαζί τους κάτι πολύτιμο: εμπιστοσύνη. Και η εμπιστοσύνη, όταν πληγωθεί, δεν επιστρέφει εύκολα. Ιδίως σε μια κοινωνία που έχει προδοθεί πολλές φορές από πολιτικά σχήματα που υποσχέθηκαν συμμετοχή και παρήγαγαν μηχανισμούς.

Γι’ αυτό η σημερινή στιγμή είναι τόσο σοβαρή.

Δεν αρκεί η «Ελπίδα» να πείσει ότι έχει δίκιο απέναντι στο παλιό σύστημα. Πρέπει να πείσει ότι δεν θα το αναπαράγει στο εσωτερικό της.

⸻

Το πραγματικό στοίχημα: όχι απλώς να κερδίσει, αλλά να μη μοιάσει σε αυτό που πολεμά

Η φράση «για να αλλάξεις τα πράγματα χρειάζεσαι εξουσία» μπορεί να είναι πολιτικά κατανοητή. Κανείς δεν αλλάζει θεσμούς μόνο με ευχές. Κανείς δεν αναμετριέται με ένα βαθύ σύστημα χωρίς πολιτική δύναμη.

Το ερώτημα όμως είναι: τι είδους εξουσία;

Εξουσία συγκεντρωμένη γύρω από πρόσωπα; Ή εξουσία μοιρασμένη σε θεσμούς και πολίτες;

Εξουσία που ζητά εμπιστοσύνη χωρίς έλεγχο; Ή εξουσία που αποδέχεται λογοδοσία;

Εξουσία που χειρίζεται τη βάση ως εκλογικό σώμα; Ή εξουσία που τη μετατρέπει σε ζωντανό πολιτικό υποκείμενο;

Εδώ θα κριθεί η «Ελπίδα».

Διότι το παλιό σύστημα δεν νικά πάντα τους αντιπάλους του καταστρέφοντάς τους. Συχνά τους νικά μεταμορφώνοντάς τους σε αντίγραφά του. Τους κάνει να πιστεύουν ότι για να το αντιμετωπίσουν πρέπει να χρησιμοποιήσουν τις ίδιες μεθόδους: συγκέντρωση, έλεγχο, σιωπή, εσωτερικές ισορροπίες, πρόσβαση, αυλές, μηχανισμούς.

Αυτός είναι ο πραγματικός βάλτος.

Και όποιος μπει σε αυτόν δύσκολα βγαίνει καθαρός.

⸻

Ένα κάλεσμα προς τη Μαρία Καρυστιανού

Η Μαρία Καρυστιανού έχει ακόμη τη δυνατότητα να κάνει κάτι που σπάνια κάνουν οι πολιτικοί αρχηγοί: να ανοίξει η ίδια την εξουσία πριν της την αφαιρέσει η κρίση.

Να καλέσει τα μέλη σε πραγματική οργανωτική συνέλευση.

Να ζητήσει από όλες τις τοπικές ομάδες να καταθέσουν προτάσεις.

Να δεσμευθεί ότι το καταστατικό θα συνδιαμορφωθεί από τη βάση.

Να δημοσιεύσει προσωρινό πλαίσιο λειτουργίας.

Να αναγνωρίσει ότι η συμμετοχή δεν είναι κίνδυνος, αλλά προϋπόθεση.

Να αποδείξει ότι δεν φοβάται τα μέλη της.

Αν το κάνει, δεν θα αποδυναμωθεί. Θα ισχυροποιηθεί. Διότι η αυθεντική ηγεσία δεν μικραίνει όταν μοιράζει ευθύνη. Μεγαλώνει.

Η ιστορική ευκαιρία της δεν είναι απλώς να δημιουργήσει κόμμα. Είναι να αποδείξει ότι μια χαρισματική δημόσια παρουσία μπορεί να γεννήσει θεσμούς που δεν εξαρτώνται από το χάρισμα.

Αυτό θα ήταν πραγματικά νέο.

⸻

Ένα κάλεσμα προς τα μέλη

Τα μέλη της «Ελπίδας» δεν πρέπει να περιμένουν να λυθούν όλα από πάνω. Αν πράγματι πιστεύουν σε ένα κίνημα πολιτών, πρέπει να συμπεριφερθούν ως πολίτες και όχι ως οπαδοί.

Να οργανωθούν.

Να συζητήσουν.

Να καταγράψουν προτάσεις.

Να απαιτήσουν απαντήσεις.

Να ζητήσουν θεσμούς.

Να προστατεύσουν το εγχείρημα από τους μηχανισμούς πριν οι μηχανισμοί το καταπιούν.

Δεν χρειάζεται εχθρότητα. Δεν χρειάζεται εσωτερικός πόλεμος. Δεν χρειάζεται προσωπική επίθεση. Χρειάζεται δημοκρατική επιμονή.

Η βάση δεν πρέπει να καταστρέψει την «Ελπίδα». Πρέπει να την πάρει στα σοβαρά.

Και το να παίρνεις στα σοβαρά ένα κίνημα πολιτών σημαίνει να μη δέχεσαι να λειτουργεί χωρίς πολίτες.

⸻

Από την ελπίδα στην πράξη

Η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» βρίσκεται σήμερα σε ένα σταυροδρόμι.

Μπορεί να γίνει ακόμη ένα κόμμα με ωραία λόγια, ισχυρό σύμβολο και κλειστή λειτουργία. Μπορεί να απορροφηθεί από τους ίδιους κανόνες που διέλυσαν την εμπιστοσύνη των πολιτών στην πολιτική. Μπορεί να χαθεί στον βάλτο των κλειστών κύκλων, των προσωπικών ισορροπιών και της αδιαφανούς οργάνωσης.

Ή μπορεί να κάνει κάτι πολύ πιο δύσκολο.

Να χτίσει πραγματική εσωτερική δημοκρατία.

Να μετατρέψει τα μέλη σε δύναμη.

Να δώσει στις τοπικές ομάδες θεσμική υπόσταση.

Να κάνει την Κρήτη όχι εξαίρεση, αλλά παράδειγμα.

Να αποδείξει ότι ο αγώνας για δικαιοσύνη δεν σταματά στα Τέμπη, αλλά συνεχίζεται στον τρόπο με τον οποίο οργανώνουμε την ίδια την πολιτική.

Η Μαρία Καρυστιανού έχει μπροστά της μια απόφαση που μπορεί να καθορίσει όχι μόνο την πορεία της «Ελπίδας», αλλά και το αν στην Ελλάδα μπορεί να υπάρξει ξανά ένα κίνημα που να ανήκει πραγματικά στους πολίτες.

Το ερώτημα δεν είναι αν η «Ελπίδα» θα αποκτήσει μέλη.

Το ερώτημα είναι αν τα μέλη θα αποκτήσουν δύναμη.

Γιατί μόνο τότε η Ελπίδα δεν θα είναι απλώς όνομα.

Θα είναι πράξη.

Georgios M.

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ Επανομή Θερμαϊκός Μουσική ΡΟΗ ΤΟΠΙΚΑ

«Τόσα Καλοκαίρια» – Μουσικό αφιέρωμα στον Μίμη Πλέσσα - Η καλύτερη συναυλία του Καλοκαιριού!!!

Ακτιβιστής στις 25.6.26 0

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Επανομής μάς προσκαλεί σε μια μαγευτική βραδιά γεμάτη μελωδίες, φως και θαλασσινή αύρα!

Το Σάββατο 27 Ιουνίου, ώρα 9:00 μ.μ. στην Παραλία Επανομής.

Τραγουδούν οι σολίστ Εύη Σιαμάντα & Μανώλης Χατζημανώλης, μαζί με τη Μικτή Χορωδία του Πολιτιστικού Συλλόγου Επανομής υπό τη διεύθυνση της Ευτυχίας Βογιατζή.

Είσοδος ελεύθερη – Ελάτε να επαναφέρουμε μνήμες από «τόσα καλοκαίρια» με τη μουσική του Μίμη Πλέσσα!

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου